บทที่ 74 การประนีประนอมของหลี่จวิ้นเฉวียน

เสียงสั้นกระชับดังก้องอยู่ในห้องน้ำ

สีหน้าของหลี่เหวินเยี่ยนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา

เขามองชายสามคนที่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มาดี

สีหน้าตึงเครียด มือไพล่อยู่ด้านหลัง ราวกับกำลังคว้าอะไรบางอย่างอย่างกระวนกระวาย

ชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก

เขาค่อย ๆ ก้มหน้าลง สีหน้ามืดมน ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องน้ำ

ตอนที่เฉินเจี้ยนจีเดินสวนไหล่กับเขา

เห็นได้ชัดว่าระหว่างเปลือกตาที่หลุบต่ำของเขามีแววเคียดแค้นวาบผ่าน

บางทีอารมณ์อาจพุ่งขึ้นถึงขีดสุด

หลี่เหวินเยี่ยนหยุดฝีเท้าลงทั้งอย่างนั้น ก่อนจะพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“นายรู้ไหมว่าทำไมวันนี้เสี่ยวเสวี่ยถึงไม่มา?”

ขณะพูด มุมปากของเขาก็แสยะยิ้มซีดเซียว

“ก็เพราะฉัน ฉันบอกเธอว่าฉันไม่มีเงินใช้แล้ว ถึงขั้นสัปดาห์นี้จะไม่มีข้าวกินด้วยซ้ำ”

“เพราะงั้นเธอถึงออกไปรับสอนพิเศษข้างนอกเพื่อฉัน แม้แต่การแข่งขันของนายก็ยังไม่มาดู”

“อ้อจริงสิ ฉันลืมไป ครั้งก่อนที่ฉันเล่นบาสกับนายจนบาดเจ็บ”

“เมื่อคืนเธอถึงกับไปหาอาจารย์หลี่ที่สนามด้วยตัวเองเพื่อระบายความโกรธแทนฉัน บอกเขาว่าห้ามให้นายลงสนามเด็ดขาด เสี่ยวเสวี่ยไม่เคยเห็นนายอยู่ในสายตาเลย!”

“นาย...”

เมื่อเห็นว่าหลี่เหวินเยี่ยนยังคิดจะพูดต่อ

“จิ๊...”

เฉินเจี้ยนจีส่งเสียงจิ๊เบา ๆ

“นายมองฉันแล้วไม่สบอารมณ์มากใช่ไหม?”

“อยากสู้กันสักตั้งหรือเปล่า?”

เสียงของเขาเบามาก

แต่กลับทำให้หลี่เหวินเยี่ยนสะดุ้งไปทั้งตัวในทันที

เขาคล้ายจะนึกขึ้นมาได้ว่า

คนตรงหน้า นอกจากจะเป็นหมาขี้ประจบของเสี่ยวเสวี่ยแล้ว

ยังเป็นคนที่นักเรียนไม่เอาไหนทุกคนในโรงเรียนไม่อยากหาเรื่องด้วย

สีหน้าของหลี่เหวินเยี่ยนพลันได้สติ เขาก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม ดวงตาลนลานเบือนหนีไปทางอื่น

จากนั้นก็แทบจะวิ่งหนีออกไป

“พี่จี เขาไปแล้ว”

หลิวไห่เอ่ยเสียงเบาจากด้านข้าง

เฉินเจี้ยนจียกมือโบก

“ไม่ต้องสนใจเขา”

“เรามีเรื่องสำคัญกว่านั้น”

ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการคือสิทธิ์ลงสนาม

ขอเพียงหลี่จวิ้นเฉวียนพยักหน้า เขาก็จะกลับไปแข่งได้อีกครั้ง

“ไป”

เฉินเจี้ยนจีโบกมือ

ทั้งสามค่อย ๆ ก้าวเดินไปข้างหน้า

......

หลังจากหลี่จวิ้นเฉวียนเพิ่งด่าหลี่เหวินเยี่ยนจบ และเห็นเขาเดินไปอยู่ด้านหนึ่ง

ก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังขึ้นที่หน้าห้องน้ำ

จากนั้นเสียงกระซิบกระซาบทุ้มต่ำบางอย่างก็ทำให้เขาขมวดคิ้ว

ทำไมห้องน้ำที่ปกติแทบไม่มีใครใช้ วันนี้ถึงมีคนมาที่นี่กันมากมาย?

หลี่จวิ้นเฉวียนไม่ได้คิดต่อ

เขาเพียงอยากรีบเช็ดตัวให้แห้งแล้วลุกขึ้น ในจังหวะที่ไม่มีใครยืนขวางอยู่ด้านหน้า

แต่ทันทีที่กระดาษขยับไปด้านหลัง

เงาร่างที่กว้างใหญ่และหนักอึ้งกว่าก็ค่อย ๆ ปกคลุมตัวเขา

ร่างทั้งร่างของหลี่จวิ้นเฉวียนแข็งทื่อ

เขาชักมือกลับอย่างแข็งกระด้าง ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

จากนั้นก็สบเข้ากับใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสผิดปกติถึงสามหน้า

โดยเฉพาะร่างสูงใหญ่ที่อยู่ตรงกลาง

รอยยิ้มของเขาโดดเด่นที่สุด

“โอ้โห อาจารย์หลี่ บังเอิญจริง ๆ นะ?”

เสียงกวนประสาทดังขึ้น

หลี่จวิ้นเฉวียนตกอยู่ในความเงียบ

สีหน้าค่อย ๆ มืดมนลง

เขาแทบจะเค้นเสียงออกมาจากซอกฟัน

“เฉิน! เจี้ยน! จี!”

“นายคิดจะทำอะไร!”

เฉินเจี้ยนจีหย่อนตัวนั่งยอง ๆ จ้องเขม็งไปที่อีกฝ่าย

“อาจารย์หลี่ ให้โอกาสผมสักครั้งเถอะ ขาผมหายดีเกือบแล้ว ให้ผมลงสนาม แล้วผมจะเอาแชมป์กลับมาให้”

หลี่จวิ้นเฉวียนขยับท่านั่งยองเล็กน้อย พยายามบังส่วนที่ไม่ควรเปิดเผย

ขณะเดียวกันก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เป็นไปไม่ได้!”

“อย่าแม้แต่จะคิด!”

เฉินเจี้ยนจีถอนหายใจ เขายื่นมือไปตบไหล่หลี่จวิ้นเฉวียนเบา ๆ

“อาจารย์หลี่ ผมไม่อยากจะนั่งคุยกับคุณแบบเปิดอก แล้วพูดหลักการอะไรยืดยาวจริง ๆ”

“แต่ถ้าคุณสนใจเรื่องนี้ เราก็คุยกับคุณได้นะ”

“หมาย...หมายความว่ายังไง?”

หลี่จวิ้นเฉวียนชะงักไป

เห็นเพียงเฉินเจี้ยนจีลุกขึ้นเดินไปด้านข้าง ก่อนส่งสัญญาณให้จางจื่อเหลียงกับหลิวไห่

ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน

หลิวไห่เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

“อาจารย์หลี่ คุณเองก็น่าจะมีความฝันใช่ไหมครับ?”

หลี่จวิ้นเฉวียนมองหลิวไห่อย่างเหม่อลอย

นี่มัน...

ฉันกำลังนั่งปลดทุกข์อยู่นะ นายจะมาคุยเรื่องความฝันกับฉันเนี่ยนะ?

“คุณเองก็น่าจะมีความเสียดายที่ยังทำไม่สำเร็จอยู่เหมือนกัน ลืมไปแล้วหรือครับ?”

“คุณเองก็เคยเป็นนักบาสเกตบอลมาก่อนนะ ไอ้บ้าเอ๊ย!”

“คุณทนมองแชมป์ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ทั้งที่ตัวเองเอื้อมถึงแท้ ๆ แต่กลับต้องพลาดโอกาสลงสนามเพราะรุ่นพี่น่ารังเกียจที่ขัดขวางได้จริงหรือครับ ความสิ้นหวังแบบนั้นน่ะ?!”

......

หลิวไห่พูดไม่หยุด ทั้งท่าทางและน้ำเสียงล้วนเต็มไปด้วยความคับแค้น

เฉินเจี้ยนจีที่ยืนดูอยู่ด้านข้างอดพยักหน้าไม่ได้

สมแล้วที่ดูการ์ตูนสายเลือดร้อนมาจนชิน พอพูดเรื่องพวกนี้ก็ร่ายยาวเป็นชุดเลย

ยังดีที่ตรงนี้ไม่มีคนอื่น ถ้ามีใครได้ยินเข้า ไม่รู้ว่าหลิวไห่จะอายหรือเปล่า

แต่ดูจากใบหน้าที่แดงก่ำขณะพูดอยู่ตอนนี้แล้ว คิดว่าเขาเองก็คงแบกรับแรงกดดันไว้ไม่น้อย

เฮ้อ

ลำบากหน่อยนะ พี่น้องที่แสนดี

ไว้คราวหน้าจะหาพี่สะใภ้สวย ๆ ให้สักคนแล้วกัน

จนกระทั่งหลิวไห่พูดจนหอบหายใจ

หลี่จวิ้นเฉวียนก็ยืนนิ่งอึ้งไปทั้งคนแล้ว

ทว่าเรื่องทั้งหมดนี้ยังไม่จบ

จางจื่อเหลียงหยิบหน้ากากอนามัยออกจากกระเป๋ามาสวม ก่อนจะเดินไปหน้าคอก แล้วหัวเราะแห้ง ๆ

“อาจารย์ รอเดี๋ยวนะครับ ผมหน้าหนาไม่เท่าหลิวไห่ รู้สึกเขินนิดหน่อย ใส่หน้ากากแล้วน่าจะดีขึ้น”

หลังจากสวมหน้ากากเรียบร้อยแล้ว คนทั้งคนของเขาก็ราวกับเปลี่ยนไป

“อาจารย์ คุณเคยอกหักไหมครับ?”

“คุณเคยถูกทอดทิ้ง แล้วอยากพยายามทำตัวเองให้แข็งแกร่งเพื่อฟาดหน้าคนรักเก่าหรือเปล่า?”

“ผมรู้ว่าคุณต้องเคยผ่านเรื่องแบบนั้นมาแน่ ๆ!”

หลี่จวิ้นเฉวียนเบิกตากว้างในทันที “นายรู้ได้ยังไง?”

หึ ฉันพูดส่งเดชไปอย่างนั้นเอง

จางจื่อเหลียงแอบหัวเราะในใจ

แต่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น

“ตอนนี้เฉินเจี้ยนจี นักเรียนที่คุณเป็นคนฝึกฝนมากับมือ เพิ่งถูกทอดทิ้ง แถมยังถูกเยาะเย้ยว่าไม่มีสิทธิ์ลงสนาม เขาแค่อยากล้างความอัปยศบนสนามบาส มันยากนักหรือครับ?”

“การช่วยเขา ก็คือการช่วยตัวคุณเองที่เคยถูกทอดทิ้งในอดีตนะครับ!! อาจารย์!”

เสียงของจางจื่อเหลียงดังก้องอยู่ในห้องน้ำ ก่อนจะสะท้อนวนเวียนอยู่นาน

เฉินเจี้ยนจีเองก็ยืนแข็งค้างอยู่ด้านข้าง เขายกมือขึ้นอ้าปากเหมือนอยากอธิบาย แต่สุดท้ายก็กล้ำกลืนคำพูดลงไป

ได้ ไว้กลับไปค่อยคิดบัญชีกับนาย

ภายใต้ “การโจมตี” ด้วยคำพูดของทั้งสองคนที่ประดังเข้ามาต่อเนื่อง

หลังจากตกตะลึงในตอนแรก

ตอนนี้หลี่จวิ้นเฉวียนค่อย ๆ กลายเป็นคนไร้สีหน้า

ความจริงแล้วใจของเขาเริ่มสั่นคลอน

แต่เขายังคงนึกถึงคำพูดดูถูกจากนักเรียนเมื่อวานที่สนาม

เขาท่องอยู่ในใจ

ไม่ได้ ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด...

จนเวลาผ่านไปพักใหญ่

จางจื่อเหลียงกับหลิวไห่ต่างก็หอบหายใจอย่างหนัก

หลี่จวิ้นเฉวียนจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น

ในเวลานั้น น้ำในถังพักก็เต็มและไหลลงมาชะล้าง

เสียงน้ำไหลดังซ่า ๆ เป็นสัญญาณว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้สิ้นสุดลง

ขณะเดียวกัน

หลี่จวิ้นเฉวียนเดินออกจากคอก ขณะเดินผ่านทั้งสาม เสียงเรียบเฉยก็ดังขึ้น

“พอแล้ว ฉันรู้ว่าพวกนายอยากโน้มน้าวฉัน แต่น่าเสียดายที่เรื่องที่ฉันตัดสินใจแล้ว...”

เขายังพูดไม่ทันจบ

นอกประตูห้องน้ำก็มีเสียงอุทานอย่างสงสัยดังขึ้น

“เอ๊ะ พวกนายมาที่นี่ได้ยังไง?”

จากนั้นหลังเสียงจอแจระลอกหนึ่ง

“อาจารย์! อาจารย์!”

“การแข่งขันใกล้จะเริ่มแล้ว ให้อาจารย์ให้พี่จีลงสนามเถอะครับ!”

“ใช่ครับ พวกเราทุกคนรอดูอยู่เลย เกียรติยศของห้องเรียนครั้งสุดท้ายก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย พวกเราก็อยากเก็บความทรงจำที่ควรค่าแก่การจดจำเอาไว้เหมือนกัน!”

......

เสียงตะโกนดังระลอกแล้วระลอกเล่า

หลี่จวิ้นเฉวียนอดหยุดฝีเท้าไม่ได้

เขาเงียบไปนาน

ในที่สุดก็อดหันกลับไปมองเฉินเจี้ยนจีไม่ได้ ก่อนจะพูดอย่างทั้งขำทั้งโมโห

“เจ้าเด็กนี่ นายถึงกับระดมคนทั้งห้องมาดักฉันเลยหรือไง?”

“ไม่สิ ฟังจากเสียงแล้ว นี่คงไม่ได้มีแค่คนทั้งห้องของพวกนายแล้วมั้ง?”

เวลานี้เฉินเจี้ยนจีเองก็ดูงุนงง เขามองสบตากับจางจื่อเหลียงและหลิวไห่

ทั้งสามต่างโบกมือพลางแสดงท่าทีว่าไม่รู้เรื่อง

“เรื่องนี้ผมไม่ได้ทำจริง ๆ”

เฉินเจี้ยนจีส่ายหน้าพลางหัวเราะอย่างขมขื่น

เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างมีสีหน้าสับสน

หลี่จวิ้นเฉวียนก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

ผ่านไปพักใหญ่ เขาจึงค่อย ๆ ถอนหายใจ

“ตอนนี้สามสิบต่อสิบสอง อีกฝ่ายนำเราอยู่มากกว่าหนึ่งเท่า การแข่งขันช่วงสุดท้ายเหลือสิบห้านาที จะไล่ตามทันไหม?”

ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น

เฉินเจี้ยนจีก็แข็งค้างอยู่กับที่

จางจื่อเหลียงกับหลิวไห่ที่อยู่ข้าง ๆ เองก็ชะงักไป ก่อนที่ใบหน้าจะเผยความยินดีออกมา

“พี่จี พี่จี! อาจารย์หลี่...อาจารย์หลี่ตกลงแล้ว!”

เฉินเจี้ยนจีถูกทั้งสองเขย่าแขน เขาจ้องหลี่จวิ้นเฉวียนอย่างเหม่อลอย ก่อนแววตาจะค่อย ๆ แน่วแน่ขึ้น

เขาพยักหน้าช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มสดใส

“ทัน”