ตอนที่ 68
บทที่ 68 ขนมที่ปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมกับของขวัญแสนพิเศษ
minibunny · 7,498 ตัวอักษร
ในห้องเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ห้อง 3
นาฬิกาบนผนังค่อย ๆ เดินไปอย่างเชื่องช้า
นิ้วของจางซินอี๋เคาะลงบนแบบฝึกหัดไม่หยุด
เธอเงยหน้ามองไปทางประตูเป็นระยะ
สีหน้าของเธอไม่สบอารมณ์
ไอ้บ้านั่น ทำไมยังไม่กลับมาอีก?
แล้วหัวหน้าห้องหลินชิงเสวี่ยคนนั้นก็ด้วย
สายตาของจางซินอี๋เลื่อนไปยังโต๊ะข้างแท่นบรรยาย
ตรงนั้นยังมีหนังสือกับแบบฝึกหัดวางอยู่อย่างเป็นระเบียบหลายเล่ม
แต่คนที่นั่งอยู่ตรงนั้น หลังจากลุกออกไปเมื่อครู่ ก็ยังไม่กลับมาอีกเลย
เธอไม่ได้อยู่ในห้องเรียน
ดูเหมือนคนในห้องจะไม่มีใครคอยควบคุมแล้ว เสียงพูดคุยจึงดังขึ้นรอบด้านเป็นระลอก
“เฮ้อ ใกล้เลิกเรียนแล้ว จีเกอยังไม่กลับมาอีกเหรอ? แล้วหัวหน้าห้องล่ะ? ไม่รู้ไปไหนเหมือนกัน”
“คงไปลากจีเกอกลับมาล่ะมั้ง เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”
“ไม่น่าใช่นะ วันนี้พวกเขายังทะเลาะกันรุนแรงอยู่เลย ทั้งคู่ถึงกับแตกหักกันต่อหน้าทุกคน”
“เฮ้อ หัวหน้าห้องก็เหมือนกัน จีเกออารมณ์ดีขนาดนั้น ยังโดนเธอทำให้โกรธได้”
“นั่นสิ ปกติฉันเห็นหัวหน้าห้องเหมือนจะไม่ค่อยชอบจีเกอ แต่ก็ไม่เคยรู้สึกว่าจีเกอสร้างความยุ่งยากให้เธอเลย”
“ใช่ ถึงเธอจะทำหน้าบึ้งใส่เรื่องแผลง ๆ ของจีเกออยู่บ่อย ๆ แต่ทุกครั้งก็ไม่ได้โกรธจริงจัง”
“ถ้าไม่รู้ว่าเธอมีเพื่อนที่โตมาด้วยกัน ฉันคงคิดว่าเธอกับจีเกอคบกันแล้วแน่ ๆ แปลกจริง ๆ มิน่าจีเกอถึงได้เข้าใจผิด”
“เฮ้อ คนฉลาดมักมีนิสัยประหลาด ๆ กันทั้งนั้นแหละ ทั้งสวยทั้งได้ที่หนึ่งของระดับชั้น จะเอาข้อดีไปหมดทุกอย่างได้ยังไง?”
“เอ๊ะ? พอพูดแบบนี้ นักเรียนใหม่ก็เหมือนกันเลยนี่ สวย ได้ที่หนึ่งของระดับชั้น หรือว่าจะมีข้อบกพร่องทางนิสัยอะไรเหมือนกัน?”
....
เสียงพูดคุยเบา ๆ รอบข้างพลันเงียบลง
สีหน้าของจางซินอี๋ก็พลอยตึงเครียดตามไปด้วย ศีรษะที่เงยอยู่ก้มลงอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอซีดขาว เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากด้วยความประหม่า
เธอ...มีข้อบกพร่องจริง ๆ
ในวัยหนุ่มสาวช่วงมัธยมปลาย เธอกลับได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้า
แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกเลื่อนลอยและไม่สบายใจเมื่อได้รับใบวินิจฉัย
เวลานี้ สายตาทั้งที่เปิดเผยและแอบซ่อนอยู่รอบข้างราวกับมีดนับไม่ถ้วน ทำให้เธอแทบจะนั่งไม่ติดที่
เสียงพูดคุยอื้ออึงข้างหูดังขึ้นอีกครั้ง
จางซินอี๋ฟังไม่รู้เรื่องแล้ว เพียงรู้สึกว่าพวกเขายังคงพูดถึงตัวเองอยู่
เธออยากลุกขึ้นตวาดห้าม แต่กลับก้มหน้าลงเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
ไม่ได้...เธอจะเดินซ้ำรอยเดิม ปล่อยให้ทุกคนรังเกียจเธออีกไม่ได้
กว่าจะได้มาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีคนยินดีเข้ามาคุยกับเธอก่อน
...
ในตอนที่จางซินอ๋ีกำลังนั่งไม่ติดที่
ทันใดนั้น
เสียงเคาะประตูเหล็กก็ดังต่อเนื่องมาจากหน้าประตู
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงพูดคุยรอบข้างเงียบลงทันที
จากนั้นเสียงเกียจคร้านที่แฝงด้วยความไม่ใส่ใจก็ดังก้องไปทั่วทั้งห้องเรียน
“พวกเธอนี่นะ ยังไม่หมดคาบเรียนด้วยตัวเองแท้ ๆ มาส่งเสียงเอะอะอะไรกัน?”
น้ำเสียงและเสียงที่คุ้นเคย
ทำให้ร่างของจางซินอี๋ที่เดิมทีกระสับกระส่ายชะงักไป
ใบหน้าที่ซีดยังไม่ทันกลับมามีสีเลือด เธอก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
จนกระทั่งเห็นร่างอันคุ้นตาที่พิงอยู่ตรงประตู พร้อมรอยยิ้มตรงมุมปาก
จางซินอี๋ก็เหมือนหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว ลมหายใจที่กลั้นไว้นานพลันผ่อนออกมา
ขอบตาของเธอแดงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
เธอรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง
เฉินเจี้ยนจีก็ได้ยินเสียงพูดคุยเหล่านั้นเช่นกันขณะยืนอยู่ตรงประตู
การมาของนักเรียนใหม่ย่อมทำให้คนในห้องพูดคุยกันเป็นธรรมดา
ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ พวกเขาก็ย่อมอยากรู้เรื่องของเธอ
แต่เฉินเจี้ยนจีเคยค้นข้อมูลมาแล้วว่า ผู้ป่วยโรคซึมเศร้ามักมีจิตใจอ่อนไหวและวิตกกังวล
ทันทีที่มาถึงหน้าประตู เขาก็จับจ้องจางซินอี๋ไม่วางตา
และก็เป็นอย่างที่คิด
ในชั่วขณะที่อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นเมื่อครู่
เฉินเจี้ยนจีก็สังเกตเห็นดวงตาของเธอที่แดงเรื่อเล็กน้อย
เขาละสายตากลับมา กวาดมองทุกคนในห้องหนึ่งรอบ แล้วกระตุกมุมปาก
“พวกเธอนี่นะ พอฉันไม่อยู่ก็แอบนินทาเพื่อนร่วมโต๊ะใหม่ของฉันลับหลังงั้นเหรอ?”
ระหว่างพูด เขาเดินเข้าห้องเรียนไปพร้อมกับจ้องถลึงใส่หวังเจียฉีและกรรมการห้องอีกหลายคน
“หัวหน้าห้องไม่อยู่ พวกเธอไม่ดูแลระเบียบกันเลยหรือไง?!”
หวังเจียฉีฟังออกว่าเขากำลังสื่อถึงอะไร จึงอธิบายเสียงเบา “เมื่อกี้พวกเราใช้มือส่งสัญญาณห้ามแล้ว ทุกคนก็หยุดพูดเรื่องอื่นกันทีหลัง”
พานซูฉีที่อยู่ข้าง ๆ กลอกตาใส่เฉินเจี้ยนจีเช่นกัน
“ถึงนายจะเอาเรื่องของฉันไปพูด แต่ฉันใจกว้าง ไม่ถือสานายหรอก”
คราวนี้เฉินเจี้ยนจีจึงเอามือที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมา
มันคือถุงขนมถุงหนึ่ง
เขาวางขนมลงบนโต๊ะ
จากนั้นก็ชี้ไปยังนักเรียนหลายคนที่เขาได้ยินเสียงตั้งแต่ยังเดินมาไม่ถึงหน้าประตู
“พวกเธอไม่ต้องกินนะ ส่วนคนอื่น ๆ อยากกินอะไรก็ขึ้นมาหยิบได้เลย”
นักเรียนที่ถูกชี้หน้าพากันทำหน้าราวกับจะร้องไห้
“อย่านะจีเกอ ฉันรู้ตัวแล้วจริง ๆ!! แค่ถุงเดียวเอง!”
“ฉันก็ด้วย ฉันขอโทษแล้ว ฉันจะปรับปรุง แบบนี้ยังไม่ได้อีกเหรอ?!”
...
เฉินเจี้ยนจีเหลือบมองคนกลุ่มนั้นแล้วเบ้ปาก
“ครั้งก่อนพวกเธอก็พูดแบบนี้ ปากช่างพูดเกินไป แถมยังตะกละอีกต่างหาก”
“เอาล่ะ แค่ถุงเดียว”
“ว้าว ๆ ๆ จีเกอจงเจริญ!”
...
ในห้องเรียนพลันอึกทึกครึกโครม ทุกคนพากันขึ้นมาแย่งค้นหาขนมราวกับกำลังแย่งอาหาร
เฉินเจี้ยนจียิ้มเช่นกัน ก่อนเหลือบมองร่างของจางซินอี๋ที่อยู่ตรงมุมห้อง
อีกฝ่ายยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ
เฉินเจี้ยนจีไม่รีบร้อน เขาหยิบถุงเล็กที่ใส่เครื่องดื่มหลายขวดออกมาจากถุงใหญ่
“นี่ ชานมที่สัญญาไว้ไง เอาอันนี้แทนไปก่อน ได้ไหม?”
ดวงตาของหวังเจียฉีเป็นประกาย เธอหยิบชาอัสสัมไปก่อนหนึ่งขวด
“แบบนี้ค่อยสมกับที่รอหน่อย!”
คนอื่น ๆ อีกหลายคนก็หยิบไปคนละขวด
มีเพียงพานซูฉีที่ยังคงวางท่าอยู่
“เครื่องดื่มพวกนี้น้ำตาลสูง ดื่มแล้วรูปร่างจะเสีย”
เฉินเจี้ยนจีพยักหน้า
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องพูดแบบนี้”
“ฉันเตรียมของให้เธอไว้ตั้งนานแล้ว”
พูดจบ เขาก็หยิบเครื่องดื่มขวดสีเขียวออกมาจากถุง ก่อนพูดหยอกล้อ
“ชาเขียวขวดนี้น้ำตาลน้อย เหมาะกับเธอ”
สีหน้าของพานซูฉีแข็งค้างไป จากนั้นก็พูดอย่างโกรธเคือง
“นายใช้น้ำเสียงอะไร ประชดฉันเหรอ?”
เฉินเจี้ยนจียักไหล่
“แล้วจะเอาไหมล่ะ?”
“เอาสิ ทำไมจะไม่เอา!”
เพียะ!
พานซูฉียื่นมือแย่งชาเขียวจากมือเขาไป เปิดฝาอย่างรวดเร็ว แล้วกระดกดื่มติดกันหลายอึกด้วยความโมโห!
รอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นตรงมุมปากของเฉินเจี้ยนจี
ต่อให้ใครลอยตัวอยู่สูงแค่ไหน เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ก็จะถูกดึงลงมาจากก้อนเมฆทั้งนั้น
แต่ทันทีที่คิดเช่นนั้น ภาพร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในความคิด
รอยยิ้มของเฉินเจี้ยนจีแข็งค้าง
จิ๊ ซวยชะมัด
เขาสบถด่าในใจ
จากนั้นจึงค่อย ๆ เดินไปยัง...
โต๊ะของหลิวอวิ๋นที่กำลังก้มหน้าเหมือนกำลังเขียนการบ้านอย่างหงุดหงิดอยู่เช่นกัน
“มีอะไร?”
เฉินเจี้ยนจีมองเธอพร้อมรอยยิ้ม
“เมื่อก่อนตอนแย่งขนม เธอกระตือรือร้นที่สุดไม่ใช่เหรอ? ทำไมคืนนี้ถึงเงียบเชียว?”
“อกหักหรือรู้ตัวว่าอ้วนขึ้น เลยเตรียมจะลดน้ำหนัก?!”
หลิวอวิ๋นเงยหน้าขึ้นอย่างโมโหทันที
“นายสิอกหัก นายสิอ้วน!”
เฉินเจี้ยนจีชะงักไป
ประโยคแรกยังพอว่า แต่เรื่องอ้วนนี่เขาไม่เคยอ้วนจริง ๆ
“ฉันแค่...”
หลิวอวิ๋นพูดไปได้ครึ่งหนึ่ง เสียงของเธอก็ค่อย ๆ เบาลง
เธอเผลอเหลือบมองถุงขนมใบใหญ่บนแท่นบรรยาย และกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
“คือว่า...ก่อนหน้านี้ฉันช่วยนายทำงานตั้งเยอะ กินขนมของนายก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้ว”
“แต่ตอนนี้นายทะเลาะกับชิงเสวี่ยแล้ว ทั้งยังไม่ต้องให้ฉันทำอะไรอีก แล้วฉันจะยังกินอะไรล่ะ”
หลิวอวิ๋นพึมพำเสียงเบา ดวงตายังคงเหลือบไปทางแท่นบรรยายเป็นระยะ
“จิ๊”
เฉินเจี้ยนจีส่งเสียงจิ๊เบา ๆ
“ใครบอกว่าต้องทำงานถึงจะได้กินขนม?”
“เพื่อนร่วมชั้นเลี้ยงกันก็ได้เหมือนกันนี่”
“คนอื่นก็ไม่ได้ช่วยฉันทำงานสักหน่อย”
พูดจบ เขาก็ก้มตัวลงกระซิบเสียงเบา
“ตอนฉันเข้ามา ฉันแอบเอาขนมกุ้งดึงไข่ออกไปวางไว้บนที่นั่งว่างแถวหน้าแล้ว”
ร่างของหลิวอวิ๋นขยับเล็กน้อย แต่ยังคงไม่มีปฏิกิริยาอะไร
เฉินเจี้ยนจีพูดต่อ “มีตั้งหกห่อ!”
เคร้ง!
หลิวอวิ๋นแทบจะกระโดดขึ้นมา
“ว้าย!! ของฉัน ของฉัน!”
เมื่อเห็นร่างของเธอวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
เฉินเจี้ยนจีก็ส่ายหน้าพลางยิ้ม
เขาหันกลับไปมองตรงมุมห้อง
พอดีกับคนหน้าบึ้งคนหนึ่งที่สบตาเขาเข้า
แต่ไม่นานอีกฝ่ายก็หันหน้าหนีไปทางอื่น
เฉินเจี้ยนจีกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนก้าวเดินเข้าไป
เขามองจางซินอี๋ที่เอียงศีรษะหนีและไม่สนใจเขา
“เธอจะกินไหม? ให้ฉันหยิบมาให้หน่อยหรือเปล่า?”
“ฉันปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมกันนะ หยิบได้ตามสบายเลย”
จางซินอี๋แค่นเสียงเย็นชา
“ใครอยากได้กัน ฉันไม่เอาหรอก”
เมื่อเห็นสีหน้าดื้อรั้นของเธอ
รอยยิ้มของเฉินเจี้ยนจีก็ยิ่งกว้างขึ้น
เขาตบหน้าผากตัวเอง
“อ้าว ฉันเกือบลืมไปแล้ว”
“จริงสิ ฉันเตรียมของให้เธอไว้เป็นพิเศษด้วย”
“ช่วยไม่ได้จริง ๆ ที่จะปฏิบัติต่อเธอเหมือนคนอื่น เพราะเธอค่อนข้างพิเศษสำหรับฉัน”
ร่างของจางซินอี๋ชะงักไป แต่ก็ยังคงแค่นเสียงเย็นชา
“หึ เสแสร้งทำเป็นดี”
ทว่าหางตาของเธอกลับเหลือบมองเขาอย่างไม่หยุดหย่อน
จนกระทั่งเฉินเจี้ยนจีหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
ร่างของจางซินอี๋แข็งค้างไปทันที
มันคือ...
กิ๊บติดผม
“นี่ไง ตอนคาบเรียนด้วยตัวเองคาบแรก เธอพูดเอาไว้”
เฉินเจี้ยนจีพูดพลางยื่นของในมือให้เธอ
“เมื่อกี้ฉันแวะร้านเล็ก ๆ ไม่รู้ว่าจะเลือกแบบไหนดี แต่หมอดูเคยบอกว่าสีม่วงเป็นสีนำโชคของฉัน”
“มันก็ดูเข้ากับเธอดีนะ จะลองติดดูไหม?”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น