บทที่ 65 เปิดโปงความลับกันถ้วนหน้า

จางซินอี๋มองคนตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

ดูเหมือนแสงไฟในห้องเรียนจะสว่างเกินไป

จนขับให้ดวงตาของเด็กหนุ่มตรงหน้าดูราวกับดวงดาว

“สิบแปดปีของฉัน...?”

จางซินอี๋ทวนคำเสียงเบาโดยไม่รู้ตัว

ชั่วขณะนั้นเอง เธอเหมือนเพิ่งได้สติกลับมา

ตอนนี้เธอไม่ใช่หญิงวัยกลางคนที่หมดอาลัยตายอยากและไร้ชีวิตชีวาเสียหน่อย

เธอเป็นสาวน้อยวัยสิบแปดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งวัยเยาว์อยู่แล้ว

แต่หลังจากได้ยินหมอนี่พูด

กลับเหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆ

ติ๊งต่องงง~~!

เสียงกริ่งเลิกเรียนอันสดใสดังขึ้น

ทำให้จางซินอี๋ได้สติกลับมาเช่นกัน

เธอกดความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนในใจลง

จากนั้นก็คว้าสมุดบนโต๊ะขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แล้วฟาดใส่มือของเฉินเจี้ยนจีที่ยื่นเข้ามาอย่างแรง

จางซินอี๋เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูก

“ฉันก็อายุเท่านี้อยู่แล้ว จะให้ฉันเปลี่ยนอะไรอีก!”

“พูดอย่างกับตัวเองมีเวทมนตร์อย่างนั้นแหละ แล้วดูสิ ตอนนี้ฉันเปลี่ยนไปตรงไหนบ้างล่ะ?!”

เฉินเจี้ยนจีลูบมือที่ถูกฟาด พลางยกมือชี้ไปที่มุมปากของจางซินอี๋

สายตาเต็มไปด้วยความหยอกล้อ

“ไม่เปลี่ยนงั้นเหรอ?”

“นี่ไม่ใช่ว่ายิ้มบ่อยขึ้นแล้วหรือไง?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางซินอี๋ที่หยุดมือไปแล้วก็ชะงักทันที

เวลานี้เฉินเจี้ยนจีไม่รู้ไปหากระจกมาจากไหน ก่อนจะยกมันขึ้นมาตั้งไว้ตรงหน้า

จางซินอี๋เห็นตัวเองในกระจก มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยโค้งเล็ก ๆ โดยที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว

“อ๊ะ! อ๊ะ!”

เธอรู้สึกว่าแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ร้อนจนแทบไหม้

“นายไปเอากระจกมาจากไหน ไอ้บ้า!”

จางซินอี๋ทนไม่ไหวอีกต่อไป ประกอบกับเมื่อครู่นี้เสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังขึ้นแล้ว

ตอนนี้เป็นเวลาพักระหว่างคาบ!

ทนไม่ไหวก็ไม่จำเป็นต้องทนอีกแล้ว!

เธอคว้าหนังสือที่หนักและหนากว่าเดิมขึ้นมา แล้วฟาดใส่ไหล่ของเขาโดยตรง

“ไอ้บ้า! ไอ้บ้า! อ๊ากกก!”

ปึง! ปึง! ปึง!!!!

เสียงกระทบอันชัดเจนดังขึ้น ก้องสะท้อนไปทั่วห้องเรียนที่ค่อนข้างเงียบสงบ

“โอ๊ย อย่าตีสิ อย่าตี!”

เฉินเจี้ยนจียกมือทั้งสองข้างขึ้นไขว้กัน บังไว้ตรงหน้า

“เดี๋ยว อย่าตีหน้าสิ ที่ฉันพูดมันไม่ใช่เรื่องจริงหรือไง? ทำไมถึงได้โมโหกลบเกลื่อนแบบนี้ล่ะ?”

“ฉันผิดแล้ว ๆ อย่าตีเลย!”...

แต่ยิ่งเขาพูด จางซินอี๋ก็ยิ่งโมโห

ปึง! ปึง!

สมุดในมือของเธอยังคงฟาดลงบนฝ่ามือของเฉินเจี้ยนจีอย่างต่อเนื่อง

ไม่เจ็บ แต่เสียงดังมาก

หัวหน้าห้องหลายคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าเห็นดังนั้น ก็พากันเอ่ยแซว

“ซินอี๋ ตีได้ดี เอาแรงกว่านี้หน่อย!”

“ฉันอยากตีเขามานานแล้ว แต่ทุกครั้งเขาวิ่งเร็วเกินไป ไป พวกเรามาระบายแค้นด้วย!”

หลายคนพูดพลางลุกขึ้นยืน กำหมัดเตรียมตัวอย่างกระตือรือร้น

...

จางจื่อเหลียงที่อยู่ไม่ไกลก็อดไม่ได้ ต้องขยับเข้าไปถามหลิวไห่กับจ้าวหย่ง

“เฮ้ พวกนายเห็นไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนั้น?”

หลิวไห่ดันแว่นที่จริง ๆ แล้วไม่มีอยู่บนใบหน้า พลางยิ้มแล้วพูดว่า

“ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คำพูดตอนขอความเมตตาของพี่จีฟังดูคุ้น ๆ อยู่นะ”

“ก่อนหน้านี้ตอนอยู่หอ นายก็เคยพูดแบบนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

เวลานี้จ้าวหย่งเพิ่งวางปากกาที่ใช้คำนวณโจทย์ลง เขาบีบเสียงเลียนแบบเหตุการณ์ขึ้นมา

“โอ๊ย อย่าตีสิ อย่าตี...”

“ฮ่า ๆๆ!”

เรียนกันไปได้ครึ่งหนึ่ง จ้าวหย่งกับหลิวไห่มองหน้ากัน ก่อนจะอดหัวเราะออกมาไม่ได้

สีหน้าของจางจื่อเหลียงแข็งค้าง เขาพูดอย่างหมดคำจะกล่าว

“พวกนายสองคน! ทำไมถึงได้กลายเป็นคนกวนประสาทเหมือนพี่จีไปแล้วล่ะ”

......

ห้องเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก ห้องสาม พลันคึกคักขึ้นมาอย่างยิ่ง

ราวกับภาระการเรียนที่กดทับมานานได้รับการปลดปล่อยชั่วครู่ในช่วงพักสั้น ๆ นี้

แน่นอนว่าเสียงฟาดอันสดใสยังคงดังไม่ขาดสาย

จนกระทั่งเสียงของหวังลี่ดังขึ้นราวกับเสียงสวรรค์

“พี่จี คาบศึกษาด้วยตัวเองคาบสองฉันไม่เข้าแล้ว จะไปฝึกที่สนามบาส ครูพละก็อยู่ที่นั่นด้วย เห็นว่าจะคุยเรื่องแข่งพรุ่งนี้ นายจะไปด้วยกันไหม?”

เฉินเจี้ยนจีที่ถูกล้อมเอาไว้และโดน ‘รุมยำ’ อยู่ท่ามกลางฝูงชน พลันยื่นมือข้างหนึ่งออกมา

“ไป! เดี๋ยวตามไป!”

เมื่อเสียงของเขาดังขึ้น

พวกเด็กสาวที่อยู่รอบ ๆ ก็หยุดมือเช่นกัน

เฉินเจี้ยนจีฉวยโอกาสนี้นั่งลงกับที่ รีบเก็บหนังสือจากมือของพวกเธอมารวมกัน

จากนั้นหยิบหนังสือเล่มหนึ่งม้วนเป็นแท่ง แล้วฟาดลงบนศีรษะของหวังเจียฉีที่เป็นหัวโจกและลงมือหนักที่สุด

“เธอนี่มันอกตัญญูจริง ๆ ตอนนั้นหลังลงจากรถประจำทาง ใครกันที่ร้องไห้กระซิก ๆ เพราะหาทางมาโรงเรียนไม่เจอ แล้วใครเป็นคนช่วยลากกระเป๋าเดินทางพาเธอมาที่นี่?”

หวังเจียฉีหดคอลง เมื่อเห็นว่าเฉินเจี้ยนจียังคงจ้องเธอด้วยความโมโห

เธอแลบลิ้นใส่เขา “แบร่! ไม่สนใจนายแล้ว”

เฉินเจี้ยนจีกลอกตาใส่เธอโดยไม่สนใจ

“แล้วเธอด้วย!”

พูดจบ เขาก็ใช้หนังสือที่ม้วนจนเหมือนไม้กระบองในมือฟาดลงบนศีรษะของเด็กสาวอีกคน

“คราวก่อนเธอทำของหลวงหายจนกำลังจะโดนครูเรียกผู้ปกครอง ใครกันที่ช่วยรับคำด่าก่อน แล้วช่วยหาเอากลับมาให้เธอ หา?!”

....

เฉินเจี้ยนจีไล่พูดถึงทีละคน

จนกระทั่งถึงคราวของพานซูฉีที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย

อีกฝ่ายมีรูปร่างสูงโปร่ง ยืนพิงโต๊ะข้าง ๆ อย่างสบาย ๆ

เธอค่อย ๆ จัดเส้นผมยาวของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน ริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาไม่ยินดียินร้าย ดวงตาลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง และแฝงความหมายข่มขู่อยู่เล็กน้อย

“ขอเตือนนายไว้ก่อนนะ เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตีเขา”

เฉินเจี้ยนจีก็ยิ้มเช่นกัน

หืม? เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของคนร้ายก็ไม่ถือว่าทำผิดกฎหมายงั้นเหรอ?

ล้อเล่นน่า!

ทุกคนต้องได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน!

“คราวก่อนตอนการแสดงวันปีใหม่ เธอสวมชุดการแสดงไปเข้าห้องน้ำ แล้วพลาดเหยียบจนตกลงไปในหลุม ทำชุดการแสดงสกปรก ใครกันที่นั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่ตรงทางเดิน ไม่รู้ว่าจะทำยังไง?!”

ทันทีที่พูดจบ

ทั้งห้องก็ฮือฮาขึ้นมา

พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน และมีคนกวนประสาทอย่างเฉินเจี้ยนจีอยู่ด้วย ทุกคนจึงรู้เรื่องน่าอายของกันและกันมานานแล้ว

แต่สำหรับพานซูฉีที่มีนิสัยเป็นผู้ใหญ่และบุคลิกไม่ธรรมดา ทุกคนกลับรู้น้อยมาก!

ไม่คิดเลยว่าเรื่องของเธอจะน่าอายกว่าของทุกคนเสียอีก!

เธอถึงกับเคยตกลงไปในหลุม! แถมยังร้องไห้ด้วย!

เมื่อเห็นว่าเขาพูดออกมาจริง ๆ

ร่างกายของพานซูฉีพลันสั่นสะท้าน ใบหน้าที่เดิมสงบนิ่งราวกับเมฆลมก็เปลี่ยนเป็นเขียวสลับขาวในทันที!

“เฉินเจี้ยนจี!”

เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเรียกชื่อเขาออกมา

เฉินเจี้ยนจีไม่สนใจเธอ ก่อนจะหันไปมองจางซินอี๋เป็นคนสุดท้าย

“ส่วนเธอ!”

จางซินอี๋หดคอลงโดยไม่รู้ตัว

แต่พอคิดอีกที เธอจะกลัวอะไร?

เธอเพิ่งย้ายมา จะมีเรื่องอะไรให้เขาพูดถึงได้กัน?!

เมื่อคิดเช่นนั้น จางซินอี๋ก็ยืดหลังตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งผยองยิ่งกว่าเดิม

“อะไร ฉันไปทำอะไรให้นาย นายก็พูดมาสิ!”

เฉินเจี้ยนจีถือหนังสือขึ้นมาโบกไปทางเธอ

“เธอนี่ดีจริง ๆ รอดูเถอะ กลับมาเมื่อไรฉันจะจัดการเธอ!”

จางซินอี๋เบ้ปาก

“ชิ ใครจะจัดการใครก็ยังไม่แน่หรอก!”

เฉินเจี้ยนจีไม่ตอบ เพียงวางหนังสือกลับลงบนโต๊ะ

จากนั้นจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

ด้วยส่วนสูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร เมื่อเขายืนขึ้นจึงสูงกว่าเด็กสาวรอบข้างไม่น้อย

เมื่อเห็นใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเขา ดูคล้ายกำลังโกรธ

จางซินอี๋ก็รู้สึกทันทีว่าคำพูดเมื่อครู่นี้ของเธออาจจะเกินไปหน่อย

แต่เธอยังคงทำหน้าตึง ขณะที่กำลังจะเอ่ยอะไรออกมา

เฉินเจี้ยนจีกลับยื่นมือไปขยี้ผมของเธออย่างแรงส่งเดช แล้วหัวเราะพลางพูดว่า

“รออยู่ตรงนี้แหละ พอฉันกลับมา จะมอบ ‘เซอร์ไพรส์’ ให้เธออย่างหนึ่ง!”

สองคำสุดท้าย เขาเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ

ราวกับเป็นการกลั่นแกล้งก่อนลงมือหยอกล้อใครสักคน

สีหน้าของจางซินอี๋ชะงักไปเล็กน้อย

แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบสนอง

เฉินเจี้ยนจีก็เดินฝ่าฝูงชนออกไปแล้ว

ตอนเดินผ่านข้าง ๆ พานซูฉีที่กำลังมีสีหน้ามืดครึ้ม

เฉินเจี้ยนจีก้าวเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

ตึง!

เสียงทึบหนักดังขึ้น

พานซูฉีค่อย ๆ ชักเท้าที่เพิ่งกระทืบลงบนพื้นที่ว่างด้านข้างกลับมาอย่างไร้อารมณ์

“จะเข้าเรียนแล้ว กลับไปเถอะ”

เธอหันหลังแล้วเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ในเวลานั้นเอง เสียงที่เจือความขบขันและความอยากรู้อยากเห็นก็ดังมาจากด้านหลัง

“พี่ฉี แล้วหลังจากนั้นล่ะ? ต่อมาแก้ปัญหายังไงเหรอ ฉันจำได้ว่าการแสดงวันปีใหม่ครั้งก่อน พี่แสดงได้ดีมากเลยนี่นา”

พานซูฉีพลันตัวแข็งค้างอยู่กับที่!

......