บทที่ 71 ค่ำคืนไร้หลับ

เฉินเจี้ยนจี๋นั่งอยู่บนเตียง

ไดอารี่บนโต๊ะหนังสือว่างเปล่ามานานแล้ว

เฉินเจี้ยนจี๋คิดไม่ตก

เขาจงใจตีตัวออกห่างจากหลินชิงเสวี่ยถึงขนาดนี้แล้ว

ถ้อยคำที่เดิมเคยแสดงถึงความเกลียดและรังเกียจเขา ตอนนี้กลับกลายเป็นคำว่าแค้น?

หรือเพราะเขาประกาศตัดขาดต่อหน้าทุกคน ทำร้ายศักดิ์ศรีของเธอเข้า?

แต่ตอนที่เธอพาหลี่เหวินเยี่ยนมาหาเรื่องเขาถึงสนาม เธอไม่คิดบ้างหรือว่ากำลังทำร้ายศักดิ์ศรีคนอื่น?

เฉินเจี้ยนจี๋อดสบถด่าไม่ได้

“ประสาทจริง ๆ”

เพิ่งด่าจบ

เสียงเรียกที่จงใจลดให้เบาก็ดังมาจากหน้าหอพัก

“พี่จี๋อยู่ไหม? เขาหลับหรือยัง?”

หลิวไห่กับจางจื่อเหลียงที่กำลังคุยเรื่องไร้สาระกันอยู่ในหอพักพลันหยุดพูด

แล้วหันไปมองทางเตียงชั้นล่างด้านใน

“ยัง เขาอยู่ข้างใน”

“ได้”

ร่างหนึ่งก้มตัวเดินเข้ามาในหอพักอย่างรวดเร็ว

เฉินเจี้ยนจี๋เงยหน้ามองไปด้วยความสงสัย

“หวังลี่? นายมาที่นี่ทำไม?”

คนที่มาคือหวังลี่ กรรมการฝ่ายกีฬาของห้อง

“ฉันมาถามหน่อยว่า คืนนี้นายคุยกับครูเป็นยังไงบ้าง เขาอนุญาตให้นายลงแข่งพรุ่งนี้ไหม?”

หวังลี่พูดพลางทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงของเฉินเจี้ยนจี๋

“ไม่อนุญาต ท่าทีเด็ดขาดมาก”

ได้ยินดังนั้น

หวังลี่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“อย่างนี้นี่เอง แต่ก็สมเหตุสมผล นายบาดเจ็บอยู่ ครูกลัวต้องรับผิดชอบก็เป็นเรื่องปกติ”

เขาพูดพลางสีหน้าก็ผ่อนคลายลง แล้วตบไหล่เฉินเจี้ยนจี๋เบา ๆ

“แต่ช่วงนี้พวกเราซ้อมกันมาแล้วก็ลองแข่งกับทีมอื่นไปสองสามนัด พวกนั้นฝีมือห่วยมาก ไม่มีนาย พวกเราก็น่าจะเอาชนะได้อยู่”

“พรุ่งนี้เย็นนายไม่ต้องกินข้าว ตรงมาที่หอพักฉันเลย พวกเราเตรียมอาหารชุดใหญ่มาฉลองกัน”

เฉินเจี้ยนจี๋มองเขาแล้วอดพูดไม่ได้

“ยังไม่ได้แข่งเลย ก็จะฉลองล่วงหน้าแล้วเหรอ?”

“ฮ่า ๆ แพ้ก็ไม่เป็นไร ต่อให้ทีมเราเป็นยังไง อันดับก็ยังอยู่แถวหน้าอยู่ดี คุ้มค่าที่จะฉลองเหมือนกัน”

เฉินเจี้ยนจี๋ยิ้มแล้วพยักหน้าเช่นกัน

ก็จริง ชาติที่แล้วแม้จะคว้าแชมป์ไม่ได้ แต่ก็ได้อันดับสอง

เพียงแต่สุดท้ายก็ไม่ใช่แชมป์ จึงน่าเสียดายอยู่บ้าง

เขาจำได้ว่าแชมป์ก็คือทีมของหวงเหวินฮ่าว คนที่เคยตามตอแยหวังซูเสียนคนนั้น

แม้ตอนนั้นเขาจะลงสนามและทำประตูได้หลายลูกติดต่อกัน แต่ก็ยังไล่ตามคะแนนกลับมาไม่ได้

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เฉินเจี้ยนจี๋ก็อดเตือนไม่ได้

“ทีมในโรงเรียนพวกนายเคยลงแข่งด้วยและรู้ไส้รู้พุงกันดีอยู่แล้ว แต่ต้องระวังทีมจากโรงเรียนอื่นที่มาลงแข่งด้วย”

“ทีมของโรงเรียนมัธยมปลายมีกองหน้าคนหนึ่ง ตัวสูงใหญ่ พละกำลังกับทักษะการเล่นก็ดี ชื่อหวงเหวินฮ่าว นายก็น่าจะรู้จัก ก่อนหน้านี้เขาเคยเรียนโรงเรียนเรา”

ทันทีที่พูดจบ

หวังลี่ก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถามอย่างลังเล

“หวงเหวินฮ่าวคนที่อาศัยความได้เปรียบด้านรูปร่างเล่นบอลแบบดุดันนิด ๆ คนนั้นน่ะเหรอ คนที่หลายครั้งพวกเราก็รับมือไม่ไหว? เขาเรียนจบไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

เฉินเจี้ยนจี๋พยักหน้า “เขากลับไปเรียนซ้ำที่โรงเรียนมัธยมปลาย”

เพียะ!

หวังลี่ตบหน้าผากตัวเอง พลางพูดอย่างกลัดกลุ้มว่า “งั้นก็แย่แล้ว ฉันเอาชนะเขาไม่ได้ ต้องให้นายมาจัดการถึงจะได้ แต่ตอนนี้นายก็ลงสนามไม่ได้อีก”

เขาอดบ่นไม่ได้

“ชื่อเสียงของหมอนั่นแย่ขนาดนั้น ชอบตามตอแยเพื่อนนักเรียนผู้หญิงอยู่เรื่อย แม้แต่หัวหน้าห้องก็เคยถูกเขาตามตอแย แล้วทำไมยังมีโรงเรียนรับเขาเข้าไปอีก?”

ทันทีที่พูดออกไป หวังลี่ก็หยุดชะงัก แล้วเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน

“ขอโทษนะพี่จี๋ ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดถึงเรื่องนี้”

เฉินเจี้ยนจี๋ยิ้มและไม่ได้ใส่ใจ

เมื่อก่อนหลังจากที่เขาช่วยหวังซูเสียนให้หลุดพ้นจากการตามตอแยของหวงเหวินฮ่าวได้ อีกฝ่ายก็รู้ว่าเขากำลังตามจีบหลินชิงเสวี่ย

จากนั้นก็คอยขัดขวางเขาอยู่เสมอ

อย่างตอนเลิกเรียนก่อนเวลา หมอนั่นจะจงใจเล็งหลินชิงเสวี่ย เดินไปข้างเธอแล้วชวนคุยเรื่อยเปื่อยไม่ยอมเลิก

หรือไม่ก็ตอนกินข้าวในโรงอาหาร เขาจะจงใจเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ พวกเขาสองคน แล้วพูดเรื่องลามกออกมา

จนกระทั่งถูกเขาเล่นงานกลับไปหลายครั้ง อีกฝ่ายถึงได้สำรวมลงไม่น้อย

“ก็เป็นเรื่องปกติ อย่างไรเสียเขาก็แค่มีชื่อเสียงไม่ดีในหมู่นักเรียนเท่านั้น ครูไม่ได้รู้อะไรมาก โรงเรียนจะรับเขาเข้าไปก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”

เมื่อได้ฟังคำพูดที่เฉินเจี้ยนจี๋กล่าวอย่างไม่ยี่หระ

หวังลี่ก็ถอนหายใจ

“เฮ้อ ถ้าช่วงนี้นายมาฝึกซ้อมกับฉันและช่วยฝึกสมาชิกคนอื่น ๆ ได้ ต่อให้นายไม่ลงสนาม พวกเราก็น่าจะยังแข่งได้”

“น่าเสียดายที่นายมาแค่สองครั้ง หลังจากนั้นก็เปลี่ยนไปเป็นตัวสำรองแล้วไม่เคยมาอีกเลย”

เฉินเจี้ยนจี๋เงียบไปพักใหญ่

สาเหตุที่เขาไม่ไป อย่างแรกก็เพราะเขารู้สึกว่าใช้เวลาอยู่กับหลินชิงเสวี่ยมากเกินไป

แน่นอนว่าเหตุผลที่สำคัญที่สุดก็คือ

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินชิงเสวี่ยเป็นฝ่ายขอให้เขาทำอะไรบางอย่าง

เฉินเจี้ยนจี๋ยังจำเหตุการณ์ในตอนนั้นได้

...

เขาอาศัยช่วงพักระหว่างคาบ รีบกลับเข้าห้องเรียนทันทีหลังจากฝึกซ้อมเสร็จ

หลินชิงเสวี่ยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาเป็นฝ่ายหันมามองก่อน

“เลิกไปเล่นบอลได้ไหม?”

เฉินเจี้ยนจี๋ชะงักไปเล็กน้อย แล้วถามออกมาโดยไม่ทันคิด

“ทำไมล่ะ?”

หลินชิงเสวี่ยเบนสายตากลับไป สีหน้าสงบนิ่งและเย็นชา

“ฉันไม่อยากได้กลิ่นเหงื่อเปรี้ยวฉุน ๆ อยู่ทุกวัน มันเหม็น”

....

เฉินเจี้ยนจี๋มองหวังลี่แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“ใช่ ฉันเองก็เสียใจอยู่เหมือนกัน”

“แต่เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว จะทำอะไรได้”

“พรุ่งนี้กว่าจะเจอกับทีมโรงเรียนมัธยมปลายก็น่าจะช่วงบ่าย ถึงตอนนั้นถ้าพวกนายสู้ไม่ไหว ฉันจะลองไปตื๊อเหล่าหลี่ดูอีกที ว่าจะลงสนามได้หรือเปล่า”

หวังลี่ชะงักไปเล็กน้อย “แต่ถ้านายได้ลงสนามจริง ๆ เท้าของนาย...”

เฉินเจี้ยนจี๋ส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ใช้ยาขี้ผึ้งดี ๆ แล้ว เดิมทีก็แค่ข้อเท้าแพลงเล็กน้อย ตอนนี้หายดีแล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้น หวังลี่จึงพยักหน้า

“ได้ พรุ่งนี้ฉันจะช่วยพูดกับครูด้วย รอบแรก ๆ คงไม่ต้องใช้นายหรอก ลงแค่ครึ่งเกมก็พอ ใช้เวลาไม่กี่สิบนาทีเอง”

“แค่ไม่รู้ว่าจะเกลี้ยกล่อมครูได้หรือเปล่า”

ตอนที่เฉินเจี้ยนจี๋กำลังจะพูด

จ้าวไห่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็แทรกขึ้นมา

“ตอนเช้าฉันแข่งกระโดดไกล ส่วนตอนบ่ายพวกนายแข่ง ฉันจะไปช่วยขอร้องครูด้วยอีกแรง”

จางจื่อเหลียงก็พูดเสริม “ฉันไม่ได้สมัครแข่งอะไรเลย ตอนพวกนายไปก็ลากฉันไปด้วย เพิ่มคนอีกหนึ่งคนก็เพิ่มเสียงช่วยพูดได้อีกหนึ่งเสียง”

เฉินเจี้ยนจี๋ชะงัก แล้วเงยหน้ามองพวกเขา

หัวใจในอกพลันเต้นแรงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

ผ่านไปครู่ใหญ่

เฉินเจี้ยนจี๋จึงยกมุมปากขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“ได้ เดี๋ยวฉันสอนพวกนายเองว่าควรพูดกับเหล่าหลี่อย่างไร เขาเป็นคนใจอ่อน เกลี้ยกล่อมง่าย”

เสียงพูดคุยแผ่วเบาค่อย ๆ ดังขึ้นในหอพักที่มืดสนิท

ยิ่งเฉินเจี้ยนจี๋พูด ดวงตาของเขาก็ยิ่งเป็นประกาย

จนกระทั่งหวังลี่จากไป

หอพักก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ

เฉินเจี้ยนจี๋นอนอยู่บนเตียง แต่ยังคงนอนไม่หลับ

หัวใจเต้นแรงไม่หยุด

ราวกับว่าพรุ่งนี้เขาได้ก้าวลงสู่สนามไปแล้ว

และประสบความสำเร็จในการชดเชยความเสียดายจากชาติที่แล้ว ที่พลาดแชมป์ไปอย่างฉิวเฉียด

ครั้งนี้ เขาจะไม่ยอมเลือกละทิ้งสิ่งที่ตัวเองยืนหยัดอีกต่อไปเพราะใครก็ตาม

คืนนี้...

ถูกลิขิตให้เป็นค่ำคืนไร้หลับ!

......