บทที่ 75 แย่งชิงศักดิ์ศรี

ข้างสนามบาสเกตบอล

หลี่จวิ้นเฉวียนนั่งอยู่บนที่นั่งโค้ช เอ่ยเสียงขรึมว่า

“แน่ใจนะว่าอาการข้อเท้าแพลงของนายไม่เป็นอะไรจริง ๆ?”

เฉินเจี้ยนจีที่เปลี่ยนเป็นชุดแข่งแล้วหัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็ยื่นขาออกไปสะบัดสองสามครั้ง

“วางใจเถอะ ใช้ยาดีแล้ว ไม่เป็นอะไรจริง ๆ”

เมื่อเห็นดังนั้น หลี่จวิ้นเฉวียนก็ไม่ได้พูดอะไร ผ่านไปครู่ใหญ่จึงหยิบสนับข้อมือออกมาจากกระเป๋าหลายอัน

“ใส่ทั้งข้อมือกับข้อเท้าเลย อันนี้เป็นขนาดเล็ก จะรัดแน่นกว่าหน่อย แต่เหมาะกับการใช้งานของนายตอนนี้”

เฉินเจี้ยนจียื่นมือไปรับ มองสนับยางยืดสำหรับป้องกันข้อต่อในมือ แล้วมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

“ของใหม่เหรอ?”

“เหล่าหลี่ ดูเหมือนนายเตรียมให้ฉันลงแข่งตั้งนานแล้วสินะ?”

“ถ้าบอกกันเร็วกว่านี้ ฉันคงไม่ต้องเหนื่อยเปล่าสิ ทำเอาเจ้าคู่หูสองคนนั่นของฉันพลอยกระอักกระอ่วนไปด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนังตาของหลี่จวิ้นเฉวียนก็กระตุก เขาเงยหน้ามองไปยังมุมหนึ่งของอัฒจันทร์

คนสองคนที่สวมหน้ากากและหมวกสบตากับเขา ก่อนจะค่อย ๆ กดปีกหมวกลง

หลี่จวิ้นเฉวียนถอนสายตากลับมา แล้วหันไปพูดกับเฉินเจี้ยนจีอย่างจนใจ

“คนอย่างนายนี่ชอบไม่สนใจความเป็นความตายของคนอื่นที่สุด ทำเอาคนอื่นเสียหน้าจนหมด”

เฉินเจี้ยนจีสวมสนับข้อมือไปพลางหัวเราะเสียงต่ำไปพลาง

“ทุกคนจะได้คึกคักขึ้นหน่อยไม่ใช่หรือไง?”

“แรงกดดันด้านการเรียนตอนมอหกมันหนักเกินไป ก็ให้พวกเขาผ่อนคลายกันบ้าง ส่วนหน้าที่ฉันเสียไปน่ะมากกว่าพวกเขาตั้งเยอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก”

“พอนึกย้อนกลับไปทีหลัง บางทีพวกเขาอาจรู้สึกว่ามันน่าสนใจดีด้วยซ้ำ”

หลี่จวิ้นเฉวียนมองเขาเตรียมตัวก่อนลงสนามอย่างเงียบ ๆ ในที่สุดก็อดถามไม่ได้

“เจ้าหนู ทำไมนายถึงดื้อดึงอยากลงสนามขนาดนั้น?”

ตอนนี้เฉินเจี้ยนจีสวมสนับข้อมือเรียบร้อยแล้ว และอบอุ่นร่างกายเสร็จแล้วเช่นกัน

เมื่อได้ยินคำถามของเหล่าหลี่ ร่างของเขาก็ชะงักไป ก่อนจะเงียบอยู่ครู่ใหญ่

จากนั้นจึงหัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้น

“ตอนมอหก มีแค่สองเรื่องที่ฉันทุ่มเทความพยายามให้”

“เรื่องแรกไม่พูดถึงแล้วกัน ส่วนเรื่องที่สองก็คือบาสเกตบอล”

“ฉันเคยทิ้งความเสียดายเอาไว้ครั้งหนึ่งแล้ว ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีกครั้ง”

“แล้วก็...”

ขณะที่เฉินเจี้ยนจีกำลังพูด ดวงตาของเขาก็หลุบต่ำลง

เขานึกถึงคนที่อยู่เคียงข้างเขามาสิบปี คนที่สงบนิ่งและเย็นชาอยู่เสมอ

นึกถึงคำพูดที่เธอดูถูกเขาเรื่องเล่นบาส

ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์ที่สนามบาส ตอนที่เธอพาหลี่เหวินเยี่ยนมาเจตนาขัดขวางเขา

แล้วก็...

ไม่ว่าจะเป็นภาพเหตุการณ์ในชาติก่อนหรือหลังจากกลับมาเกิดใหม่ ฉากแล้วฉากเล่าต่างก็ผุดขึ้นในห้วงความคิด

ในที่สุดเฉินเจี้ยนจีก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงสงบนิ่ง แต่แฝงด้วยความยึดมั่นบางอย่าง

“ฉันอยากทวงศักดิ์ศรีกลับคืนมา”

ทันทีที่พูดจบ

ดวงตาของหลี่จวิ้นเฉวียนไหววูบ เขามองเฉินเจี้ยนจีอยู่ครู่ใหญ่

จนกระทั่งเสียงของหวังลี่ดังมาจากไม่ไกล

“พี่จี เตรียมลงสนามได้แล้ว”

หลี่จวิ้นเฉวียนจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น ยื่นมือไปตบไหล่เขาเบา ๆ

“ไปเถอะ อย่าทำให้ฉันขายหน้า”

เฉินเจี้ยนจีพยักหน้า ขณะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว

จู่ ๆ เขาก็หยุดลง แล้วชี้ไปยังสนับข้อมือสีน้ำเงินบนข้อมือและข้อเท้าของตน

“เหล่าหลี่ สีมงคลของฉันคือสีม่วง คราวหน้าจำไว้ด้วย!”

สีหน้าของหลี่จวิ้นเฉวียนที่เดิมทีดูซาบซึ้งอยู่บ้างพลันแข็งค้าง

เขาถลึงตาใส่เฉินเจี้ยนจี แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า

“มีก็ไม่เลวแล้ว นายยังจะเลือกอีกหรือไง?!”

“ผู้ชายตัวโต ๆ ใส่สนับข้อมือสีม่วง ไม่ดูตุ้งติ้งไปหน่อยหรือ?”

เฉินเจี้ยนจียักไหล่

เขาหันหลังเดินต่อ พร้อมกับโบกมือไปด้วย จากนั้นก็หันเสี้ยวหน้ากลับมา

รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความอวดดีอย่างเปิดเผย

“เหล่าหลี่ ล้างมือให้สะอาด เตรียมรอรับถ้วยแชมป์ได้เลย”

เสียงของเด็กหนุ่มที่ฟังดูห้าวหาญแบบวัยรุ่นและยังเจือความอ่อนเยาว์เล็กน้อยยังคงดังก้องอยู่ข้างหู

แต่ร่างของเขากลับเดินห่างออกไปไกลแล้ว

หลี่จวิ้นเฉวียนยืนอยู่กับที่ ตกตะลึงไปชั่วขณะ

ผ่านไปครู่ใหญ่จึงสบถด่าออกมา

“เจ้าหนูนี่ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ชื่อเสียงไม่ดี ชอบทำให้คนรอบข้างไม่ต้องกระอักกระอ่วนแทนเขา ก็ต้องเป็นฝ่ายกระอักกระอ่วนเสียเอง”

เขาด่าไปพลางกลับไปนั่งที่เดิม

มองดูผู้เล่นที่ทยอยมารวมตัวกันในสนาม

ในที่สุดใบหน้าของหลี่จวิ้นเฉวียนก็เผยรอยยิ้มปลื้มใจออกมา

“ดูท่าหัวจื่อนี่ ฉันคงสูบได้อย่างสบายใจแล้วสินะ”

เขาพึมพำพลางล้วงมือไปคลำกระเป๋าของตัวเอง

จนกระทั่งคลำจนว่างเปล่าในชั่วขณะนั้น

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้าง

เดี๋ยวนะ หัวจื่อของฉันล่ะ?

หัวจื่อที่เขาเพิ่งแกะห่อออกมา หยิบออกมาได้เพียงมวนเดียว แถมยังไม่ทันจุดสูบก็เก็บกลับเข้าไปใหม่ หายไปไหนแล้ว?!

......

นอกเส้นสามคะแนนของสนามบาสเกตบอล

ผู้เล่นของทั้งทีมเจ้าบ้านและทีมเยือนต่างกำลังป้องกันฝ่ายตรงข้ามของตนเอง ผู้เล่นตำแหน่งการ์ดของฝ่ายสีน้ำเงินเลี้ยงบอลพลางพยายามหาทางบุกทะลวงอย่างต่อเนื่อง

ส่วนเฉินเจี้ยนจีก้มตัวงอเอว ตั้งรับผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามที่มีร่างกายกำยำอยู่ด้านหน้า

หวงเหวินฮ่าวจ้องมองคนที่ทำให้เขาต้องพบกับความอับอายตลอดสองปีในช่วงมัธยมปลายด้วยแววตาอำมหิต

“ฉันนึกว่านายเป็นเต่าหัวหด ไม่กล้าลงสนามเสียแล้ว”

“แต่แล้วจะทำอะไรได้ล่ะ คะแนนห่างกันตั้งเท่าตัว ต่อให้นายมาแล้วจะไล่ทันหรือไง?”

เฉินเจี้ยนจีก็หัวเราะตาม

“ฉันยังไม่ได้ลงสนามเลย แต่นายกลับหมดแรงไปไม่น้อยแล้ว เสียงก็แหบไปหมด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหวงเหวินฮ่าวก็พลันย่ำแย่ลง

แต่ชั่วพริบตาต่อมา ราวกับเขานึกอะไรขึ้นมาได้ น้ำเสียงจึงเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

“ปากของนายนี่น่าหงุดหงิดจริง ๆ ไม่น่าแปลกใจที่คนมากมายไม่ชอบนาย”

“ก็ไม่น่าแปลกใจเหมือนกันที่มีคนเอาบุหรี่มาให้ฉัน บอกให้ฉันจัดการนายโดยเฉพาะ”

เอาบุหรี่มาให้?

เฉินเจี้ยนจีขมวดคิ้ว

โดยทั่วไป พวกที่สูบบุหรี่ในโรงเรียนก็มักเป็นพวกอันธพาลที่ไม่เอาการเอางาน

ตอนนี้อยู่มอหกแล้ว พวกอันธพาลรุ่นเดียวกันเหล่านั้นไม่ถูกไล่ออกก็ลาออกไปทำงานกันหมดแล้ว

ส่วนคนที่ยังอยู่ ก็ล้วนอยากกลับตัวกลับใจและเข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัย

เขาเองก็ไม่ได้มีเรื่องปะทะคารมกับใครมานานแล้ว

ดูเหมือนจะนึกไม่ออกว่าเคยมีเรื่องบาดหมางกับใคร

หวงเหวินฮ่าวดูเหมือนจะมองออกว่าเขากำลังสงสัย

รอยยิ้มเยาะเย้ยที่แฝงเจตนาร้ายบนใบหน้าของเขายิ่งปรากฏชัดขึ้นเรื่อย ๆ

“เขาชื่อหลี่เหวินเยี่ยน”

ขณะพูด เขาก็โน้มตัวเข้าไปใกล้ข้างหูของเฉินเจี้ยนจี แล้วพูดต่อ

“เขาตั้งใจมาหาฉันโดยเฉพาะ บอกว่าขาซ้ายของนายเคยได้รับบาดเจ็บ ให้ฉันจงใจเล่นงานขาของนาย”

“ให้ต่อจากนี้นาย...”

“เล่นบาสไม่ได้อีกตลอดชีวิต!”

ทันทีที่พูดจบ

บนใบหน้าของเฉินเจี้ยนจียังคงไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ มีเพียงคิ้วที่ขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม

ไม่กี่วินาทีต่อมา

ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากว่า

“หวงเหวินฮ่าว”

หวงเหวินฮ่าวชะงักไปเมื่อจู่ ๆ ถูกเรียกด้วยชื่อเต็ม

ส่วนเฉินเจี้ยนจีก็พูดต่อ

“เชือกรองเท้านายหลุดแล้ว”

“หือ?”

หวงเหวินฮ่าวชะงักไป ก่อนจะก้มลงมองเท้าของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

แต่ในชั่วขณะนั้นเอง

ลูกบาสพุ่งฝ่าอากาศมาจากกลางสนาม

ปัง!

เสียงดังสนั่นจนกระแสลมพัดเสื้อแข่งของหวงเหวินฮ่าวปลิวขึ้น

เขาแทบจะตอบสนองได้ในทันที

แย่แล้ว!

แต่ก็สายเกินไปแล้ว!

เฉินเจี้ยนจีใช้ท่าเลี้ยงบอลไขว้หลังอันงดงาม พาบอลข้ามเส้นได้อย่างง่ายดาย ฝ่าแนวป้องกันของเขาที่ตั้งตัวไม่ทันไปได้

ปึง! ปึง!

เสียงเลี้ยงบอลดังถี่กระชั้น เพียงไม่กี่ก้าวก็พาบอลไปถึงใต้แป้น

หวงเหวินฮ่าวทำได้เพียงหมุนตัว พยายามเข้าสกัดจากด้านข้าง

แต่ในเวลานี้ เฉินเจี้ยนจีกระทืบเท้าถีบตัวกระโดดขึ้นอย่างแรง ใช้สองมือยัดลูกบาสลงห่วงเต็มแรง!

ปัง!

หวงเหวินฮ่าวถูกขาของเขาที่ลอยขึ้นกระแทกจนกระเด็นออกไป

ในเวลาเดียวกัน

ฟึ่บ!

เสียงใสดังก้องไปทั่วสนาม

ลูกลงห่วงแล้ว!

ทั้งสนามเงียบงันไปชั่วขณะ

จากนั้นเสียงโห่ร้องก็ดังขึ้น

“โอ้~!!!”

อัฒจันทร์พลันเดือดพล่าน!

“พี่จีเท่สุด ๆ ไปเลย!”

“เจ๋ง!”

...

เสียงตะโกนดังกึกก้องราวกับคลื่นซัดฝั่ง

เฉินเจี้ยนจีค่อย ๆ เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหวงเหวินฮ่าวที่ถูกชนจนล้มลงกับพื้น

เขามองอีกฝ่ายจากเบื้องบน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

“ขอบใจนะที่มอบสามแต้มให้ฉัน”

“สามแต้ม?”

หวงเหวินฮ่าวหอบหายใจแรง ครู่หนึ่งยังไม่ทันตั้งตัว

จนกระทั่งเสียงนกหวีดของกรรมการดังขึ้น

หวงเหวินฮ่าวจึงเพิ่งได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน

เขาทำฟาวล์ อีกฝ่ายจึงได้ยิงลูกโทษหนึ่งครั้ง!

เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที อีกฝ่ายก็ไล่ตามมาได้สามแต้มแล้ว!

สีหน้าของหวงเหวินฮ่าวพลันเขียวคล้ำ

เสียงโห่ร้องรอบข้างในเวลานี้ราวกับกำลังเยาะเย้ยเขา

เฉินเจี้ยนจีย่อตัวลง เลียนแบบท่าทางของอีกฝ่ายเมื่อครู่ โน้มตัวไปกระซิบข้างหูของหวงเหวินฮ่าว

“คำพูดจากปากฉัน จะมีแค่พวกที่เลวยิ่งกว่าเดรัจฉานเท่านั้นที่ฟังแล้วรู้สึกขัดหู”

“ส่วนคนปกติฟังแล้ว...”

ขณะพูด เขาชี้ไปยังผู้คนที่กำลังโห่ร้องอยู่ด้านข้าง แล้วแสยะยิ้ม

“ก็มีแต่จะปรบมือและร้องเชียร์ให้ฉันเท่านั้น”