บทที่ 67 คำขอของหลินชิงเสวี่ย

หลี่จวิ้นเฉวียนมองคนที่กำลังเดินเข้ามาทางนี้อย่างเหม่อลอย

จากนั้นเขาก็หันกลับไปยกมือขึ้น เตรียมตะโกนเรียกเฉินเจี้ยนจี

แต่ร่างของอีกฝ่ายเดินจากไปไกลแล้ว เขาเดินตรงเข้าไปในโถงทางเดินของอาคารเรียน ก่อนจะหายลับไป

หลี่จวิ้นเฉวียนจึงลดมือลง แล้วหันกลับมาอีกครั้ง

ตอนนี้คนที่เดินเข้ามาได้มาถึงตรงหน้าเขาแล้ว และเอ่ยเรียกเสียงเบา

“อาจารย์”

หลี่จวิ้นเฉวียนพยักหน้า จากนั้นก็ชี้ไปทางอาคารเรียนด้านหลัง พลางหัวเราะเย้า

“นักเรียนชิงเสวี่ย เขาออกมาแล้วไม่ได้รายงานเธออีกใช่ไหม เธอเลยมาตามจับเขา?”

“ไอ้เด็กนั่นคงรอเธอไม่ไหว เมื่อกี้ฉันไล่เขากลับไป เขาก็กลับไปอย่างว่าง่ายเชียวล่ะ”

คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหลินชิงเสวี่ย!

เธออ้าปากขึ้น เดิมทีคิดจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่หลังจากได้ยินคำพูดของหลี่จวิ้นเฉวียน

หลินชิงเสวี่ยก็ชะงักไป

และนึกถึงเรื่องเมื่อภาคเรียนที่แล้วขึ้นมา

คนที่น่ารำคาญคนนั้นชอบสร้างปัญหาให้เธออยู่เสมอ

บางครั้งตอนเรียนภาคค่ำจนปวดหัว พอเห็นอาจารย์หลี่จวิ้นเฉวียนเดินผ่านหน้าต่างห้องเรียน พาคนไปฝึกซ้อมบาสเกตบอล

ไม่ว่าจะเป็นทีมของเขาหรือไม่ เธอก็มักจะตามไปดูด้วย

แถมยังไม่เคยลงชื่อออกเลยสักครั้ง

ทุกครั้งหลินชิงเสวี่ยต้องเสียเวลาไปที่สนามบาสเกตบอลโดยเฉพาะ เพื่อเรียกเขากลับไป

หลังกลับถึงห้องเรียน คนคนนั้นตัวเหม็นเหงื่อไปทั้งตัวแต่กลับไม่รู้ตัว แถมยังยิ้มหน้าทะเล้นเข้ามาเบียดนั่งข้างเธออยู่ตลอด

หลินชิงเสวี่ยรู้ว่าเขาจงใจไม่รายงาน มักจะหน้าด้านนอนแช่อยู่ในสนามบาสเกตบอล ต่อให้อาจารย์ไล่ก็ไม่ยอมไป

เขาคิดจะทำอะไร แม้แต่อาจารย์ยังมองออกอย่างชัดเจน

ก็แค่จงใจรอให้เธอมาตามหาเขา

ลูกไม้ที่คอยสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นแบบนี้ ช่างน่ารำคาญเหลือเกิน

เหมือนกับวันนี้

เพียงแต่วันนี้...เขากลับไปเองแล้ว

ก็ดีเหมือนกัน

อย่างไรเสีย หลินชิงเสวี่ยก็ไม่ได้ออกมาที่นี่เพื่อตามหาเขาอยู่แล้ว

“อาจารย์”

จู่ ๆ หลินชิงเสวี่ยก็เงยหน้าขึ้น

“การแข่งขันพรุ่งนี้ เขายังอยากเข้าร่วมอยู่หรือคะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่จวิ้นเฉวียนดูเหมือนจะนึกไม่ถึงว่าหลินชิงเสวี่ยจะถามคำถามแบบนี้

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วตอบว่า

“อืม ไอ้เด็กนั่นเมื่อกี้เอาแต่พูดจาเล่นลิ้นกับฉัน ก็เพราะอยากให้ฉันพยักหน้ายอมให้เขาเข้าร่วมนั่นแหละ”

“หน้าแข้งของเขาถลอกนิดหน่อย จริง ๆ แล้วไม่เป็นอะไรมาก แต่เมื่อวานตอนฝึกซ้อม ข้อเท้าของเขา...”

หลี่จวิ้นเฉวียนพูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็ชะงัก แล้วมองหลินชิงเสวี่ยแวบหนึ่ง

ข้อเท้าของเฉินเจี้ยนจีบาดเจ็บ ก็เพราะเธอพาหลี่เหวินเยี่ยนมาคิดจะเข้าร่วมทีมบาสเกตบอล

ในฐานะคนนอกที่ไม่เข้าใจกฎ เขาทำผิดพลาดอย่างพื้นฐานที่สุด จนทำให้ทั้งสองฝ่ายได้รับบาดเจ็บ และนำไปสู่ผลลัพธ์เช่นนี้

“อืม...ข้อเท้าแพลง ถึงจะไม่หนัก แต่การลงสนามก็ยังมีความเสี่ยงอยู่ดี ฉันเลยไม่ตอบตกลง”

หลินชิงเสวี่ยพยักหน้าเช่นกัน เธอมองเงาของเหล่านักกีฬาที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ในสนามอย่างเงียบงัน

ขณะที่หลี่จวิ้นเฉวียนกำลังสงสัยว่าเด็กเรียนอันดับหนึ่งของชั้นปีคนนี้มายืนเหม่ออะไรอยู่ตรงนี้ ทำไมยังไม่กลับไปเสียที

จู่ ๆ หลินชิงเสวี่ยก็เอ่ยขึ้น

“แต่ด้วยนิสัยของเขา เขาจะต้องพยายามหาทางเข้าร่วมให้ได้ ต่อให้ต้องฝืนเข้าร่วมเพราะความหุนหันพลันแล่นก็ตาม”

“ส่วนอาจารย์เองก็คงใจอ่อน ห้ามเขาไม่ได้ สุดท้ายก็ทำได้แค่กำชับให้เขาระวังอย่าให้เกินขอบเขต”

เมื่อเห็นหลินชิงเสวี่ยมองไปทางสนามด้วยสีหน้าเฉยชา

“หา?”

หลี่จวิ้นเฉวียนถึงกับงุนงง

เมื่อครู่นักเรียนมัธยมปลายตรงหน้ากำลังพูดกับเขาอยู่หรือ?

น้ำเสียงแบบนี้มันอะไรกัน?

แล้วเนื้อหาที่พูดอีก...

เขารู้ว่าไอ้เด็กนั่นทำอะไรหุนหันพลันแล่น

แต่เขาจะใจอ่อนเนี่ยนะ?

ล้อกันเล่นหรือไง?

หลี่จวิ้นเฉวียนเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ราบเรียบที่สุด

“เอ่อ นักเรียนชิงเสวี่ย ฉันว่าเธอคิดมากไปแล้ว”

“ในฐานะครู ฉันย่อมต้องรับผิดชอบต่อนักเรียน”

“อีกอย่าง ฉันอายุมากกว่าพวกเธอตั้งเท่าไร ย่อมไม่หุนหันพลันแล่นหรือใช้อารมณ์เหมือนคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอ ทำอะไรก็ต้องมีเหตุผลมากกว่า”

“เข้าใจที่ฉันพูดไหม?”

เมื่อพูดถึงตรงท้าย น้ำเสียงของเขาก็ทุ้มต่ำลงเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าเขาเริ่มไม่พอใจกับท่าทีที่หลินชิงเสวี่ยพูดกับเขาแล้ว

แต่อีกฝ่ายกลับดูเหมือนไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้ เพียงเงียบไปชั่วครู่

ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างช้า ๆ

“อาจารย์คะ ฉันยังอยากเตือนอาจารย์สักหน่อย”

“ฉันกำลังทำตามคำสั่งของครูประจำชั้น นอกจากจะรักษาผลการเรียนของตัวเองให้ดีแล้ว ก็พยายามช่วยกระตุ้นให้เพื่อนร่วมชั้นพัฒนาขึ้นด้วย”

“เฉินเจี้ยนจีเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน ผลสอบครั้งล่าสุดของเขาพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด”

“เขาสามารถเลื่อนจากสายอนุปริญญาขึ้นไปเรียนระดับปริญญาตรีได้ และยังช่วยเพิ่มสัดส่วนนักเรียนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ด้วย”

“ฉันไม่อยากให้การสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่กำลังจะมาถึงต้องมีความเสี่ยงเพราะการแข่งขันเพียงครั้งเดียว”

“หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จแล้ว เขาอยากเล่นบาสเกตบอลนานแค่ไหนก็เล่นได้ จะสมัครเข้าร่วมการแข่งขัน สนามบาสเกตบอลก็รับสมัครอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับการแข่งขันวันพรุ่งนี้ขนาดนั้น”

ขณะที่พูด ดวงตาของเธอมองไปทางสนามบาสเกตบอล เกิดระลอกคลื่นบางเบาขึ้นในแววตา ราวกับมองเห็นเงาร่างของคนคนนั้นที่ร่าเริงและซุกซนอยู่เสมอ

เธอเอ่ยต่อด้วยเสียงแผ่วเบา

“อาจารย์คะ ฉันอยากขอให้อาจารย์รับปากฉัน อย่าให้เขาลงสนาม”

“เพราะฉันเคยรับปากเขาไว้ ว่าจะช่วยให้เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ฉันไม่อยากให้เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น”

ทันทีที่คำพูดนี้สิ้นสุดลง

หลี่จวิ้นเฉวียนก็ตกอยู่ในความเงียบเช่นกัน

การสอบเข้ามหาวิทยาลัย อนาคตข้างหน้า

ถ้อยคำเหล่านี้ออกจากปากนักเรียนทั่วไปก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ

แต่เมื่อออกจากปากเด็กเรียนอันดับหนึ่งของชั้นปี ว่าที่นักศึกษามหาวิทยาลัยชิงหัว กลับมีน้ำหนักไม่น้อย

ผ่านไปครู่ใหญ่

หลี่จวิ้นเฉวียนจึงตอบกลับอย่างดูปวดหัวเล็กน้อย

“เอาล่ะ ฉันรู้แล้ว ฉันจะไม่ให้เขาเข้าร่วมการแข่งขัน”

พูดจบเขาก็โบกมือ เตรียมก้าวกลับไปใต้แป้นบาสเกตบอลในสนาม

แต่ในเวลานี้เอง หลินชิงเสวี่ยก็เรียกเขาไว้

“อาจารย์หลี่...”

หลี่จวิ้นเฉวียนหยุดฝีเท้า

เสียงของหลินชิงเสวี่ยดังขึ้นอีกครั้ง

“ขอบคุณค่ะ”

...

ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน

ณ มุมหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลและจมอยู่ในเงามืด

ร่างหนึ่งกำลังพิงกำแพงอย่างเงียบงัน ระหว่างนิ้วคีบประกายไฟสีแดงฉานไว้ ก่อนยกขึ้นจ่อริมฝีปาก

เขาจ้องมองหลินชิงเสวี่ยกับอาจารย์ที่กำลังพูดคุยกันอยู่ในสนามเบื้องหน้า

แล้วค่อย ๆ พ่นควันสีขาวออกจากปาก

“แค่ก! แค่ก!”

บางทีอาจเป็นเพราะสำลักควัน เขาจึงไอออกมาติด ๆ กัน

แต่ดวงตายังคงจับจ้องไปทางสนามไม่กะพริบ

จนกระทั่งอาการทุเลาลง เสียงแหบแห้งจึงดังขึ้นแผ่วเบา

“เสี่ยวเสวี่ย...”

“ทำไม...ทำไมเธอยังต้องไปหาเขาอีก”

เขาพึมพำพลางกำมือแน่น

ประกายไฟสีแดงฉานระหว่างนิ้วถูกฝ่ามือกดดับลงอย่างแรง

“ซี๊ด~~!”

เขาถูกลวกจนทั้งร่างก้มลง มืออีกข้างกุมฝ่ามือที่เจ็บไว้แน่น

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและแหบแห้ง

“ทำไม...เธอต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย?”

......