บทที่ 69 การเดินสวนกันในทางเดิน

จางซินอีมองกิ๊บติดผมสีม่วงในมือของเขา

แก้มของเธอค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นท่าทางเหม่อลอยของเธอ เฉินเจี้ยนจีก็อดยิ้มไม่ได้

“เป็นยังไงล่ะ ซาบซึ้งมากเลยใช่ไหม”

ทันทีที่พูดจบ

จางซินอีก็ได้สติกลับคืนมาในที่สุด

แก้มของเธอขึ้นสีเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนเป็นขุ่นเคืองในพริบตา ก่อนจะพ่นเสียงเบา ๆ

“ไม่มีสักหน่อย น่าเกลียดจะตาย!”

เธอพูดพลางปัดมือของเฉินเจี้ยนจีออกอย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่เอาของนายหรอก ฉันซื้อเองได้!!”

เฉินเจี้ยนจีชะงักไปชั่วขณะ

ไม่ใช่เพราะถูกปฏิเสธ

แต่เป็นเพราะรู้สึกว่าฉากนี้ช่างคุ้นเคยอย่างเลือนราง

เหมือนเมื่อครั้งนานมาแล้ว

ครั้งแรกที่เขาเคยมอบของใช้สำหรับผู้หญิงให้ใครบางคน ก็ถูกปฏิเสธด้วยคำพูดเดียวกันนี้

【ไม่ต้อง ฉันซื้อเองได้】

น้ำเสียงเย็นชาของคนคนนั้นยังคงดังแว่วอยู่ข้างหู

เฉินเจี้ยนจีก้มมองกิ๊บติดผมในมือ

จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของจางซินอีที่ทั้งเขินอาย กระอักกระอ่วน และกำลังโมโห

ทันใดนั้น

เฉินเจี้ยนจียื่นมือออกไปติดกิ๊บไว้บนเส้นผมของเธอโดยตรง

“อย่าขยับ เดี๋ยวผมจะถูกดึง เจ็บนะ”

จางซินอีเพิ่งคิดจะหลบ แต่เมื่อได้ยินเสียงของเขา กลับหยุดนิ่งไปในทันที

เธอสัมผัสได้ว่าบนศีรษะมีบางอย่างเพิ่มขึ้นมา

เธอถลึงตามองเฉินเจี้ยนจีอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพูดอย่างหงุดหงิด

“เอากระจกกาก ๆ ของนายมาให้ฉันดูหน่อย”

เฉินเจี้ยนจีหัวเราะออกมา

“แน่ใจนะว่านั่นเป็นกระจกกาก ๆ”

“ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นอะไรล่ะ”

จางซินอีทำหน้าหงุดหงิด ก่อนหน้านี้ ตอนยังไม่เริ่มคาบศึกษาด้วยตนเองคาบแรก ไอ้บ้านี่ก็ใช้กระจกที่ไม่รู้ไปหามาจากไหน ทำให้เธอแทบเสียหน้า!

“ได้ยินไหม เพื่อนนักเรียนใหม่บอกว่ากระจกของนายเป็นของกาก ๆ”

จู่ ๆ เฉินเจี้ยนจีก็ตะโกนไปทางหวังซูเสียนที่นั่งอยู่เยื้องกัน

จางซินอีเบิกตากว้าง รีบดึงเขาออกมา

“นายพูดอะไรมั่ว ๆ เนี่ย! นั่นของนายไม่ใช่หรือไง?!”

ตอนนั้นเองหวังซูเสียนก็หันมามองทางนี้เช่นกัน เธอใช้มือปิดปากพลางหัวเราะเบา ๆ

“พี่จี อย่าแกล้งซินอีเลย”

เฉินเจี้ยนจีหันศีรษะไปมอง เห็นใบหน้าของจางซินอีที่ดูร้อนรนเล็กน้อย

เขาจึงก้มตัวลง หยิบกระจกบานเล็กออกจากลิ้นชักใต้โต๊ะ แล้วส่งให้เธอพร้อมรอยยิ้ม

“เอ้า ให้เธอ จะได้จำไว้ คราวหน้าอย่าพูดว่าของของฉันเป็นของกาก ๆ ส่งเดช ไม่อย่างนั้นเธอจะได้อายแบบนี้”

เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์น่าหมั่นไส้ที่มุมปากของเขา

จางซินอีไม่รู้ว่าจะโต้กลับอย่างไร อีกทั้งยังกลัวว่าเขาจะกำลังคิดแผนแกล้งอะไรอีก

เธอจึงทำได้เพียงถลึงตาใส่เขาแรง ๆ ก่อนจะแย่งกระจกมา

เมื่อมองตัวเองในกระจกที่มีกิ๊บติดผมอยู่บนศีรษะ

จางซินอีทำหน้ารังเกียจแล้วพูดว่า

“น่าเกลียดจัง!”

เธอพูดพลางส่องกระจกและจัดตำแหน่งกิ๊บใหม่

“แบบนี้ค่อยดูได้หน่อย”

เฉินเจี้ยนจีมองกิ๊บติดผมอันนั้น ดูเหมือนว่ามันจะถูกขยับจากตำแหน่งเดิมที่เขาติดไว้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เขาอดพูดออกมาไม่ได้

“มันต่างกันตรงไหนเหรอ”

จางซินอีกรอกตาใส่เขาและไม่สนใจเฉินเจี้ยนจี

ในตอนนั้นเอง

กริ๊ง ๆ ๆ~~

เสียงออดเลิกเรียนอันสดใสดังขึ้น

ห้องเรียนที่เดิมก็อึกทึกอยู่แล้ว พลันโกลาหลราวกับได้รับการปลดปล่อย

“เลิกเรียนแล้ว! ได้เวลาเลิกเรียนแล้ว!”

“โอ๊ย เหนื่อยจะตาย ในที่สุดก็กลับไปนอนได้สักที”

“เธอจะเหนื่อยอะไร สองคาบศึกษาด้วยตัวเอง เธอทำโจทย์ไปแค่สองข้อ เวลาที่เหลือเอาแต่งีบหลับ!”

“นั่นเพราะไฟในห้องเรียนสว่างเกินไป แสบตาจนฉันมึนไปหมดต่างหาก!”

“ให้ตายสิ เธอยังจะเอาหนังสือกลับไปอีก จะอ่านหนังสือใต้แสงตะเกียงยามค่ำคืนหรือไง ต้องขยันขนาดนั้นเลยเหรอ?!”

...

เหล่านักเรียนต่างผ่อนคลายและพูดคุยกันอย่างสบาย ๆ

พร้อมกับเก็บข้าวของของตัวเอง

เฉินเจี้ยนจีหยิบกระเป๋านักเรียนของจางซินอีขึ้นมาถืออย่างเป็นธรรมชาติ

“ให้ฉันพาเธอไปที่ร้านขายของก่อนดีไหม วันนี้เธอเพิ่งมา ลองดูว่ายังขาดอะไรหรือเปล่า จะได้ซื้อกลับไปใช้ที่หอพัก”

“เหอะ ไม่เห็นจำเป็นเลย!”

เฉินเจี้ยนจีไม่ใส่ใจคำพูดของเธอแม้แต่น้อย เขาก้าวเดินไปยังทางเดินด้านข้างแล้ว

“นี่!”

จางซินอีกระทืบเท้า ก่อนจะตะโกนด้วยความขุ่นเคือง

เฉินเจี้ยนจียังคงหันหลังให้เธอโดยไม่หันกลับมา เพียงเดินหน้าต่อไป

จางซินอีพึมพำด่าเสียงเบา “น่ารำคาญจริง ๆ!”

แต่ท้ายที่สุด เธอก็ทำได้เพียงก้าวเท้าออกไป แม้กระทั่งเร่งฝีเท้าตามไปสองก้าวจนเดินตามหลังเขา

ช่วยไม่ได้นี่นา เพราะกระเป๋านักเรียนของเธอยังอยู่ในมือเฉินเจี้ยนจี!

เมื่อเดินไปถึงประตูและกำลังจะก้าวข้ามธรณีออกไป

เสียงที่ฟังดูประหลาดใจเล็กน้อยก็ดังมาจากไม่ไกล

“เอ๊ะ หัวหน้าห้อง?”

“ทำไมเธอถึงยืนอยู่ตรงนี้ ไม่เข้าไปในห้องล่ะ ไฟทางเดินมืด เมื่อกี้ทำเอาฉันตกใจแทบแย่”

...

เมื่อได้ยินเสียงอุทานจากที่ไม่ไกล

เฉินเจี้ยนจีเพิ่งก้าวข้ามประตูออกมา

เพียงมองไปครั้งเดียว เขาก็เห็นเงาร่างที่ยืนอยู่ตรงมุมทางเดินในบริเวณที่แสงไฟส่องไปไม่ถึง

นักเรียนรอบข้างทยอยเดินผ่านเธอไปอย่างขวักไขว่

แต่ดวงตาคู่นั้นที่สงบนิ่งราวกับน้ำนิ่งกลับเงยขึ้น สบตากับเฉินเจี้ยนจีพอดี

ในเวลานี้ แสงไฟตรงทางเดินที่ฝูงยุงน้ำบินวนรวมตัวกันอยู่ส่องสว่างวูบวาบ

ผู้คนที่เดินขยับไปมารอบข้างดูราวกับกลายเป็นฉากหลัง

ชั่วขณะนั้น ราวกับมีเพียงคนทั้งสองที่กำลังสบตากันอย่างเงียบงัน

ทันใดนั้น

เสียงใสที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจก็ฝ่าเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ

แม้แต่ไฟตรงทางเดินก็ยังดูสว่างขึ้นอีกหลายส่วน

“นี่ ยืนเหม่ออะไรอยู่ ไม่ใช่ว่าจะไปร้านขายของหรอกเหรอ”

“รีบไปสิ ฉันยังต้องกลับหอพักนะ! ข้างนอกไฟก็น้อย แถมยังมืดอีกต่างหาก!”

“โรงเรียนทั้งโรงเรียนไม่มีวิสัยทัศน์เอาเสียเลย ไฟถนนก็ไม่รู้จักติดเพิ่มอีกสักหน่อย”

จางซินอีเร่งเขาอย่างหงุดหงิด

เฉินเจี้ยนจีละสายตากลับมา ก่อนหันไปมองเธอแล้วยิ้ม

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปส่งเธอที่หอพักด้วย ทางเดียวกันพอดี”

“ไปกันเถอะ”

พูดจบ

เฉินเจี้ยนจีก็สะพายกระเป๋านักเรียนขึ้นบ่า ดวงตาจับจ้องตรงไปข้างหน้าโดยไม่เหลียวมอง เดินตรงต่อไป

ไม่หันกลับไปมองหลินชิงเสวี่ยแม้แต่น้อย

“นี่ นายไม่ได้เจ็บขาอยู่หรอกเหรอ เดินเร็วขนาดนั้นทำไม!!”

จางซินอีด่าเขาอีกครั้ง จากนั้นมองแผ่นหลังที่ยังคงเดินไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไร

เธอจึงทำได้เพียงกระทืบเท้าอีกครั้ง! แล้วเร่งฝีเท้าตามไป

“นี่ รอฉันด้วย!”

ขณะที่เธอขยับตัวเร็วขึ้น

ตอนเดินสวนไหล่กับหลินชิงเสวี่ย

เพราะเดินเร็วเกินไป จึงก่อให้เกิดลมวูบหนึ่ง

พัดเส้นผมที่มัดเป็นหางม้าของหลินชิงเสวี่ยให้กระจายออก

เงาร่างของจางซินอีที่วิ่งอย่างร่าเริงและเสียงร้องเรียกอันสดใสค่อย ๆ ห่างออกไป

แต่หลินชิงเสวี่ยยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างเงียบงัน ราวกับรูปสลัก

เธอเคยได้ยินคำพูดทำนองนี้

และยิ่งรู้ดีว่า

หอพักชายกับหอพักหญิงอยู่คนละฝั่งกัน

ไม่มีทางเป็นทางเดียวกันได้เลย

หลินชิงเสวี่ยกำชายเสื้อไว้แน่น ข้อนิ้วค่อย ๆ ซีดขาว

ยุงน้ำที่บินวนอยู่รอบไฟตรงทางเดินรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ แสงไฟเองก็กะพริบถี่ขึ้น ทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดเจน

แต่เธอกลับมองเห็นอย่างชัดเจน

กิ๊บติดผมที่อยู่บนศีรษะของเงาร่างนั้นในยามที่เดินสวนกันเมื่อครู่นี้

หลินชิงเสวี่ยค่อย ๆ ก้มหน้าลง

มองยางรัดผมที่หลุดร่วงลงมาอยู่ข้างเท้าของเธอ หลังจากเส้นผมคลายออกเมื่อครู่นี้

ยางรัดผมสีม่วงเดิมทีนั้น ภายใต้แสงไฟสีเหลืองสลัว

ดูราวกับถูกฉาบทับด้วยสีเทาหม่น

หลินชิงเสวี่ยยืนนิ่งมองมันอยู่ครู่ใหญ่

จากนั้นจึงก้มลงเก็บขึ้นมา กำไว้แน่นในฝ่ามือ

แล้วเดินไปที่ขอบราว มองออกไปยังราตรีอันไกลโพ้น

แสงจันทร์กระจ่างส่องลงบนแก้มของเธอที่เย็นเยียบราวเกล็ดน้ำค้างแข็ง

หลินชิงเสวี่ยยื่นมือที่กำยางรัดผมไว้ออกไป จนกระทั่งแขนพ้นราวกั้น

สุดท้าย...

เธอค่อย ๆ คลายมือออก

......