บทที่ 76 เงาร่างในมุมหนึ่ง

หลังจากเฉินเจี้ยนจีกล่าวจบ

เขาก็วิ่งเหยาะ ๆ ออกจากสนามไปทั้งอย่างนั้น

อาศัยจังหวะที่กรรมการกำลังไปเก็บลูกบาส

เขารีบวิ่งไปหากลุ่มคนที่อยู่ด้านข้าง

ตรงนี้เป็นที่นั่งของห้องเรียนมัธยมปลายปีสามห้องสาม อยู่ติดกับสนามจนแทบไม่จำเป็นต้องก้าวข้ามเส้นเลยด้วยซ้ำ

“พี่จี โคตรเท่เลย!!”

“เฉินเจี้ยนจี นายเก่งไม่เบาเลยนี่!”

“ไม่ได้เห็นนายเล่นบาสมานานแล้ว นึกว่านายเล่นไม่เป็นแล้วเสียอีก”

ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ต่างก็พากันแซวเฉินเจี้ยนจีที่เดินเข้ามา

เขายิ้มพลางพยักหน้าให้ทุกคนทีละคน ก่อนจะมองไปยังจางซินอี๋ที่เบือนหน้าหนีและไม่พูดอะไรสักคำ

คุณหนูคนนี้ เมื่อครู่ก็ไม่ได้ช่วยส่งเสียงเชียร์ให้เขาเลย

เฉินเจี้ยนจียังจำได้ว่าเขาเคยค้นหาวิธีบรรเทาอาการซึมเศร้า

นั่นก็คือการเปิดใจและออกไปสัมผัสผู้คนกับเรื่องราวรอบตัว

แล้วจะมีโอกาสไหนเหมาะไปกว่าตอนนี้อีก?

เฉินเจี้ยนจีที่เคยทำให้ตัวเองขายหน้าต่อหน้าผู้คนและได้ใช้ชีวิตใหม่อีกครั้ง เก่งกว่าในชาติก่อนเสียอีก

“นักเรียนจาง เดี๋ยวตอนยิงลูกโทษ ถ้าไม่มีเธอช่วยเชียร์ ฉันคงชู้ตไม่ลงแน่”

เฉินเจี้ยนจีเดินไปตรงหน้าเธอ ดวงตาและคิ้วเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

สายตาของคนรอบข้างดูเหมือนจะพากันจับจ้องมาที่พวกเขาทั้งสองคน

ร่างของจางซินอี๋ชะงัก รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง จึงก้มหน้าลงเล็กน้อย

เธอกำลังจะหันไปถลึงตาใส่เฉินเจี้ยนจีแรง ๆ

แต่ในชั่วขณะที่หันกลับไปนั้น เธอกลับพบว่า

บนใบหน้าของเด็กหนุ่มมีรอยยิ้มสดใส ดวงตาคู่นั้นราวกับเต็มไปด้วยแสงดาว

สีหน้าของจางซินอี๋หยุดค้าง ราวกับลืมทั้งความกระอักกระอ่วน ความอับอาย และความโกรธเคืองไปจนหมด

ริมฝีปากของเธอขยับเล็กน้อย ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

ในตอนนั้นเอง

ปี๊ด!

เสียงนกหวีดของกรรมการจากไม่ไกลก็ดังขึ้น

“ผู้เล่นหมายเลข 23 ของทีมสีน้ำเงิน เตรียมมายิงลูกโทษ! หากเกินห้าวินาทีจะถือว่าสละสิทธิ์!”

เฉินเจี้ยนจีตะโกนตอบ

“มาแล้ว ดื่มน้ำก่อน!”

สิ้นเสียง

พานซูฉีที่ก่อนหน้านี้รับปากว่าจะส่งน้ำและรับผิดชอบเรื่องเสบียงให้นักกีฬา ก็ยื่นน้ำของตัวเองออกมา

“นี่ ให้เธอ”

แต่ในตอนนั้นเอง จางซินอี๋ก็วางขวดน้ำของตัวเองลงตรงหน้าเฉินเจี้ยนจีโดยไม่รู้ตัว

ทั้งสองคนเห็นการกระทำของอีกฝ่ายที่เกิดขึ้นแทบจะพร้อมกัน จึงชะงักค้างไปชั่วขณะ

เมื่อเฉินเจี้ยนจีเห็นภาพนี้ เขาก็รับน้ำจากพานซูฉีมาอย่างเป็นธรรมชาติ เปิดฝาแล้วกระดกดื่มไปหลายอึก

เมื่อจางซินอี๋เห็นดังนั้น แววตาของเธอก็มืดลงอย่างไม่อาจสังเกตเห็นได้ มือที่ถือขวดน้ำหดกลับเข้าหาอกของตัวเองเล็กน้อย

แต่ในวินาทีถัดมา

เธอก็รู้สึกได้ถึงฝ่ามือใหญ่และหนาคู่หนึ่งที่ลูบลงบนศีรษะของเธอ

จางซินอี๋ชะงัก เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วสบเข้ากับดวงตาเปื้อนยิ้มของเฉินเจี้ยนจี

“น้ำของเธอ รอฉันชนะแล้วค่อยดื่ม”

เขาพูดพลางหันหลัง โบกมือและตะโกน

“อย่าลืมช่วยเชียร์ฉันนะ ถ้าไม่มีเธอช่วยเชียร์ ฉันชนะไม่ได้หรอก!”

เสียงของเขาดังกังวาน

คนรอบข้างต่างพากันหันไปมองจางซินอี๋แล้วส่งเสียงแซว

“โอ้~~~ นักเรียนซินอี๋! ถ้าไม่มีเธอฉันชนะไม่ได้~~~”

หวังเจียฉีที่นั่งอยู่ข้างจางซินอี๋แกล้งพูดด้วยน้ำเสียงดัดจนผิดเพี้ยน

จางซินอี๋ได้ฟังเสียงล้อเลียนรอบข้าง อารมณ์ที่เดิมค่อนข้างหดหู่ก็หายวับไปจนหมด กลับกลายเป็นว่าแก้มของเธอแดงขึ้นเรื่อย ๆ

เดิมทีเธอคิดจะพูดอะไรให้กำลังใจสักหน่อย แต่ตอนนี้กลับเปล่งออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว ใบหน้าเล็กแดงก่ำด้วยความอัดอั้น

อ๊าก! ไอ้บ้า!

นายแอบพูดกับฉันเงียบ ๆ ก็ได้นี่ ทำไมต้องพูดต่อหน้าคนตั้งมากมายด้วย!

จางซินอี๋ฝืนทำใจให้สงบ มุมปากเผยรอยยิ้มกระอักกระอ่วน

“เขา...เขาแค่พูดเล่นเท่านั้น...อย่าถือเป็นจริงเป็นจังเลย...”

...

ขณะที่ทุกคนกำลังหยอกล้อจางซินอี๋กันอย่างสนุกสนาน

หลิวอวิ๋นที่นั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งกลับมองไปรอบ ๆ อย่างกระวนกระวาย

“ชิงเสวี่ยยังไม่มาอีกเหรอ?”

เธอพึมพำไปพลางมองโทรศัพท์มือถือไปพลาง

【ชิงเสวี่ย เธอกลับมาที่โรงเรียนแล้วหรือยัง?】

【พวกเราอยู่ที่สนามบาสหมายเลขสาม เฉินเจี้ยนจีลงแข่งแล้ว เธอเห็นหรือยัง?】

【ทำไมไม่ตอบข้อความเลย โทรไปก็ไม่ติด?】

...

ทุกข้อความที่เธอส่งไปกลับไม่มีการตอบรับแม้แต่ข้อความเดียว

หลิวอวิ๋นกำโทรศัพท์มือถือแน่น ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะค้นหาเบอร์ของหลินชิงเสวี่ยอีกครั้งแล้วโทรออก

หนึ่งครั้ง...สองครั้ง...

ทันใดนั้น

ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่วุ่นวาย หลิวอวิ๋นก็เหมือนจะได้ยินเสียงโทรศัพท์อันคุ้นเคยดังมาจากด้านหลังไม่ไกล

เธอหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว

ก็เห็นเงาร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่ตรงมุมด้านหลังฝูงชน

ใบหน้าเย็นชาของเธอยังคงซีดขาวเล็กน้อย เส้นผมดูเหมือนจะเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อจนจับตัวเป็นก้อนแนบอยู่บนใบหน้าและลำคอขาวผ่อง

ร่างกายยังคงหอบหายใจ แต่ดวงตากลับจับจ้องไปยังจางซินอี๋ที่กำลังถูกทุกคนหยอกล้อโดยไม่ขยับเขยื้อน

หลิวอวิ๋นยืนนิ่งอยู่กับที่

ชิงเสวี่ย...เธอมาแล้ว!

เธอยกมือขึ้น ก่อนจะร้องเรียกออกมาด้วยความยินดี

“ชิง...”

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ

ปี๊ด!

เสียงนกหวีดของกรรมการจากไม่ไกลก็ดังขึ้น

ทุกคนหันไปมองทางนั้นทันที

แม้แต่หลินชิงเสวี่ยเอง ในที่สุดก็ฝืนขยับสายตาไปทางนั้นอย่างแข็งทื่อ

......

บนสนาม

เฉินเจี้ยนจียืนอยู่นอกเส้นยิงลูกโทษ

เขาถือลูกบาสอยู่ในมือ แต่ไม่ได้รีบร้อนจะชู้ต

สายตาของเขามองไปยังข้างสนาม ตรงตำแหน่งที่จางซินอี๋อยู่

อีกฝ่ายรับรู้ได้ถึงสายตาของเขา

แก้มพลันเกร็งขึ้นมา

มือกำขวดน้ำในมือแน่นไม่หยุด

หนึ่งวินาที...สองวินาที...

จางซินอี๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับในที่สุดก็ตัดสินใจได้

เธอยกขวดน้ำขึ้น แล้วตะโกนออกไปสุดเสียงราวกับยอมเสี่ยงทุกอย่าง

“สู้ ๆ!”

เสียงใสที่แฝงความประหม่าไว้ก้องกังวานไปทั่วอัฒจันทร์ที่เงียบสงัด

แทบทุกคนหันไปมอง

จางซินอี๋รีบก้มหน้าลง ใช้สองแขนกอดศีรษะของตัวเองไว้

แทบอยากจะแทรกตัวหนีเข้าไปในรอยแยก!

เมื่อเฉินเจี้ยนจีได้ยินเสียงนั้น มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย

ดีมาก

ในที่สุดก็ขายหน้าต่อหน้าคนอื่นจนได้

ถ้าอย่างนั้นต่อจากนี้

ก็ถึงตาเขาแล้ว

เฉินเจี้ยนจีค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองห่วงบาสที่อยู่ไกลออกไป

เขากระชับลูกบาสในมือ จากนั้นยกแขนขึ้นแล้วชู้ตออกไปอย่างเป็นมาตรฐาน

ฟึ่บ!

เสียงลูกบาสตกลงตาข่ายดังขึ้นอย่างชัดเจน

“โอ้โห!!!”

เสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วสนามทันที

ป้ายคะแนนตรงกึ่งกลางข้างสนามเปลี่ยนตัวเลข

【ทีมสีแดง: 30 ต่อ ทีมสีน้ำเงิน: 15!】

ไม่ถึงหนึ่งนาที ก็ไล่ตามมาได้สามแต้ม!

เฉินเจี้ยนจียกมือขึ้น โบกไปทางจางซินอี๋ที่ขดตัวเป็นก้อนด้วยความกระอักกระอ่วนอยู่บนอัฒจันทร์ พร้อมรอยยิ้มแฝงความหยอกเย้า

“พี่จี เยี่ยมมาก พวกเราไปต่อกัน!”

หวังลี่วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ได้! ตั้งรับให้ดี”

เฉินเจี้ยนจีตบมือกับเขาเบา ๆ จากนั้นต่างคนต่างประกบผู้เล่นที่ตัวเองต้องป้องกัน

แต่ในตอนนั้นเอง

เฉินเจี้ยนจีกลับสัมผัสได้ราง ๆ ว่าด้านหลังเหมือนมีสายตาร้อนแรงและยากจะอธิบายคู่หนึ่งกำลังจับจ้องเขาอยู่

เขาหันกลับไปทันที กวาดตามองอัฒจันทร์แวบหนึ่ง

ไม่นานก็เห็นเงาร่างอันคุ้นเคยอยู่ตรงมุมที่ไกลที่สุด

ใบหน้าของคนคนนั้นซีดขาวเล็กน้อย ร่างกายดูเหมือนยังหอบหายใจอยู่นิด ๆ เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นเย็นชาเสียยิ่งกว่าปกติ

เธอคือ...

หลินชิงเสวี่ย

......