บทที่ 73 การเผชิญหน้ากันในห้องน้ำ

ฟึ่บ!

เสียงลูกบาสพุ่งลงห่วงดังกรอบแกรบ

ปี๊ด!

กรรมการก็เป่านกหวีดหมดเวลาพักครึ่งเช่นกัน

ทันใดนั้น เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังขึ้นจากผู้เล่นทีมสีแดงในสนาม

“เข้าแล้ว! พี่ห้าวนี่สุดยอดจริง ๆ! ชู้ตลงสามลูกติดเลย!”

“ตอนนี้คะแนนทิ้งห่างเป็นสองเท่าแล้ว! เจ๋งชะมัด!”

......

เมื่อเทียบกับเสียงเอะอะของผู้เล่นทีมสีแดงแล้ว

ทางฝั่งทีมสีน้ำเงินเจ้าบ้าน

ไม่ว่าจะเป็นผู้เล่น โค้ช หรือบรรดานักเรียนของโรงเรียนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างก็มองหน้ากันไปมาและกระซิบกระซาบ

โดยเฉพาะนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ห้อง 3 ที่มาชมกันเกือบครบทั้งห้อง

ทุกคนต่างขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหวเอ่ยถามขึ้นมา

“ไม่ใช่ว่าพี่จีจะลงสนามหรอกเหรอ? นี่เกมจะจบอยู่แล้ว ทำไมยังไม่ลงอีก?”

“ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คงชนะไม่ได้แล้วล่ะ”

“ใช่ พวกเราตั้งใจมาดูพี่จีนะ ไม่อย่างนั้นฉันคงนอนอยู่หอไปแล้ว”

“พี่จีอยู่ไหนล่ะ?”

“ไม่รู้เหมือนกัน”

“แล้วพวกกรรมการห้องล่ะ? หัวหน้าฝ่ายการเรียนกับตัวแทนวิชาน่าจะรู้นะ ลองไปถามดูสิ”

......

ขณะที่ผู้คนบนอัฒจันทร์กำลังพูดคุยกันเบา ๆ

เฉินเจี้ยนจีก็มองไปยังทีมสีแดงฝั่งทีมเยือนที่อยู่ไกลออกไป

ผู้เล่นร่างสูงใหญ่คนนั้นมีสีหน้าหยิ่งผยองและได้ใจเป็นอย่างมาก

คนคนนั้นก็คือหวงเหวินห้าว

เฉินเจี้ยนจีค่อย ๆ ถอนสายตากลับมา แล้วหันไปมองห้องน้ำชายที่อยู่ด้านข้าง

“พี่จี อาจารย์หลี่เข้าไปแล้ว ห้องน้ำนี้ปกติไม่มีใครมา พวกเราเข้าไปดักเขาตอนนี้เลยไหม?”

จางจื่อเหลียงอดถามไม่ได้

หลิวไห่ก็พยักหน้า “ถึงวิธีนี้จะไม่ค่อยตรงไปตรงมานัก แต่ฉันก็หมั่นไส้หวงเหวินห้าวมานานแล้ว เพื่อความยุติธรรม ฉันก็ลุยด้วยได้!”

จ้าวหย่งที่เดิมทีคอยดูต้นทางอยู่ก็พูดสมทบ

“พี่จี อยากทำก็ทำเลย อย่างมากถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกเรารับผิดชอบด้วยกัน”

เฉินเจี้ยนจีมองทั้งสามคน ก่อนจะค่อย ๆ คายต้นหญ้าที่คาบไว้ออกจากปาก

เขายกมือขึ้นนวดไหล่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ได้ งั้นก็ลุยกัน!”

“จ้าวหย่ง นายคอยดูต้นทางต่ออยู่ตรงนี้ พวกนายตามฉันเข้าไปดักเขา!”

“ไป!”

......

ภายในห้องน้ำชาย

หลี่จวิ้นเฉวียนกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในห้องส้วมห้องหนึ่ง

ห้องน้ำที่นี่ก็เหมือนกับที่อื่น ๆ

มีเพียงกำแพงเตี้ย ๆ กั้นระหว่างห้อง ด้านล่างเป็นรางระบายน้ำยาวตลอดแนว และจะมีน้ำไหลลงมาชะล้างจากด้านบนเป็นระยะ

ในฐานะครู หากถูกนักเรียนเห็นว่ากำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในสถานที่แบบนี้ ย่อมดูไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะพวกนักเรียนซุกซนทั้งหลาย

คำพูดหยาบคายที่พวกนั้นพูดออกมา

ทั้งปืนกลกราดยิงอยู่ด้านหน้า ทั้งปืนใหญ่ยิงกระหน่ำอยู่ด้านหลัง

แค่ฟังก็รำคาญแล้ว

แม้แต่ครูพละอย่างเขายังเคยถูกล้อเลียน ไม่ต้องพูดถึงครูวิชาการที่ดูบอบบางเหล่านั้น

โดยเฉพาะเวลาต้องเจอกับนักเรียนตัวแสบ บางครั้งถึงขั้นถูกกลั่นแกล้ง

นักเรียนพวกนี้แม้จะถูกอบรมซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ยังไม่ยอมเปลี่ยน สุดท้ายถึงจะถูกลงโทษและให้ออกจากโรงเรียน แต่เงามืดที่ตกอยู่ในใจของครูก็ยังคงหลงเหลืออยู่

นักเรียนแบบนี้มีอยู่ทุกปี อย่างไรเสียจำนวนนักเรียนก็มีมากเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้น เด็กหนุ่มเหล่านี้ยังอยู่ในวัยเลือดร้อน คึกคะนอง และไม่เกรงกลัวสิ่งใด ย่อมต้องมีอยู่ไม่กี่คนที่เป็นเช่นนี้

แต่โชคดีที่ห้องน้ำแห่งนี้อยู่ค่อนข้างห่างไกล ต่อให้เกิดอะไรขึ้นก็ไม่ถึงกับเป็นเรื่องใหญ่

ถ้าแย่ที่สุด ด้วยรูปร่างของเขา แม้จะลงโทษนักเรียนด้วยการทำร้ายร่างกายไม่ได้ แต่ก็ยังพอใช้ข่มขวัญได้บ้าง

ทว่าในเวลานี้

สิ่งที่ทำให้หลี่จวิ้นเฉวียนหงุดหงิดใจกลับไม่ใช่เรื่องนี้

เขากำบุหรี่ไว้ในมือ พลางมองบุหรี่หัวจื่อในมือด้วยความลังเล

“ปกติบุหรี่แบบนี้ฉันจะตัดใจซื้อได้ที่ไหนกัน? ยังคิดเลยว่าถ้าได้ที่หนึ่งจะให้รางวัลตัวเองด้วยการสูบสักซอง”

“ตอนนี้ไม่เพียงแต่จะชนะไม่ได้ ผู้เล่นยังบาดเจ็บไปคนหนึ่งอีก เฮ้อ...”

หลี่จวิ้นเฉวียนถอนหายใจ

เขารู้จักหวงเหวินห้าว ผู้เล่นตัวหลักของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี อีกฝ่ายยังเคยเป็นนักกีฬาที่เขาดูแลด้วยซ้ำ

ใครจะคิดว่าเด็กที่กลับมาเรียนซ้ำยังจะเข้าร่วมการแข่งขันบาสเกตบอลอีก

นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นหรือไง?

“จะให้เจ้าเฉินเจี้ยนจีลงสนามจริง ๆ งั้นเหรอ?”

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา มันก็ถูกดับลงอย่างรวดเร็ว

“ไม่ได้ ไม่ได้”

ในหัวของหลี่จวิ้นเฉวียนพลันปรากฏบทสนทนาระหว่างเขากับหลินชิงเสวี่ยที่ข้างสนามเมื่อคืนวาน

เขาทั้งจนใจและอดหัวเราะออกมาไม่ได้

“ฉันถูกเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอบรมเข้าแล้วงั้นเหรอ?”

“น่าขัน ฉันจะใจอ่อนได้ยังไงกัน?”

“ตอนนี้ได้ที่สองก็ไม่เลวไม่ใช่หรือ?”

“บุหรี่นี่ก็ซื้อมาแล้ว...”

หลี่จวิ้นเฉวียนลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปฉีกห่อบุหรี่

แต่ในเวลานั้นเอง

เงาร่างหนึ่งก็ทาบลงมาตรง ๆ ปกคลุมร่างของเขาเอาไว้จนมิด

หลี่จวิ้นเฉวียนชะงักงัน

เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ โดยไม่รู้ตัว ขณะในปากยังคาบบุหรี่อยู่หนึ่งมวน

......

เฉินเจี้ยนจีกับพวกทั้งสามเพิ่งเดินเข้ามาในห้องน้ำ

ก็ยืนนิ่งอยู่กับที่

ตรงหน้าห้องส้วมห้องหนึ่ง

มีร่างผอมบางกำลังยืนขวางอยู่หน้าห้องอย่างแน่วแน่

เฉินเจี้ยนจีชะงักไป

เพราะคนคนนี้ก็คือหลี่เหวินเยี่ยน!

ในเวลานี้ ห้องส้วมตรงหน้าเขาถูกกำแพงเตี้ย ๆ บังเอาไว้

เฉินเจี้ยนจีจึงมองไม่เห็นคนที่อยู่ข้างใน

เขาเห็นเพียงมือข้างหนึ่งที่กำกระดาษทิชชูสีขาว กำลังโบกไปมาอย่างตื่นเต้น

ในเวลาเดียวกัน

เสียงของอาจารย์หลี่จวิ้นเฉวียนที่กำลังเดือดดาลก็ดังลอยมา

“ฉันบอกนายแล้วไงว่าเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้ยังไงก็เอาชนะไม่ได้อยู่แล้ว ขาดคนไปอีกคนก็ไม่เป็นไรหรอก แค่คะแนนจะดูไม่ค่อยดีเท่านั้นเอง”

“แต่ฉันก็ไม่มีทางให้นักกีฬามือใหม่อย่างนายลงไปขายหน้าหรอกนะ?”

“อาจารย์ ผมไม่กลัวขายหน้า”

“ใครสนว่านายจะกลัวหรือไม่กลัว ฉันกลัวต่างหาก! ถ้าครูพละคนอื่นเห็นเข้า แล้วคิดว่าฉันฝึกนักกีฬาดี ๆ ไม่ได้ ถึงได้ฝึกคนอย่างนาย...!”

ดูเหมือนหลี่จวิ้นเฉวียนจะรู้สึกว่าตัวเองดุด่าแรงเกินไปจนกระทบความภาคภูมิใจของอีกฝ่าย เขาจึงแค่นเสียงออกมา

“อีกอย่าง ฉันก็ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่านายจะลงสนามให้ได้ทำไม?”

ขณะที่พูด น้ำเสียงอัดอั้นของเขาแฝงไปด้วยความโกรธที่ถูกกดเอาไว้

“แล้วนายช่วยอย่ามายืนพูดกับฉันต่อหน้าตอนฉันเข้าห้องน้ำได้ไหม?!”

“มันเสียมารยาทมาก นายไม่รู้หรือไง?!”

หลี่เหวินเยี่ยนถูกดุด่าจนใบหน้าแดงก่ำ แต่ขณะที่เขายังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง

กลับได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากไม่ไกล

เขาหันกลับไปมอง และทันทีที่เห็นเฉินเจี้ยนจีกับคนอื่น ๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ก่อนจะถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว

เฉินเจี้ยนจีกับหลี่เหวินเยี่ยนสบตากัน

จากส่วนลึกในดวงตาของอีกฝ่าย เขามองเห็นทั้งความตื่นตระหนกที่ถูกจับได้ ความโกรธ และความริษยาที่ไม่อาจปกปิด

เฉินเจี้ยนจีผู้ผ่านประสบการณ์จากชาติก่อนมาแล้วรู้ดี

หลี่เหวินเยี่ยนกำลังตกอยู่ในภาวะควบคุมอารมณ์ไม่ได้

ในชาติก่อน หลังจากได้ยินว่าเขากับหลินชิงเสวี่ยแต่งงานกัน หลี่เหวินเยี่ยนก็ไม่อาจยอมรับความจริงได้

ได้ยินว่าเขาถึงขั้นทุบทำลายข้าวของภายในบ้านไปมากมาย ก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในท้ายที่สุด

จากภาพบันทึกที่เฉินเจี้ยนจีพบในตอนนั้น แววตาของเขาเหมือนกับตอนนี้แทบทุกประการ

หลี่เหวินเยี่ยนต้องการสิ่งที่ตนปรารถนา สิ่งที่อยากได้แต่กลับไม่ได้มา

อย่างเช่นหลินชิงเสวี่ย และสิทธิ์ในการลงสนามครั้งนี้

เพื่อแก้แค้นเขา อีกฝ่ายจึงไม่สนใจราคาที่ต้องจ่ายอีกต่อไป และไม่คิดถึงผลที่จะตามมาแม้แต่น้อย

เฉินเจี้ยนจีหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนชี้ไปยังประตูห้องน้ำ แล้วพูดสั้น ๆ ชัดเจนออกมาหนึ่งคำ

“ไสหัวไป”