บทที่ 66 บทสนทนาข้างสนามบาสเกตบอล

รู้สึกได้ถึงสายตาร้อนแรงราวกับจะสังหารที่ส่งมาจากด้านหลัง

เฉินเจี้ยนจีหันกลับไปมอง

เป็นอย่างที่คิด เขาเห็นพานซูฉีถูกคนทั้งกลุ่มล้อมถามนู่นถามนี่

สีหน้าสงบนิ่งราวกับไม่ใส่ใจของเธอในที่สุดก็รักษาไว้ไม่อยู่ เธอกำลังจ้องเขาด้วยสายตาเคียดแค้น

มุมปากของเฉินเจี้ยนจียกขึ้นเล็กน้อย

หึ คราวนี้ยังมาร่วมวงส่งเสียงโห่อีกนะ นี่แหละผลที่ตามมา!

เขาละสายตากลับมา แล้วหันไปมองด้านหน้าอีกครั้ง

แต่กลับสบเข้ากับสายตาเย็นเยียบคู่หนึ่งข้างแท่นบรรยายโดยไม่ทันตั้งตัว

หลินชิงเสวี่ยนั่นเอง

ดูเหมือนอีกฝ่ายก็ไม่คิดว่าเขาจะหันกลับมาเร็วขนาดนี้

ร่างกายของเธอชะงักไปชั่วขณะ

แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ ราวกับเมื่อครู่นี้เป็นเพียงภาพลวงตา

“ถ้าไม่เข้าเรียนภาคค่ำ ก็มารายงานฉันด้วย”

“เมื่อครู่นี้ตอนหวังลี่ออกไป เขาก็มาลงทะเบียนกับฉันเหมือนกัน”

หลินชิงเสวี่ยพูดพลางวางแบบฟอร์มแผ่นหนึ่งไว้ตรงมุมโต๊ะของตัวเอง จากนั้นก็ละสายตาไป ไม่มองเฉินเจี้ยนจีอีก

เธอก้มตาลง จ้องสมุดการบ้านบนโต๊ะ

มือข้างหนึ่งกดแบบฟอร์มไว้ ส่วนอีกข้างถือปากกาขีดเนื้อหาสำคัญที่ต้องท่องจำในหนังสือ

หางตาของเธอเหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้

แสงจากโคมไฟเหนือศีรษะส่องลงมา

เมื่อเงาร่างนั้นสะท้อนลงบนโต๊ะจนแทบจะเห็นได้เต็มร่าง

หลินชิงเสวี่ยก็เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า

“คราวหน้าช่วงพักอย่าเอะอะให้มากนัก ช่วงพักก็ยังมีคนอ่านหนังสืออยู่”

ฝีเท้าของเฉินเจี้ยนจีหยุดชะงัก เขาแค่นหัวเราะ

“เมื่อก่อนทำแบบนี้ เธอยังไม่เห็นจะว่าอะไร”

ระหว่างพูด เขาไม่แม้แต่จะมองหลินชิงเสวี่ย

และไม่ได้คิดจะเซ็นชื่อชี้แจงในแบบฟอร์มแผ่นนั้นแม้แต่น้อย

เพียงแต่การออกจากห้องเรียนจำเป็นต้องผ่านแท่นบรรยายนี้ เขาจึงเดินเข้ามา

ก็แค่นั้น

เฉินเจี้ยนจีไม่หยุดฝีเท้าอีก ร่างของเขาเดินผ่านหน้าโต๊ะเรียนไป

แม้แต่ชายเสื้อที่พลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหวก็ยังไม่แตะโต๊ะตัวนั้นแม้แต่นิดเดียว

มีเพียงสายลมที่พัดขึ้นมา ทำให้เส้นผมที่ห้อยลงมาของหลินชิงเสวี่ยปลิวไหวเล็กน้อย

มือข้างหนึ่งของเธอยังคงกดอยู่บนแบบฟอร์ม

ทว่าคนที่ต้องกรอกแบบฟอร์มกลับจากไปไกลและหายลับไปแล้ว

จนผ่านไปพักใหญ่

หลินชิงเสวี่ยจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

มองไปยังมุมห้องเรียน ซึ่งมีนักเรียนใหม่กำลังถูกคนอื่นล้อมวงพูดคุยด้วย

มองดูสีหน้าของเธอที่จากความประหม่าและพยายามฝืนทำตัวสงบนิ่งในตอนแรก ค่อย ๆ กลับมาเป็นธรรมชาติ

ดูเหมือนเธอกำลังค่อย ๆ หลอมรวมเข้ากับกลุ่มคนนี้

หลินชิงเสวี่ยรู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้ช่างแสบตา

และยังรู้สึกว่า...คุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

ข้างหูของเธอพลันดังขึ้นอีกครั้งด้วยคำพูดที่เฉินเจี้ยนจีกล่าวก่อนจากไป

【เมื่อก่อนทำแบบนี้ เธอยังไม่เห็นจะว่าอะไร】

เพียะ!

ปากกาในมืออีกข้างของเธอส่งเสียงแตกหักดังกรอบ

ไส้ปากกา...หักแล้ว

......

สนามบาสเกตบอล

แสงไฟสว่างไสวราวกับกลางวัน

เงาร่างห้าร่างวิ่งไปทั่วสนามอย่างเต็มที่ เหงื่อไหลชุ่มกาย

เสียงลูกบาสกระแทกพื้น...

เสียงรองเท้ากีฬากับพื้นสนามเสียดสีกัน...

รวมถึงเสียงลูกบาสตกลงห่วงตาข่ายดังกรอบแกรบ...

เสียงหลากหลายชนิดผสมปนเปกัน ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

และกระตุ้นประสาทของเฉินเจี้ยนจีอย่างไม่หยุดหย่อน

เขาหันไปมองครูพละที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างหลี่จวิ้นเฉวียน

“อาจารย์หลี่ ไม่อย่างนั้น...”

แต่ยังไม่ทันที่เฉินเจี้ยนจีจะพูดจบ

หลี่จวิ้นเฉวียนก็บิดฝากระติกน้ำร้อนกลับเข้าที่ พลางพูดขัดขึ้น

“ไม่ต้องคิดเลย คนเจ็บฉันไม่ให้ลงสนามหรอก”

“ยิ่งกว่านั้น เธอก็กำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว”

คำพูดที่เหลือของเฉินเจี้ยนจีถูกสกัดไว้ แต่เขายังคงไม่ยอมแพ้และถามต่อ

“การสอบเข้ามหาวิทยาลัยใช้มือ ไม่ได้ใช้ขาสักหน่อย”

หลี่จวิ้นเฉวียนยังคงส่ายหน้า เขาวางกระติกน้ำร้อนลง

“สำหรับพวกเธอแล้ว การสอบเข้ามหาวิทยาลัยมีความหมายอย่างยิ่ง มันอาจเป็นโอกาสครั้งหนึ่งที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตได้”

“ส่วนการแข่งขันบาสเกตบอล ก็เป็นแค่งานอดิเรกเท่านั้น”

เฉินเจี้ยนจีชะงัก คราวนี้เขาไม่ได้พยายามถามต่อว่าจะลงสนามได้หรือไม่ แต่กลับถามว่า

“อาจารย์หลี่ ตอน ม.4 ที่อาจารย์ตั้งทีมขึ้นมา อาจารย์ยังฮึกเหิมอยากพาพวกเราไปแข่งลีกระดับภูมิภาคอยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้ หรือว่าไม่คิดจะตั้งทีมใหม่แล้ว?”

สีหน้าของหลี่จวิ้นเฉวียนชะงักไป

ในดวงตาของเขาสะท้อนภาพคนทั้งห้าที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ ราวกับได้มองเห็นตัวเองในอดีต

เขายังนึกถึงตอนตั้งทีมในช่วง ม.4 ตอนนั้นมีคนสมัครมากกว่าห้าสิบคน หลายคนทำได้เพียงเป็นตัวสำรอง ส่วนคนที่เล่นได้ดีจริง ๆ ก็มีอยู่สิบกว่าคน

ทุกคนล้วนกระตือรือร้นเต็มที่

แต่ตอนนี้

เวลานี้กลับเหลือคนอยู่เพียงไม่กี่คน

แม้แต่ตัวสำรองก็มีแค่เฉินเจี้ยนจีคนเดียว

ต่อให้เรียกนักเรียน ม.4 มารวมตัวตั้งทีมขึ้นใหม่ พอผ่านไปสองปี สุดท้ายก็คงลงเอยแบบเดียวกับตอนนี้อยู่ดี

หลี่จวิ้นเฉวียนวางกระติกน้ำร้อนในมือลง ไม่ได้อธิบายอะไร เพียงยิ้มแล้วพูดว่า

“ตอน ม.4 ที่ฉันพาพวกเธอ ตอนนั้นฉันเองก็เพิ่งมาที่นี่เหมือนกัน”

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่าน

เฉินเจี้ยนจีเห็นรอยยิ้มฝืน ๆ บนใบหน้าของหลี่จวิ้นเฉวียน

ทันใดนั้น

เฉินเจี้ยนจีก็นึกถึงครูพละคนนี้ที่ในชาติก่อน หลังจากเรียนจบแล้วเขาแทบไม่ได้ติดต่อด้วยอีก

ต่อมาตอนเขากลับมาเยี่ยมโรงเรียนเก่า หลี่จวิ้นเฉวียนก็พาทีมไปเข้าร่วมการแข่งขันระดับมณฑลแล้ว

หลังจากลองถามครูประจำชั้น เขาจึงได้รู้ถึงประสบการณ์ของหลี่จวิ้นเฉวียน

เดิมทีอาจารย์หลี่ก็เคยเป็นนักบาสเกตบอลอาชีพฝึกหัดที่พอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง

เขาเคยคว้าเหรียญรางวัลจากการแข่งขันระดับอำเภอและระดับมณฑลมาหลายรายการ อีกเพียงก้าวเดียวก็จะได้เข้าสู่วงการอาชีพแล้ว

แต่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญของชีวิต

ท้ายที่สุดเขาก็ชั่งน้ำหนักระหว่างชีวิตกับครอบครัว และเลือกสอบบรรจุราชการที่มั่นคงจนผ่านการคัดเลือก

จากนั้นจึงอยู่ทำงานเป็นครูพละในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งของเมืองระดับอำเภอแห่งนี้

เดิมทีเขาคิดจะฝากความฝันในการเป็นนักกีฬาอาชีพที่ยังทำไม่สำเร็จไว้กับนักเรียนรุ่นแล้วรุ่นเล่า

น่าเสียดายที่โรงเรียนมัธยมในเมืองระดับอำเภอแห่งนี้ยังไม่มีการรับนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษด้านกีฬา

หลี่จวิ้นเฉวียนจึงไม่อาจทำความปรารถนานี้ให้สำเร็จได้

แต่เฉินเจี้ยนจีรู้ดีว่า ตั้งแต่รุ่นถัดไปเป็นต้นไป

เวทีของอาจารย์หลี่กำลังจะมาถึงแล้ว

“อาจารย์หลี่ อย่าเพิ่งท้อ ช่วงที่ว่างอยู่ตอนนี้ก็ถือว่าได้พักผ่อน อาจารย์ยังหนุ่มยังแน่น ต่อไปยังมีช่วงที่ต้องเหนื่อยอีกมาก”

เฉินเจี้ยนจีตบไหล่เขา

“โอกาสมีไว้สำหรับคนที่เตรียมพร้อม ขอแค่เตรียมตัวให้พร้อมอยู่เสมอ โรงเรียนจะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวัง”

ร่างของหลี่จวิ้นเฉวียนชะงัก เขามองเด็กหนุ่มหัวเกรียนที่ใบหน้ายังอ่อนเยาว์คนนี้ ภายใต้แสงไฟถึงขั้นมองเห็นขนอ่อนบนแก้มได้อย่างชัดเจน

แม้คำพูดของเด็กคนนี้จะไม่ค่อยรู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่

แต่ไม่รู้ทำไมกลับทำให้หัวใจของคนฟังอบอุ่นขึ้นมา

ทว่าตอนที่หลี่จวิ้นเฉวียนกำลังจะเอ่ยปาก

เฉินเจี้ยนจีกลับพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“เหมือนผมไง ช่วงสองวันนี้ผมทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดรักษาอาการข้อเท้าแพลงจนหายดี เตรียมตัวอย่างเต็มที่แล้ว ผมเชื่อว่าอาจารย์ก็คงไม่ทำให้ผมผิดหวังเหมือนกัน”

“อาจารย์หลี่พูดถูกไหม?”

พูดจบเขายังขยิบตาให้ด้วย

มุมปากของหลี่จวิ้นเฉวียนกระตุก

เขาเคยเห็นอาการบาดเจ็บของเฉินเจี้ยนจีแล้ว แม้ข้อเท้าแพลงจะไม่ถือว่ารุนแรง แต่เพิ่งผ่านไปนานแค่ไหนเอง ยังไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ

จะหายดีสนิทได้อย่างไร?

“ที่แท้คำพูดเมื่อครู่นี้ของเธอก็แค่ปูทางเอาไว้ทั้งหมดสินะ?”

“ไสหัวไป ๆ เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องคุยกัน”

หลี่จวิ้นเฉวียนพูดพลางลุกขึ้น แล้วดึงเฉินเจี้ยนจีให้ลุกตาม

จากนั้นก็ลากเขาไปทางอาคารเรียน เดินไปได้หลายก้าว

“รีบกลับไปเรียนได้แล้ว อย่าคิดเรื่องนี้อีก!!”

“ก็ได้...”

เฉินเจี้ยนจีทำได้เพียงมองสนามบาสเกตบอลอย่างเสียดาย ก่อนจะค่อย ๆ เดินจากไป

หลี่จวิ้นเฉวียนมองแผ่นหลังที่กำลังจากไปของเขา แล้วถอนหายใจ

ขณะที่กำลังจะหันกลับไปยังสนาม

เงาร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนหลวมโคร่งกลับมายืนอยู่ข้างสนามตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

......