บทที่ 72 สัญญาที่แตกต่าง

เช้าวันรุ่งขึ้น

ทั้งโรงเรียนราวกับตื่นตัวขึ้นมา

เพลง “มาร์ชนักกีฬา” อันคึกคักดังกระหึ่มจากสถานีวิทยุของโรงเรียน

จังหวะสนุกสนานเปี่ยมท่วงทำนองดังก้องไปทั่วทั้งโรงเรียน

นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกไม่เหลือสีหน้าเคร่งขรึมราวกับคนไร้วิญญาณที่ถูกการเรียนกดทับเหมือนเช่นเคย

ทุกคนกลับดูร่าเริงมีชีวิตชีวา ราวกับได้พลังอันสดใสกลับคืนมาอีกครั้ง

เฉินเจี้ยนจีก็มาถึงสนามกีฬา เขากำลังนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมสุดท้าย มองดูพิธีเปิดที่เพิ่งสิ้นสุดลง

“จีเกอ นายนี่คิดรอบคอบจริง ๆ ตั้งใจหลบอยู่ข้างหลังนี่เอง นี่ก็เกือบชั่วโมงแล้วมั้ง ผู้อำนวยการยังพูดเก่งจริง ๆ”

จางจื่อเหลียงที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้างกันอดบ่นไม่ได้

“การพูดปลุกใจก็ต้องมีคนต้องการอยู่บ้าง เข้าใจได้ แต่ฉันไม่ค่อยชอบที่ต้องมานั่งฟังเหมือนกัน”

เฉินเจี้ยนจียิ้ม พลางนึกถึงบริษัทของตนเองในชาติก่อนที่จัดประชุมและอบรมกันตลอดทั้งวันขึ้นมา

ในเวลานี้

บนสนามมีนักกีฬาหลายคนในชุดกีฬา รวมถึงคุณครู เริ่มทยอยมารวมตัวกัน

เฉินเจี้ยนจีคายหญ้าที่คาบอยู่ในปากออก ก่อนลุกขึ้นตบฝุ่นตามตัว

“ไปกันเถอะ พวกเราไปสนามกัน”

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้า เขากลับเห็นหลิวอวิ๋นที่หลบอยู่ตรงมุมไกล ๆ เช่นเดียวกันและไม่ได้ไปร่วมพิธีเปิด

มองจากระยะไกลก็เห็นได้ชัด

เธอกำลังคุยโทรศัพท์ สีหน้าร้อนรนราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง

......

“ชิงเสวี่ย วันนี้เป็นกีฬาสีของโรงเรียนเลยนะ ทำไมเธอยังไปสอนพิเศษอีก? วันนี้จะมีใครจ้างครูสอนพิเศษด้วยเหรอ?”

หลิวอวิ๋นถามคนในสายด้วยน้ำเสียงร้อนใจเล็กน้อย

ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เธอก็ไม่เห็นหลินชิงเสวี่ยแล้ว

พอมาถึงบริเวณสนามที่จัดพิธี เธอซึ่งในฐานะหัวหน้าห้องควรต้องนำแถว กลับฝากให้พานซูฉีช่วยดูแลระเบียบในห้องแทน

“อืม โรงเรียนมัธยมแห่งอื่นก็จัดกีฬาสีเหมือนกัน มีบางคนไม่อยากเสียเวลาเลยมาที่สถาบันกวดวิชาเพื่อเรียน อีกอย่างค่าจ้างก็สูงกว่าด้วย”

หลิวอวิ๋นชะงักไป ดูเหมือนจะโต้แย้งอะไรไม่ออก

อย่างไรเสียพื้นฐานครอบครัวของแต่ละคนก็แตกต่างกัน หลินชิงเสวี่ยไปหาเงิน เธอจะพูดอะไรได้

แต่หลิวอวิ๋นก็ยังอดพูดไม่ได้

“แต่วันนี้เฉินเจี้ยนจีเขา...”

ยังไม่ทันพูดจบ

หลินชิงเสวี่ยก็พูดแทรกขึ้นมา

“ฉันใช้เงินห้องซื้อขวดน้ำมาหนึ่งลัง แล้วก็มีขนมอีกนิดหน่อย เธออย่าลืมเตือนพานซูฉีให้พาคณะกรรมการห้องไปรับของมาด้วย”

“เธอเคยร่วมกิจกรรมของโรงเรียนมาหลายครั้งแล้ว รู้ว่าต้องจัดการอย่างไร”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนเรื่อง หลิวอวิ๋นจึงกัดฟันรีบพูดออกไป

“วันนี้เขาอาจจะลงแข่งนะ เธอไม่กลับมาดูจริง ๆ เหรอ?”

หลินชิงเสวี่ยในสายเงียบไปชั่วขณะ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงเรียบเฉยจึงดังขึ้น

“ไม่มีอะไรให้ดูหรอก อีกอย่างเขาก็ลงแข่งไม่ได้ด้วย”

“อย่าลืมเตือนพานซูฉีไปรับของนะ ฉันต้องไปสอนนักเรียนแล้ว”

“เดี๋ยวสิ ชิงเสวี่ย...”

หลิวอวิ๋นรีบร้องเรียก ทว่าหลินชิงเสวี่ยตัดสายไปแล้ว

ในโทรศัพท์เหลือเพียงเสียง “ตู๊ด ๆ ๆ”

“อะไรของเธอเนี่ย! อุตส่าห์เป็นกีฬาสีทั้งที ยังไปทำงานพิเศษอีก?”

“สองปีมานี้เฉินเจี้ยนจีก็ช่วยชิงเสวี่ยยื่นขอทุนการศึกษาตลอด เงินก็น่าจะพอใช้แล้วไม่ใช่เหรอ?”

หลิวอวิ๋นพึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เธอมาพึมพำอะไรอยู่คนเดียวตรงนี้?”

“อ๊ะ!”

หลิวอวิ๋นสะดุ้งตกใจ เผลอร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว

แต่เมื่อหันไปเห็นคนที่มา เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ตกใจหมด ฉันนึกว่าครูมาจับได้เสียอีก นายเดินยังไงไม่มีเสียงเลยเนี่ย”

เฉินเจี้ยนจีเดินมาหยุดตรงหน้าเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“วันนี้เป็นวันผ่อนคลาย ครูไม่จับหรอก เธอกลัวขนาดนี้ หรือว่าไปทำอะไรไม่ดีมา?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

หลิวอวิ๋นก็พลันนึกถึงบทสนทนากับหลินชิงเสวี่ยเมื่อครู่

แต่ขณะที่กำลังจะพูด

จากที่ไม่ไกลนักก็มีเสียงตะโกนใสกังวานปนความโมโหดังขึ้น

“นี่! นายหลบไปอยู่ที่ไหนมา? นายเป็นคนเรียกฉันมาเองแท้ ๆ แต่กลับปล่อยให้ฉันตามหาตั้งนาน? ฉันส่งข้อความไป นายไม่เห็นหรือไง?!”

เฉินเจี้ยนจีกับหลิวอวิ๋นหันไปมองพร้อมกัน

เป็นจางซินอี๋

เฉินเจี้ยนจีตบหน้าผากตัวเอง

เขามัวแต่คิดหาทางว่าจะลงแข่งได้อย่างไร จนลืมคุณหนูคนนี้ไปเสียสนิท!

“ฉันผิดเอง ๆ เมื่อวานโทรศัพท์ไม่ได้ชาร์จแบต เปิดเครื่องไม่ได้ ก็เลยไม่เห็นข้อความ”

เฉินเจี้ยนจีเดินเข้าไปขอโทษด้วยสีหน้าทะเล้น

“ฉันนึกว่าเธอจะไม่มาเสียแล้ว ที่แท้ก็อยากมาดูฉันโลดแล่นทั่วสนามแข่งสินะ?”

จางซินอี๋ถ่มน้ำลายใส่เขาทีหนึ่ง ความโกรธบนใบหน้าลดลงเล็กน้อย

“ถุย ฉันมาดูว่านายจะโดนอัดจนฟันร่วงเกลื่อนพื้นยังไงต่างหาก!”

ขณะที่พูด เธอก็เหลือบมองเท้าของเฉินเจี้ยนจี

“เท้านายแพลงอยู่ จะลงแข่งได้หรือเปล่าก็ยังเป็นปัญหาเลย!”

เฉินเจี้ยนจีเกาหัว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กำลังจะเอ่ยปากพูด

แต่กลับมีเสียงนุ่มนวลดังขึ้นจากด้านข้าง

“จีเกอ นายลงแข่งไม่ได้เหรอ?”

เฉินเจี้ยนจีหันไปมอง

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร รอบตัวเขาก็มีใบหน้าคุ้นเคยมารวมกันอยู่หลายคนแล้ว

หวังเจียฉี พานซูฉี รวมถึงเพื่อนร่วมชั้นอีกหลายคน

คนที่เพิ่งพูดคือหวังซูเสียน

เฉินเจี้ยนจีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าแล้วส่ายหน้า

“ยังไม่แน่ แต่ถ้าจะลงแข่ง ก็คงต้องรอรอบสุดท้ายของตอนบ่าย”

ขณะพูด เขามองคนรอบข้างแล้วกะพริบตา ก่อนยิ้มแซว

“ทำไม พวกเธออยากเห็นฉันลงสนามกันมากเลยเหรอ? น้ำที่ถืออยู่ในมือเตรียมไว้ให้ฉันหรือไง?”

“นายคิดไปเองแล้ว!”

หวังเจียฉีกรอกตาใส่

“ใครจะให้กัน นี่เป็นน้ำสำหรับนักกีฬาของห้อง นายไม่ใช่นักกีฬาสักหน่อย!”

พานซูฉีที่อยู่ข้าง ๆ หยิบน้ำสองขวดจากถุงส่งให้จางซินอี๋กับหลิวอวิ๋น

“ไม่ได้มีแค่นักกีฬาหรอก เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นก็มีเหมือนกัน ยกเว้นนาย”

มุมปากของเฉินเจี้ยนจีกระตุก

“นี่เธอใช้เรื่องส่วนตัวมาปนกับงานส่วนรวมหรือเปล่า?”

พานซูฉีเหลือบมองเขา

ความหมายชัดเจนมาก ใครใช้ให้นายเอาเรื่องที่เธออยากปิดบังมาพูดกัน?

ปี๊ด!!

ในเวลานี้เอง

ที่สนามกรีฑาและสนามกีฬาไม่ไกลออกไป

ต่างก็มีเสียงนกหวีดดังขึ้นหนึ่งครั้ง!

ขณะเดียวกัน

เสียงเชียร์ เสียงตะโกน และ...

เสียงปะทะจากลูกบาสเกตบอลที่ถูกกระเด้งลงพื้นก็ดังขึ้นต่อเนื่องบนสนาม

เฉินเจี้ยนจีมองภาพตรงหน้า นิ้วมือขยับเล็กน้อย

จากนั้นจึงถามคนรอบข้างหลายคนว่า

“ถ้าฉันลงสนามแล้วเอาชนะการแข่งขันได้ น้ำขวดนี้ฉันจะได้ดื่มไหม?”

พานซูฉีเพิ่งเปิดฝาขวดน้ำดื่มไปหนึ่งอึก การเคลื่อนไหวของเธอหยุดชะงัก ก่อนถามด้วยความสงสัย

“เมื่อกี้นายยังบอกอยู่เลยว่าไม่รู้ว่าจะลงสนามได้หรือเปล่าไม่ใช่เหรอ?”

หวังเจียฉีก็พูดเสริมว่า “นายลงสนามได้ก่อนแล้วค่อยมาพูดกัน”

เฉินเจี้ยนจีมองเงาของหลี่จวิ้นเฉวียนบนสนาม สีหน้าแน่วแน่ขึ้นมา

“ตอนแรกยังไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้ไม่ว่ายังไงก็ต้องลงแล้ว”

ขณะพูด เขาก็หันข้างไปมองจางซินอี๋

เวลานี้คุณหนูคนดังกล่าวยังคงถือขวดน้ำด้วยสีหน้าบึ้งตึง

แม้แต่สีหน้าบนใบหน้าสวยของเธอก็ยังดูบูดบึ้งกว่าเดิมเสียอีก

เฉินเจี้ยนจียื่นมือไปลูบศีรษะเธอเบา ๆ

“เธอพักผ่อนให้ดี จะกลับไปนอนก็ได้ หรือจะพักอยู่ข้างสนามก็ได้ เอาเป็นว่าพักให้มีแรงไว้ก่อน”

จางซินอี๋ปัดมือเขาออกด้วยความรังเกียจ ขณะเดียวกันก็ถามเสียงอู้อี้ออกมาโดยไม่รู้ตัว

“จะพักให้มีแรงไว้ทำไม?”

เฉินเจี้ยนจียิ้มขึ้นมา

“เอาไว้เชียร์การแข่งขันของฉันตอนบ่ายไง”

“ถ้าไม่มีเสียงเชียร์จากเธอ แล้วฉันจะชนะได้ยังไงล่ะ?”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา

รอบข้างก็มีเสียงโห่แซวดังขึ้นทันที

“โอ้~~~!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาจากรอบข้าง

รวมถึงรอยยิ้มกวน ๆ ของเฉินเจี้ยนจี

แก้มของจางซินอี๋ก็ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว

เธอทั้งอาย ทั้งโมโห ทั้งกระอักกระอ่วน

เธอยกเท้าขึ้นอย่างแรงแล้วเหยียบลงบนขาซ้ายของเฉินเจี้ยนจี

เท้าข้างนี้ไม่ได้บาดเจ็บ

ปึง!

เฉินเจี้ยนจีกระโดดหลบได้

จางซินอี๋ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่!

“แล้วเธอจะรับปากไหมล่ะ? พวกเธอรับปากกันหมดแล้วนะ?”

เฉินเจี้ยนจียังคงไล่ถามต่อ

จางซินอี๋ยิ่งพูดไม่ออก

พวกนั้นรับปากว่าจะให้น้ำ ส่วนเธอต้องมาคอยตะโกนเชียร์ ซึ่งเป็นเรื่องน่าอายขนาดนั้น

มันจะเหมือนกันได้อย่างไร?

เมื่อคิดถึงตรงนี้

จางซินอี๋ก็จ้องเฉินเจี้ยนจีอย่างดุดัน

แต่สุดท้ายกลับเพียงเบือนหน้าหนีแล้วส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนพูดประโยคเดียวกับที่คนอื่นเพิ่งพูดกับเขาไป

“รอนายลงแข่งได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเจี้ยนจียิ่งกว้างขึ้น

“ตกลงตามนั้น!”

...

หลิวอวิ๋นฟังเฉินเจี้ยนจีหยอกล้อกับเพื่อนร่วมชั้นรอบข้าง พลางครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายจึงตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเขียนข้อความ

【ชิงเสวี่ย เฉินเจี้ยนจีบอกว่าการแข่งขันรอบสุดท้ายตอนบ่าย เขาจะลงสนามแน่นอน】

【เธอตัดสินใจเองแล้วกันว่าจะมาหรือไม่มา】