บทที่ 77 เหตุไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกะทันหัน

ดวงตาคู่นั้น

เฉินเจี้ยนจีอยู่เคียงข้างเธอมาสิบปี จึงคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ตอนนี้ ในดวงตาของเธอไม่ได้มีเพียงความเย็นชาที่แฝงความรำคาญ แต่ยังมีความโกรธที่ไม่อาจอธิบายได้อย่างชัดเจน

ตลอดหลายปีหลังแต่งงาน

หลินชิงเสวี่ยมักมองเขาเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง

ตอนแรกเฉินเจี้ยนจีไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองไปทำอะไรให้เธอโกรธ

จนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น เรื่องราวหลายอย่างที่เคยไม่เข้าใจ

ดูเหมือนจะสามารถอธิบายได้ทั้งหมด

หลังแต่งงาน เธอทั้งเคียดแค้นและไม่ยินยอมพร้อมใจ

แต่ตอนนี้

เธอไม่พอใจที่ไม่อาจระบายความโกรธแทนหลี่เหวินเยี่ยนได้

“พี่จี!”

เสียงตะโกนดังลั่นดึงสติของเฉินเจี้ยนจีกลับมา

ที่แท้หวังลี่ตัดบอลจากฝ่ายตรงข้ามได้

ลูกบาสกลิ้งอย่างรวดเร็วเข้ามาทางเขา

แทบจะทันทีที่ได้สติกลับคืนมา

เฉินเจี้ยนจีก็เบี่ยงตัวขวางแขนของหวงเหวินฮ่าวที่กำลังจะยื่นเข้ามา

ปึง!

เขาก้มตัว ฝ่ามือเคลื่อนไปตามทิศทางของลูกบาสแล้วคว้าเอาไว้ ก่อนจะหมุนตัวใช้ลำตัวบัง!

รับบอลได้แล้ว!

เฉินเจี้ยนจีก้มตัวเลี้ยงบอล ใช้แขนอีกข้างกั้นหวงเหวินฮ่าวเอาไว้

ปึง!

เสียงดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเสียงทึบหนัก

ไม่ใช่เสียงลูกบาสถูกตบ

เฉินเจี้ยนจีรู้สึกเจ็บแปลบที่เท้าซ้าย

ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้

เขาไม่มีแม้แต่เวลาจะคิด

จึงยกมือชู้ตจากนอกเส้นสามคะแนนตรงนั้นทันที

ขณะเดียวกัน

กรรมการก็เป่านกหวีดขึ้น

ปี๊ด!

“ผู้เล่นหมายเลข 37 ของทีมสีแดง ฟาวล์รุนแรงโดยเจตนา หากทำอีกครั้งจะถูกไล่ออกจากสนามทันที!”

“ฝ่ายสีน้ำเงินได้ยิงลูกโทษสองครั้งและได้ครองบอล!”

ทันทีที่เสียงนั้นจบลง

สวบ!

เสียงลูกบาสลงห่วงดังขึ้น

ทว่าทุกคนในสนามกลับแข็งค้าง แม้แต่บนอัฒจันทร์ก็เงียบสนิท

เฉินเจี้ยนจีก้มหน้ามองเท้าซ้ายของตน

บนเท้าข้างนั้น รองเท้ากีฬาขนาด 45 ค่อย ๆ ถูกถอดออก

เฉินเจี้ยนจีเงยหน้าขึ้นอย่างไร้อารมณ์

แล้วสบเข้ากับใบหน้าที่เต็มไปด้วยเจตนาร้าย

“เฉินเจี้ยนจี นายก็รู้ว่าฉันเป็นคนรักษาคำพูดเสมอ”

“รับเงินคนอื่นมา ก็ต้องช่วยเขาจัดการธุระ ฉันไม่มีทางเลือก”

“ดูท่าแล้ว คนที่เกลียดนายคงไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวสินะ?”

“อย่าโทษฉันเลย ถ้าจะโทษก็โทษหลี่เหวินเยี่ยนจากโรงเรียนของพวกนายเถอะ!”

หวงเหวินฮ่าวพูดเสียงต่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขจากการได้แก้แค้นสำเร็จ

เฉินเจี้ยนจีมองเขาเงียบ ๆ น้ำเสียงฟังไม่ออกว่ากำลังโกรธหรือดีใจ

“การลงมือครั้งนี้ของนาย ส่งให้ฉันได้ห้าคะแนน”

หวงเหวินฮ่าวชะงักไป แต่ก็ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“ถึงจะไล่ตามได้ห้าคะแนน พวกนายก็ยังตามหลังอีกสิบคะแนนกว่าจะตีเสมอ”

“แต่หลังจากนี้ นายยังเล่นต่อได้อยู่งั้นหรือ?”

“แลกกับห้าคะแนน แถมฉันยังได้ทำฟาวล์อีกครั้ง สำหรับฉันแล้วถือว่าคุ้มมาก”

มุมปากของเฉินเจี้ยนจียกขึ้น ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับค่อย ๆ แฝงความเย็นเยียบ

“ดูท่าหนึ่งปีที่นายไปเรียนซ้ำอยู่โรงเรียนข้าง ๆ โดยไม่ได้เรียนที่เดียวกับฉัน คงทำให้นายลืมนิสัยของฉันไปแล้วสินะ?”

ทันทีที่พูดจบ

รอยยิ้มบนใบหน้าของหวงเหวินฮ่าวก็แข็งค้าง ร่างกายสั่นสะท้านเบา ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

เมื่อเฉินเจี้ยนจีเตือนขึ้นมา

เขาก็นึกถึงนิสัยที่รับมือได้ยากและเจ้าคิดเจ้าแค้นของอีกฝ่ายขึ้นมาได้

ขอเพียงถูกใครทำให้รู้สึกขยะแขยง ต่อให้ต้องทำร้ายศัตรูหนึ่งพันแต่ตัวเองเสียหายถึงแปดร้อย เขาก็ต้องเอาคืนให้อีกฝ่ายรู้สึกขยะแขยงกลับไป

ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นเหม็นของสิ่งปฏิกูล หรือภาพเหตุการณ์ที่ไม่ว่าอีกฝ่ายจะต้องเผชิญหน้ากับคนมากมายเพียงใด คนคนนี้ก็ยังคงไล่ตามเล่นงานเขาอย่างไม่ลดละ ภาพเหล่านั้นยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ

ชั่วชีวิตนี้เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับมันอีกแล้ว

แต่ไม่นานหวงเหวินฮ่าวก็กลับมาสงบได้อีกครั้ง ก่อนแค่นหัวเราะเย็นชา

“ตอนนี้เราไม่ได้เรียนโรงเรียนเดียวกันแล้ว ต่อให้นายอยากมาหาฉัน นักเรียนจากโรงเรียนอื่นอย่างนายจะเข้ามาได้หรือ?”

เฉินเจี้ยนจีมองเขาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างไร้เสียง

“คอยดูกันไปเถอะ”

หัวใจของหวงเหวินฮ่าวสั่นสะท้าน

เฉินเจี้ยนจีตรงหน้าดูแตกต่างจากในความทรงจำของเขา ราวกับความหุนหันพลันแล่นจะลดลงไปหลายส่วน และถูกแทนที่ด้วยความสุขุมเยือกเย็น

ในดวงตาคู่นั้นที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความอิสระผ่าเผยยามเล่นบาส ตอนนี้กลับเหมือนมีหมอกหนาทึบที่ไม่อาจสลายปกคลุมอยู่ ทำให้ผู้คนไม่อาจหยั่งความคิดได้

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น

กรรมการก็เดินเข้ามาแล้ว

“เป็นอย่างไรบ้าง ยังไหวอยู่ไหม? เล่นต่อได้หรือเปล่า?”

เฉินเจี้ยนจีขยับเท้า ตำแหน่งที่เคยแพลงตอนนี้ปวดตุบ ๆ อยู่บ้าง แต่เขาเพียงยิ้มออกมา

“ไม่เป็นไร แค่ต้องพักสักหน่อย”

กรรมการมองเขาลึก ๆ ก่อนจะพยักหน้า

“ได้ เดี๋ยวค่อยยิงลูกโทษ”

เขาหันไปมองหวงเหวินฮ่าว น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความหมาย

“เหล่าซวี่สอนนักเรียนได้ดีจริง ๆ”

หวงเหวินฮ่าวไม่ตอบ และเดินออกจากสนามไปด้วยใบหน้ามืดคล้ำ ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองมาราวกับเข็มทิ่มแทง

ตอนนี้เฉินเจี้ยนจียังขยับตัวไม่ได้

หวังลี่กับสมาชิกทีมคนอื่น ๆ ในสนามก็พากันเข้ามาล้อม

“พี่จี เป็นอย่างไรบ้าง?”

เฉินเจี้ยนจีส่ายหน้า “ไม่เป็นไร แค่รอให้ความเจ็บทุเลาลงหน่อยก็พอ เป็นกระบวนการตามปกติ ไม่ได้ร้ายแรงอะไร”

หวังลี่กำลังจะพูด

ตอนนั้นเอง คนหลายคนที่เดิมอยู่บนอัฒจันทร์ก็เดินเข้ามาเช่นกัน

จางจื่อเหลียงกับหลิวไห่ที่สวมหมวกแก๊ปเดินนำหน้าเข้ามาก่อน

“พี่จี ไอ้สารเลวนั่นไม่ใช่คนเลยจริง ๆ”

“เป็นคนถ่อยที่เอาแต่ใช้วิธีสกปรก!”

ทั้งสองคนต่างเต็มไปด้วยความเดือดดาล

เฉินเจี้ยนจียิ้ม มุมคิ้วและแววตาค่อย ๆ เย็นชาลง

“หลิวไห่ ไปเอาโทรศัพท์จากกระเป๋าฉันมา เปลี่ยนแบตเตอรี่ให้เรียบร้อย เดี๋ยวฉันมีเรื่องต้องใช้”

“ได้!”

หลิวไห่พยักหน้าแรง ๆ

เฉินเจี้ยนจีจึงหันไปมองคนข้าง ๆ

“จางหลงตัวเอง”

“ฉันจะบอกชื่อให้นายสองสามคน นายไปช่วยถามเรื่องของหวงเหวินฮ่าวให้หน่อยว่าพวกเขายินดีช่วยหรือเปล่า”

“บอกมาได้เลย ฉันจะจดไว้”

เสียงของเฉินเจี้ยนจีดังขึ้นอย่างราบเรียบ

“เจิงจื้อเฉียง สวี่ฮั่นหมิง...”

ชื่อแล้วชื่อเล่าถูกเอ่ยออกจากปากของเขา

คนเหล่านี้ล้วนเป็นนักเรียนชายบางส่วนที่เคยถูกรังแกโดยหวงเหวินฮ่าว

ผลการเรียนอยู่ระดับกลาง ๆ แม้จะไม่ได้ใส่ใจกับการเรียนมากนัก แต่ก็ถือว่าเป็นคนมีคุณธรรมใช้ได้

ตอนนี้หากพวกเขาออกมาเป็นพยาน ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของพวกเขา

วิดีโอเหล่านี้ที่เฉินเจี้ยนจีกำไว้ในมือ เพียงพอจะทำให้หวงเหวินฮ่าวต้องรับผลกรรมครั้งใหญ่

แต่...

ยังมีอีกคนหนึ่ง...

ตอนนี้หวังลี่กำลังค้นถุงยาไปมา

“ยาที่หัวหน้าห้องเตรียมไว้ให้ ครั้งก่อนใช้กับหลี่เหวินเยี่ยนหมดแล้ว”

เขาสบถเสียงเบา ก่อนจะหันไปถามจางจื่อเหลียงและคนอื่น ๆ

“นี่ พวกนายมียาทาหรือน้ำแข็งอะไรบ้างไหม เอามาประคบให้พี่จีหน่อย?”

เฉินเจี้ยนจีกำลังจะบอกว่าไม่ต้อง

แต่ในตอนนั้นเอง

“ฉันมี”

เสียงใสราบเรียบเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น

ทุกคนพากันหันกลับไปมอง

เฉินเจี้ยนจีก็เงยหน้าขึ้นเช่นกัน

เห็นเพียงร่างหนึ่งเดินออกมาจากฝูงชน

เธอมีรูปร่างผอมเพรียวสูงโปร่ง สวมชุดนักเรียนหลวม ๆ ที่ซักจนสีซีดไปเล็กน้อย

เส้นผมยาวสยายลงมา ทุกย่างก้าวทำให้ปอยผมพลิ้วไหวไปตามสายลมอ่อน

เธอยื่นมือออกมา ในมือมีถุงใสใบหนึ่ง

ภายในมีทั้งถุงน้ำแข็ง เหล้ายาทาแก้ฟกช้ำ และผ้าพันแผล...

ครบครันทุกอย่าง

ฝูงชนเงียบงันไปชั่วขณะ

ผ่านไปครู่ใหญ่จึงมีคนร้องขึ้นด้วยความประหลาดใจ

“หัวหน้าห้อง?”