บทที่ 64 วัยสิบแปดปีที่เป็นของเธอเอง

ห้องเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ห้อง 3

ตกอยู่ในความเงียบสงบ

มีเพียงเสียงพูดคุยปรึกษาเรื่องโจทย์เบา ๆ กับเสียงเขียนหนังสือดังขึ้นเป็นระยะ

หลินชิงเสวี่ยนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนข้างแท่นบรรยาย

มือของเธอถือปากกาค้างอยู่ตรงโจทย์ข้อใหญ่ในแบบฝึกหัด

หลังจากเขียนคำว่า “วิธีทำ” ไปแล้ว เธอกลับยังไม่ยอมเขียนสมการคำนวณต่อเสียที

ไม่ใช่เพราะเธอทำไม่ได้ แต่เป็นเพราะรู้สึกว่าเสียงพูดคุยเบา ๆ ด้านล่างฟังแล้วชวนหงุดหงิด

ทว่าเสียงระดับนี้ถือเป็นเรื่องปกติสำหรับการเรียนภาคค่ำ

เพราะเมื่อมีโจทย์ที่ทำไม่ได้ ก็ย่อมต้องไปขอคำแนะนำจากคนที่ทำได้

ทุกคนกำลังทบทวนบทเรียน การสอนคนอื่นก็เป็นวิธีช่วยทำให้พื้นฐานของตัวเองแน่นขึ้นเช่นกัน

ต่างฝ่ายต่างพัฒนาขึ้นไปด้วยกัน

ยังไม่ถึงขั้นที่หลินชิงเสวี่ยต้องเข้าไปตักเตือน

หากเป็นเมื่อก่อน เมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบาเหล่านี้ เธอย่อมไม่ใส่ใจอยู่แล้ว

แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร กลับรู้สึกว่าเสียงเหล่านั้นแสบแก้วหูเป็นพิเศษ จนไม่อาจสงบใจลงได้

......

“ทำไมเธอถึงทำโจทย์อะไรไม่เป็นสักอย่างเลย”

“ข้อนี้ก็ต้องถามด้วยเหรอ”

“ฉันอธิบายไปกี่รอบแล้ว ลองคิดเองอีกทีสิ!”

“เอาข้อที่ผิดพวกนี้คัดลงสมุดข้อผิดพลาดของเธอด้วย!”

...

เฉินเจี้ยนจียื่นข้อสอบที่จางซินอี๋โยนคืนมาให้

มองดูโจทย์ที่ถูกวงด้วยปากกาแดงเต็มไปหมดทั้งแผ่น

เขากลับยิ้มแล้วพยักหน้า

“ก็ดี ถือว่าพัฒนาขึ้นแล้ว”

“ถ้าเป็นคณิตศาสตร์ตอนนี้ ฉันน่าจะสอบได้แปดสิบคะแนนอย่างสม่ำเสมอแล้วสินะ?”

หลังจากพึมพำกับตัวเองไม่กี่ประโยค

เขาก็หยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับหยิบสมุดออกมา คัดข้อที่ผิดซึ่งถูกวงเอาไว้ลงไป

เมื่อเห็นเฉินเจี้ยนจีเริ่มคัดโจทย์ จางซินอี๋ก็ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรอีก

เธออดนึกถึงภาพก่อนเริ่มเรียนภาคค่ำไม่ได้

ภาพที่กรรมการชั้นเรียนสองสามคนล้อมเฉินเจี้ยนจีเอาไว้

จางซินอี๋ไม่ได้โง่ เธอมองออก

ตอนที่เพื่อนนักเรียนหญิงสองสามคนนั้นล้อมเฉินเจี้ยนจี สีหน้าของพวกเธอแตกต่างจากสีหน้าที่กัดฟันด่าเขาด้วยความโมโหอย่างสิ้นเชิง

ราวกับว่า...

กำลังหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม

จางซินอี๋มองเฉินเจี้ยนจี ในที่สุดก็อดถามเสียงเบาไม่ได้

“นี่ นายสนิทกับหวังเจียฉีแล้วก็พวกเธอมากเหรอ?”

เฉินเจี้ยนจีไม่ได้เงยหน้า ยังคงคัดโจทย์ต่อไป ก่อนจะตอบว่า

“หืม? ก็พอใช้ได้มั้ง”

จางซินอี๋ขานรับว่า “โอ้” จากนั้นก็ถามต่อ

“ทำไมจู่ ๆ ฉันถึงเพิ่งรู้สึกว่า เหมือนเพื่อนร่วมชั้นในห้องตั้งหลายคน ไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชายก็สนิทกับนายทั้งนั้น?”

ในที่สุดเฉินเจี้ยนจีก็วางปากกาลง ก่อนจะพูดอย่างจนใจ

“คุณหนู ฉันบอกเธอไปแล้วไงว่า มนุษยสัมพันธ์ของฉันดีถึงขั้นทำให้โรงเรียนนี้เปลี่ยนนามสกุลตามฉันได้ภายในไม่กี่นาที”

“เป็นเธอเองต่างหากที่เอาแต่คิดว่าชื่อเสียงของฉันไม่ดีอยู่ฝ่ายเดียว”

สีหน้าของจางซินอี๋ฉายแววกระอักกระอ่วนออกมา แต่ไม่นานก็เชิดคางขึ้นแล้วพูดอย่างรังเกียจ

“ชิ โรงเรียนไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง เป็นของส่วนรวม จะเปลี่ยนนามสกุลตามนายทำไม หน้านายใหญ่กว่านักหรือไง?”

เฉินเจี้ยนจีไม่ได้พูดอะไร เพียงยิ้มแล้วก้มหน้าคัดโจทย์ต่อ

เมื่อเห็นดังนั้น จางซินอี๋ก็เบ้ปากและไม่พูดอะไรต่อเช่นกัน

คราวนี้เฉินเจี้ยนจีจึงได้เงียบอยู่พักใหญ่

แต่ไม่นานนัก

เสียงแผ่วเบาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

ไม่เหมือนความหยิ่งยโสเมื่อครู่ กลับแฝงความเศร้าหมองที่ยากจะบอกได้เอาไว้

“ฉันอิจฉานายจริง ๆ ทำตัวเหลวไหลไปวัน ๆ เหมือนคนมองโลกในแง่ดี แถมยังไม่เคยเจอเรื่องอะไรเลย”

มือของเฉินเจี้ยนจีชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกาย

เห็นเพียงจางซินอี๋ก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเอง

เท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวขยับขึ้นลงเบา ๆ คล้ายกับหัวใจที่ทั้งสับสนและไม่มั่นคงของเธอ

เฉินเจี้ยนจีมองเธอ

“วัยสิบแปดปีเป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความสดใสของวัยเยาว์ ถ้าไม่หัวเราะไม่ส่งเสียงสนุกสนาน แล้วจะไม่เป็นการเสียช่วงเวลาดี ๆ นี้ไปเปล่า ๆ หรือ?”

จางซินอี๋ไม่ได้คัดค้านและไม่ได้เห็นด้วย เพียงยังคงก้มหน้าแล้วพูดเสียงเบา

“แต่ชีวิตของคนวัยสิบแปดปีก็แตกต่างกันไป แล้วใครจะรับประกันได้ว่าในวัยนี้ทุกคนจะต้องไร้เดียงสาและมีความสุขเสมอไป?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

เฉินเจี้ยนจีก็นึกถึงเรื่องที่พ่อเคยเล่าให้ฟัง

พ่อแม่ของจางซินอี๋ทะเลาะกันเรื่องหย่าร้างมานานแล้ว

แม้จะพยายามปิดบังเธอมาตลอด แต่เด็กที่โตขนาดนี้ย่อมสังเกตเห็นความผิดปกติจากรายละเอียดต่าง ๆ ในชีวิตได้ตั้งนานแล้ว

เฉินเจี้ยนจีไม่รู้ว่าควรปลอบจางซินอี๋อย่างไร

ที่จริงเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาเองก็เคยกลุ้มใจกับเรื่องที่แทบจะเหมือนกัน

ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือ

เขาอยู่ในบทบาทของ “พ่อแม่”

กลัวว่าความล้มเหลวในชีวิตแต่งงานของตัวเองจะพัวพันไปถึงเสี่ยวถง

ผ่านไปครู่ใหญ่

เฉินเจี้ยนจีจึงค่อย ๆ เอ่ยปาก

“เธออาจไม่เชื่อก็ได้ หลายวันมานี้ฉันฝันร้ายอยู่เรื่องหนึ่ง ในฝันฉันยังคงเป็นชายวัยกลางคนที่ไร้ชีวิตชีวา และแทบจะด้านชาต่อชีวิตไปแล้ว”

ทันทีที่พูดจบ

ร่างของจางซินอี๋ก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

เธอเงยหน้าขึ้นมองเฉินเจี้ยนจีโดยไม่รู้ตัว เห็นเพียงว่าในดวงตาของอีกฝ่ายยังคงมีรอยยิ้มอยู่

เพียงแต่รอยยิ้มนั้นแตกต่างจากสีหน้าทะเล้นกวนประสาทก่อนหน้านี้ ราวกับแฝงความเศร้าหมองที่ผ่านการขัดเกลาจากกาลเวลาเอาไว้จริง ๆ

“ฉันได้พบกับคนคนหนึ่งที่ไม่ได้ชอบฉัน แล้วก็ไปเมืองใหญ่กับเธอ คอยอยู่เป็นเพื่อนเธอทั้งทำงานและใช้ชีวิต”

เฉินเจี้ยนจีเล่าอย่างแผ่วเบา

“วันเวลาไหลผ่านไปอย่างจืดชืดเช่นนั้น จนกระทั่งท้ายที่สุด ฉันก็เพิ่งตระหนักได้ว่า เพื่อคนอื่นแล้ว ฉันเหมือนทำตัวเองหล่นหายไป”

“สูญเสียความเป็นตัวเอง สูญเสียจิตวิญญาณ”

“ฉันรู้สึกว่าตัวเองผิดต่อพ่อแม่ และผิดต่อผู้หญิงของตัวเองด้วย”

“ลูกสาวเหรอ?”

จางซินอี๋อดถามไม่ได้

“อืม ลืมบอกไป ในฝันครอบครัวของฉันมีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง”

มุมปากของเฉินเจี้ยนจียกขึ้นเล็กน้อย

“เป็นเด็กที่น่ารักมาก”

จางซินอี๋มองเขา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปอีกครั้ง กลายเป็นความอบอุ่นและเอ็นดู

ราวกับว่า...เขารักและทะนุถนอมลูกสาวคนนั้นจากก้นบึ้งของหัวใจจริง ๆ

“จนถึงตอนนี้ ฉันถึงได้เข้าใจว่า การปิดบังความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่กำลังจะแตกสลาย ดูเหมือนจะเป็นการทรมานเธอเหมือนกัน”

“ในเมื่อความสัมพันธ์ระหว่างผู้ใหญ่กำลังยุ่งเหยิงไปหมด แล้วจะมีแรงเหลือไปดูแลเด็กได้อย่างไร?”

เฉินเจี้ยนจีมองจางซินอี๋

“แม้การแยกจากกันจะนำความเจ็บปวดมาให้ชั่วครู่ แต่นี่ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”

“ฉันไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรถึงจะถูกต้อง แต่ฉันรู้ชัดเจนว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลูกสาวของฉันจะมีพ่อที่รักเธอที่สุดอยู่เสมอ”

“และเธอก็คงหวังให้พ่อของเธอมีความสุข ร่าเริง ไม่ต้องไร้ชีวิตชีวา และไม่ต้องด้านชาอีกต่อไป”

“น่าเสียดายที่ตอนนี้อยู่ในวัยกลางคนแล้ว สภาพจิตใจของคนเราย่อมแตกต่างไป บางทีอาจกลับมามีความสุขได้อีกครั้ง แต่คงไม่มีทางมีความเร่าร้อนและความจริงใจแบบวัยสิบแปดปีได้อีกแล้ว”

ฟังเขาเล่าเสียงเบา

จางซินอี๋เม้มริมฝีปาก พลางนึกถึงพ่อแม่ของตัวเองขึ้นมา

พวกเขาอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่กลับเหมือนคนแปลกหน้าที่มองไม่เห็นกัน

ปิดกั้นหัวใจ เงียบงัน ไม่พูดจากัน

การสื่อสารเพียงอย่างเดียวที่มี ก็คือการหลบเธอเข้าไปทะเลาะกันเสียงดังอยู่ในห้องของพวกเขา

ความรักความห่วงใยที่พวกเขามีต่อเธอก็เปลี่ยนรสชาติไปแล้ว

เหลือเพียงการถามว่าเธอสอบเป็นอย่างไรบ้าง แอบเล่นโทรศัพท์หรือเปล่า และได้ทำงานอดิเรกที่ไม่เกี่ยวข้องกับการเรียนบ้างไหม

ราวกับว่าทั้งครอบครัวเหลือเพียงหน้าที่รับผิดชอบในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยและทำคะแนนให้ดี

ชีวิตของเธอเป็นอย่างที่เฉินเจี้ยนจีพูดไว้ ทั้งไร้ชีวิตชีวาและด้านชา

ทั้งที่ก่อนหน้านี้...มันไม่เคยเป็นแบบนี้...

“ถ้าสวรรค์ให้โอกาสฉันได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ฉันจะทะนุถนอมช่วงวัยสิบแปดปีให้มากกว่านี้ กล้าคิดกล้าทำ คว้าทุกสิ่งที่เอื้อมถึงเอาไว้ให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นมิตรภาพ ครอบครัว ความสนใจของตัวเอง รวมถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัย จะได้ไม่ต้องทิ้งความเสียดายไว้เบื้องหลัง”

เฉินเจี้ยนจีมองเธอ เสียงของเขายังคงดังขึ้นต่อเนื่อง

“ถ้าเธอได้ย้อนกลับจากวัยกลางคนที่ด้านชาและไร้ชีวิตชีวามาสู่วัยหนุ่มสาว เธอจะทำอะไร หรือพูดให้ชัดกว่านั้น เธออยากใช้ชีวิตแบบไหน?”

จางซินอี๋เบือนหน้าไปทางอื่น ขอบตาแดงระเรื่อ

“น่าเบื่อ...ใครจะไปคิดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้พวกนี้กัน”

แต่สายตาของเธอกลับกวาดมองไปยังเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ในห้องโดยไม่รู้ตัว

ตอนหวังซูเสียนพูดจา เธอจะอ่อนโยนและสงบเสงี่ยม แต่เมื่อสบตากับนักเรียนชายคนหนึ่งกลับหลบสายตาอย่างเขินอาย

บนโต๊ะของหวังเจียฉีมีต้นไม้กระถางเล็ก ๆ วางอยู่ หลังทำแบบฝึกหัดเสร็จ เธอมักจะจ้องมองดอกไม้บ่อย ๆ เพื่อดูว่ามันเติบโตดีขึ้นบ้างหรือไม่

ส่วนพานซูฉี เธอปล่อยผมยาวสยายลงบนไหล่ ในเวลาพัก มือเรียวบางก็ขยับทำท่าเต้นอยู่หลายท่าไม่หยุด

วัยเยาว์กำลังงดงาม ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสดใสและความรักในสิ่งที่ทำ อีกทั้งยังมีสิ่งที่ตัวเองอยากทำ

ทันใดนั้น

จางซินอี๋ก็เอ่ยปากเสียงเบา

“ถ้าเริ่มต้นใหม่ได้ ฉันก็คงจะไปเดินเล่น ซื้อกิ๊บติดผมกับยางรัดผมหลังเลิกเรียนกับเพื่อนสนิทที่เมื่อก่อนยังไม่ได้ห่างเหินกัน ไม่ต้องรีบกลับไปยังบ้านที่แสนกดดันหลังนั้นให้ตรงเวลาอีก”

“ได้หยิบจับสิ่งที่ตัวเองชอบอย่างเปิดเผย ที่จริงแล้วชุดกระโปรงที่ฉันใส่วันนี้ ฉันแอบเก็บเงินค่าขนมอยู่นานมากกว่าจะซื้อได้ ปกติพ่อแม่ไม่ยอมให้ฉันใส่...”

“ฉันก็อยากหลอมรวมเข้ากับกลุ่มเพื่อนด้วยตัวเอง ไม่ต้องฟุบอยู่บนโต๊ะทำเป็นหลับทุกครั้งหลังเลิกเรียน เพราะกลัวคนอื่นจะคิดว่าไม่มีใครสนใจฉัน”

“และไม่ต้องถูกคนอื่นมองเห็นแค่คะแนนสอบทุกครั้ง ฉันก็อยากให้ถึงแม้จะสอบได้ไม่ดี ก็ยังมีใครสักคนปลอบว่า ‘เธอทำได้ดีมากแล้ว’...”

...

ราวกับประตูระบายน้ำในใจถูกเปิดออก เธอพูดออกมามากมายในคราวเดียว

พูดไปจนร่างกายสั่นเทาเบา ๆ และสะอื้นไห้

มือทั้งสองข้างวางอยู่บนหัวเข่า กำเสื้อผ้าเอาไว้แน่น

เฉินเจี้ยนจีนั่งฟังเงียบ ๆ

ที่จริงจางซินอี๋ย้ายมาเรียนที่นี่แล้ว ทำให้ได้อยู่ห่างจากครอบครัวนั้นชั่วคราว

หลายเรื่อง เขาสามารถช่วยทำให้เธอได้

จนกระทั่งจางซินอี๋พูดจบ

เขาจึงขยับเข้าไปใกล้แล้วถามว่า

“เชื่อไหมว่าหลังจากฉันดีดนิ้ว ฉันจะช่วยทำให้ความปรารถนาของเธอเป็นจริงได้?”

จางซินอี๋รีบเช็ดหางตา เบือนหน้าไปทางอื่นแล้วส่งเสียง “ฮึ” ออกมา

“พูดเหลวไหลอีกแล้ว”

เฉินเจี้ยนจียิ้ม ก่อนจะยื่นมือออกมา

เป๊าะ!

หลังเสียงดีดนิ้วอันกังวานดังขึ้น

เฉินเจี้ยนจีก็เอ่ยปากเสียงเบา

“เพื่อนนักเรียนซินอี๋”

“ยินดีต้อนรับกลับสู่วัยสิบแปดปีที่เป็นของเธอเอง”

......