บทที่ 70 บันทึกประจำวันที่ 19 พฤษภาคม

หอพักหญิง

ภายในห้องพักที่ปิดไฟแล้ว

เพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ บ้างก็พูดคุยกันเป็นระยะ

บ้างก็ซ่อนตัวอยู่หลังม่านเตียง ทำธุระของตัวเอง

เพิ่งเลิกเรียนได้ไม่นานในช่วงกลางคืน ไม่มีใครเข้านอนเร็วขนาดนั้น

เตียงของจางซินอี๋อยู่ชั้นบนติดหน้าต่าง

เวลานี้เธอนอนเอนกายอยู่บนเตียงของตัวเอง

โต๊ะเขียนหนังสือบนเตียงที่เพิ่งซื้อมาใหม่ถูกกางออก

มือหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหู

“สมุดบันทึกห่วย ๆ เล่มหนึ่งราคาเกือบร้อยหยวน ฉันเชื่อคำพูดเหลวไหลของนายจริง ๆ ถึงได้ซื้อมา”

อาศัยแสงจันทร์จากนอกหน้าต่าง

จางซินอี๋มองสมุดบันทึกบนโต๊ะ พลางต่อว่าอย่างไม่เกรงใจ

เสียงจากปลายสายดังขึ้นข้างหู

“เธอไม่เข้าใจหรอก นี่เพิ่งเริ่มฮิตในโรงเรียนของเรา”

“ใกล้สอบเกาเข่าแล้วนี่ ทุกคนต่างก็มีความกดดันที่ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร และไม่สามารถระบายออกมาได้ไม่มากก็น้อย”

“บางครั้งถ้าอ่านหนังสือไม่เข้าหัว ก็ลองเขียนบันทึก เขียนความในใจ ระบายอารมณ์ออกมาบ้าง จะช่วยผ่อนคลายและบรรเทาความกดดันได้”

เสียงของเฉินเจี้ยนจีดังขึ้นราวกับกำลังชี้แนะอย่างอดทน

จางซินอี๋อดเลิกคิ้วไม่ได้

“นายเอาแต่เกลี้ยกล่อมให้ฉันเขียนทำไม หรือว่านายคิดจะหาโอกาสแอบอ่านวันไหนสักวัน?”

พอได้ยินเช่นนั้น

เฉินเจี้ยนจีที่อยู่ปลายสายก็รีบพูดว่า “คุณหนู สมุดบันทึกเล่มนี้มีกุญแจล็อกนะ!”

“อีกอย่าง เธอเป็นคนเก็บเอง ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเธอวางไว้ที่ไหน แล้วจะให้แอบอ่านยังไง?”

จางซินอี๋ยื่นมือไปเขี่ยสมุดบันทึกเล่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า

“ตอนนี้ฉันยังไม่มีม่านเตียง เปิดไฟไม่ได้ เดี๋ยวครูเห็นว่าเปิดโคมไฟหัวเตียงแล้วไม่ยอมนอน”

“ได้ พรุ่งนี้ฉันซื้อให้”

“พรุ่งนี้นายมีแข่งบาสไม่ใช่เหรอ?”

“อ้อ งั้นมะรืนก็แล้วกัน!”

“...!”

......

ตรงมุมหนึ่งของม่านเตียงสีเข้ม ซิปถูกเปิดออก

มืออวบอ้วนแหวกม่านเตียงออก

ตอนที่หลิวอวิ๋นกำลังจะยื่นศีรษะเข้าไปในเตียง เธอกลับชะงักเมื่อเห็นว่าภายในมืดสนิท

“เอ๊ะ ชิงเสวี่ย ทำไมเธอไม่เปิดโคมไฟหัวเตียงล่ะ”

เธอพึมพำเสียงเบา มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเปิดหน้าจอ

อาศัยแสงสลัวนั้น

หลิวอวิ๋นเห็นหลินชิงเสวี่ยนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ

เธอก้มหน้า ผมยาวทิ้งตัวลงมา ใบหน้าครึ่งหนึ่งจมหายอยู่ในเงามืด

หลิวอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย

เธอสังเกตเห็นว่าร่างของหลินชิงเสวี่ยเอียงเล็กน้อย โน้มเข้าไปทางฝั่งตรงข้าม

ส่วนคนที่นอนอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้ามก็คือ...

หลิวอวิ๋นกะพริบตา

จางซินอี๋ที่ก่อนหน้านี้เอาแต่คุยโทรศัพท์เสียงเบา และเพิ่งวางสายจนเงียบไปเมื่อครู่นี้!

ดูเหมือนจะได้ยินเสียงเคลื่อนไหว

หลินชิงเสวี่ยจึงได้สติกลับมา

กึก!

โคมไฟหัวเตียงถูกเปิดขึ้น

ภายในม่านเตียงที่เดิมดูมืดสลัว พลันสว่างขึ้นในทันที

“มีอะไรเหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

หลิวอวิ๋นจึงค่อย ๆ ขยับตัวอย่างระมัดระวัง เดินเข้าไปในเตียงของหลินชิงเสวี่ย

ภายในพื้นที่แคบ ๆ ทั้งสองคนนั่งหันหน้าเข้าหากัน โดยมีโต๊ะคั่นกลาง

หลินชิงเสวี่ยเองก็เงยหน้าขึ้นมองเธอ

โดยปกติแล้ว หากหลิวอวิ๋นมีอะไรจะพูด แค่พูดเสียงเบาอยู่ด้านนอกสองสามประโยคก็พอ

ไม่ค่อยมีครั้งไหนที่เธอจะตั้งใจเข้ามาข้างในแบบนี้ แถมยังรูดซิปปิดแล้วนั่งลงอีกด้วย

“ชิงเสวี่ย วันนี้เฉินเจี้ยนจีประกาศตัดขาดกับเธอต่อหน้าทั้งห้อง เธอคิดยังไง?”

หลิวอวิ๋นเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามช้า ๆ

ดวงตาของหลินชิงเสวี่ยไหววูบเล็กน้อย เธอตอบอย่างเรียบเฉยว่า

“ก็ดีแล้ว”

เธอพูดพลางเกรงว่าหลิวอวิ๋นจะไม่เข้าใจความหมาย จึงอธิบายเพิ่มเติมว่า

“อย่างน้อยก็ไม่มีใครมาคอยกวนฉันอีก ฉันจะได้เตรียมตัวสอบเกาเข่าให้ดี”

พอได้ยินเช่นนั้น

หลิวอวิ๋นที่เดิมตั้งใจจะเกลี้ยกล่อมให้หลินชิงเสวี่ยกลับไปปรับความเข้าใจและขอโทษอีกครั้ง ก็ไม่รู้ว่าจะเปิดปากพูดอย่างไรไปชั่วขณะ

อย่างไรเสียเธอก็กินขนมของเฉินเจี้ยนจีไปตั้งมากมาย จะไม่ช่วยทำอะไรสักหน่อยได้อย่างไร!

อีกอย่าง เรื่องนี้ก็เป็นหลินชิงเสวี่ยที่ทำไม่ถูกก่อนจริง ๆ...

นอกจากนี้...

หลิวอวิ๋นค่อย ๆ สังเกตสีหน้าของหลินชิงเสวี่ย

เห็นได้ชัดว่าเธอเองก็ดูเหมือนจะใส่ใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

ตอนเรียนภาคค่ำ แม้จะก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ตลอด

แต่หลิวอวิ๋นสังเกตเห็นว่า ทุกครั้งที่ด้านหลังมีเสียงพูดคุยระหว่างเฉินเจี้ยนจีกับจางซินอี๋ดังขึ้น

มือของหลินชิงเสวี่ยที่กำลังเขียนอะไรอยู่เสมอก็จะหยุดชะงักลงโดยไม่รู้ตัว

รวมถึงหลังจากเฉินเจี้ยนจีออกจากห้องเรียนไปแล้ว

หลิวอวิ๋นเห็นอย่างชัดเจนว่าเธอนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง

สายตาจับจ้องไปยังจางซินอี๋ที่ผู้คนกำลังล้อมอยู่เป็นเวลานาน

สุดท้ายเธอไม่ได้หยิบอะไรเลย ลุกขึ้นเดินออกไปทันที

หลิวอวิ๋นไม่รู้ว่าความคิดที่แท้จริงของหลินชิงเสวี่ยคืออะไร

อาจเป็นเพราะคนที่เคยดีกับเธอมาตลอด จู่ ๆ ก็ไม่ดีกับเธอแล้ว จึงทำให้รู้สึกไม่คุ้นเคย?

หรือว่า...

เธอจะใส่ใจเฉินเจี้ยนจีอยู่บ้างจริง ๆ?

หลิวอวิ๋นไม่แน่ใจ และไม่รู้ว่าจะพูดสิ่งที่เดิมตั้งใจจะพูดต่ออย่างไร

ทำได้เพียงมองซ้ายมองขวาอย่างกระอักกระอ่วน สุดท้ายสายตาก็เหลือบไปเห็นกระปุกเล็ก ๆ ใบหนึ่งที่วางอยู่ตรงมุมห้อง

ภายในเต็มไปด้วยยางรัดผมหลากสี

ตอนนี้สิ่งที่วางอยู่ด้านบนสุด

คือยางรัดผมสีม่วงอ่อนเส้นหนึ่งที่ดูเหมือนผ่านการใช้งานมานานจนเริ่มย้วยและแทบไม่เหลือความยืดหยุ่นแล้ว

หลิวอวิ๋นอดพูดไม่ได้ว่า “ชิงเสวี่ย เธอมีระเบียบในชีวิตดีจริง ๆ แม้แต่ยางรัดผมก็ยังมีกระปุกเก็บเป็นที่เป็นทาง”

“ไม่เหมือนฉันที่ทำหายอยู่เรื่อย ต้องซื้อใหม่ตลอด”

ทันทีที่พูดจบ

หลินชิงเสวี่ยกลับเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันเริ่มง่วงแล้ว”

“อ้อ...ได้ งั้นฉันก็กลับไปนอนเหมือนกัน”

หลิวอวิ๋นถอนหายใจอยู่ในใจ ก่อนจะลุกขึ้นรูดซิปเปิดแล้วมุดออกไป

จนกระทั่งม่านเตียงถูกปิดลงอีกครั้ง

หลินชิงเสวี่ยเงียบอยู่นานมาก

แม้แต่หนังสือบนโต๊ะ เธอก็อ่านไม่เข้าหัวเลย

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋านักเรียนด้านข้าง

......

หอพักชาย

เฉินเจี้ยนจีเอามือปิดโทรศัพท์ พลางหัวเราะเสียงเบา

“แม่ วางใจเถอะ รอสุดสัปดาห์นี้ผมกลับไป จะพาไปดู ยัยนั่นโดนผมจัดการจนเชื่องแล้ว ทั้งซนทั้งพูดเก่ง ไม่มีทางเอาแต่นิ่งเงียบแน่นอน!”

เสียงของหวังซู่หลิงดังมาจากปลายสาย

“ไหนบอกว่าจะไปดูแลเขาไง แล้วคำว่าจัดการจนเชื่องนี่หมายความว่าอะไร? หรือลูกไปรังแกเขา?”

เฉินเจี้ยนจีตอบอย่างจนใจว่า “เปล่า จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง ผมหมายถึงผมรักษาเธอจนหายดีแล้วต่างหาก”

“เอาล่ะ ไม่คุยกับแม่แล้ว ผมต้องนอน พรุ่งนี้มีงานกีฬาสี ต้องตื่นแต่เช้าไปดูความสนุกสักหน่อย”

“อืม ก็ดีเหมือนกัน งานกีฬาสีคนเยอะ ลูกพาซินอี๋ไปด้วยล่ะ อย่าเดินหลงกัน”

“รู้แล้วครับ วางใจได้!”

...

หลังจากวางสาย

เฉินเจี้ยนจีเก็บโทรศัพท์ ก่อนจะหันไปหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นออกจากกระเป๋านักเรียนแล้ววางลงบนโต๊ะเขียนหนังสือ

“ไม่รู้ว่ายัยนั่นเขียนหรือยัง แล้วจะอ่านได้ไหมนะ?”

เขาพึมพำ

จากนั้นค่อย ๆ ปลดล็อกสมุดบันทึกแล้วเปิดออก

หน้ากระดาษว่างเปล่าปรากฏขึ้นตรงหน้า

เฉินเจี้ยนจีไม่ได้รีบร้อน เพียงนั่งรออย่างเงียบ ๆ

แต่รออยู่นานมากแล้ว ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

“แปลกจัง มองไม่เห็นแล้วเหรอ? เอาเถอะ ช่างมันแล้วกัน”

ในตอนที่เฉินเจี้ยนจีกำลังจะเก็บสมุดบันทึก

บนหน้ากระดาษว่างเปล่าค่อย ๆ ปรากฏตัวอักษรขึ้นมา

【19 พฤษภาคม 2013】

เฉินเจี้ยนจีชะงักไปเล็กน้อย

ลายมือนี้...

เป็นลายมือของหลินชิงเสวี่ย

แต่วันนี้ในชาติก่อน เหมือนว่าเธอไม่ได้เขียนอะไรไว้เลย

เดิมทีเฉินเจี้ยนจีตั้งใจจะปิดสมุด ไม่คิดจะอ่าน แต่สายตากลับกวาดผ่านข้อความที่เหลือไปโดยไม่รู้ตัว

【วันนี้อาเยี่ยนซื้อบุหรี่อีกแล้ว เดิมทีเขาก็มีเงินไม่มาก ยิ่งสูบบุหรี่ราคาถูกมากเท่าไร สุขภาพก็ยิ่งแย่ลงเท่านั้น】

【แต่ตอนนี้เขามีอคติกับฉันมาก ไม่ยอมฟังคำแนะนำของฉันอีก และไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ไม่ว่าเรื่องอะไรก็จะมาปรึกษาฉัน】

【ฉันรู้ว่าอาเยี่ยนเกลียดฉัน แต่ฉันก็พยายามรักษาระยะห่างอย่างเต็มที่แล้ว】

【วันนี้เขาก็ตัดขาดกับฉันแล้ว แบบนี้ก็ดี จะได้ไม่มีใครมารบกวนเวลาทบทวนหนังสือของฉันอีก】

【เมื่อก่อนฉันแค่รำคาญเขา แต่ช่วงไม่กี่วันนี้ ความรังเกียจที่ฉันมีต่อเขาดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นจนถึงระดับที่ไม่เคยเป็นมาก่อน】

【เขาเป็นเพียงคนตื้นเขินคนหนึ่ง ไม่คู่ควรให้ฉันต้องเกิดอารมณ์แปรปรวนเพราะเขา ไม่ว่าจะเป็นความโกรธก็ตาม】

【เพราะตอนนี้ ฉันไม่ได้แค่เกลียดเขาอีกต่อไปแล้ว】

【แต่เป็น...ความแค้นที่มีต่อเขา!】

......