บทที่ 63 ชื่อเสียงไม่ดีของเฉินเจี้ยนจี

เสียงเอะอะที่ดังมาจากทางหลิวอวิ๋น

ดึงดูดสายตาของคนทั้งห้องเรียน

แม้แต่กรรมการห้องหลายคนที่กำลังล้อมอยู่ข้างจางซินอี๋ตรงมุมด้านหลังก็ยังหันมามอง

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาสงสัยของทุกคน

หลิวอวิ๋นก็รู้ตัวว่าท่าทางของเธอเมื่อครู่นี้เสียอาการเกินไป

เธอรีบวางโทรศัพท์ลง แล้วคว้าสมุดเล่มหนึ่งมาบังหน้าเอาไว้

แต่ใบหน้าของเธอค่อนข้างใหญ่ สมุดจึงบังไม่มิด

หลิวอวิ๋นนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ แก้มแดงก่ำ ดวงตาจ้องเขม็งไปยังโทรศัพท์ที่หน้าจอดับไปแล้วด้วยความโมโห

เฉินเจี้ยนจี!!

สองถุง ไม่สิ สามถุง!

ถ้าไม่มีไข่กุ้งสามถุงละก็ ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะใช้งานฉันได้อีก!!

ฉันพูดจริงทำจริง!!

ในเวลานี้เอง หลินชิงเสวี่ยที่นั่งอยู่ด้านหน้าและปกติไม่ค่อยสนใจความเคลื่อนไหวในห้องเรียนช่วงพัก ก็ค่อย ๆ หันกลับมา

“เป็นอะไรไป โกรธขนาดนั้นเชียว?”

หลิวอวิ๋นเงยหน้าขึ้น เดิมทีคิดจะบ่นเรื่องเฉินเจี้ยนจีเหมือนอย่างเคย

แต่เมื่อมองใบหน้าของหลินชิงเสวี่ยที่ยังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม ทว่าระหว่างคิ้วและดวงตากลับเผยให้เห็นความอิดโรยจาง ๆ

คำพูดที่กำลังจะหลุดออกจากปากกลับติดค้างอยู่เช่นนั้น พูดไม่ออกเสียที

ผ่านไปครู่ใหญ่ หลิวอวิ๋นจึงก้มหน้าลงแล้วอธิบาย

“ไม่มีอะไรหรอก เมื่อกี้เห็นอะไรบางอย่างในอินเทอร์เน็ตแล้วตกใจนิดหน่อย”

หลินชิงเสวี่ยไม่ได้พูดอะไร เพียงเหลือบมองโทรศัพท์ที่หลิวอวิ๋นวางอยู่บนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง

จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ค่อย ๆ ละสายตากลับมา

ภายในห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ

ตรงมุมด้านหลังที่อยู่ติดหน้าต่าง

เมื่อเห็นว่ากรรมการห้องหลายคนถูกเสียงเมื่อครู่ดึงดูดความสนใจไป จึงไม่ได้จับจ้องมาที่ตัวเองอีก

ความตึงเครียดที่จางซินอี๋แบกรับเอาไว้จึงได้ผ่อนคลายลงเสียที

เธอแอบมองเพื่อนนักเรียนหญิงหลายคนที่อยู่รอบ ๆ

เธอยังจำได้ว่าก่อนหน้านี้อีกฝ่ายแนะนำตัวกันอย่างไร

คนทางซ้ายที่หน้าตาและน้ำเสียงอ่อนหวาน ดูซุกซนร่าเริงคนนั้น คือหวังเจียฉี ตัวแทนวิชาภาษาจีน

คนตรงกลางที่รูปร่างสูงโปร่ง มีอายไลเนอร์เหมือนแต่งหน้ามาแต่กำเนิด หน้าตาดูดุดันจนเหมือนเข้าหาได้ยาก คือพานซูฉี กรรมการฝ่ายศิลปวัฒนธรรม

ส่วนคนทางขวาคือตัวแทนวิชาคณิตศาสตร์ และข้าง ๆ กันคือตัวแทนวิชาภาษาอังกฤษ...

หัวใจของจางซินอี๋เต้นแรงมาก

ตอนอยู่โรงเรียนมัธยมเดิม เธอไม่เคยเข้ากับกลุ่มคนอื่นได้เลย

เธอยังรู้สึกเบื่อหน่ายการย้ายโรงเรียนมาก เพราะนั่นหมายความว่าเธอต้องพบเจอกับความห่างเหินจากผู้คนมากกว่าเดิมอีก

แต่สภาพแวดล้อมใหม่แห่งนี้ ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับที่เธอจินตนาการเอาไว้เท่าไร

คนที่นี่...

ดูเหมือนจะกระตือรือร้นและเข้าหาผู้อื่นมากทีเดียว...

เพียงแต่ทำให้คนรู้สึก...กระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

จางซินอี๋อดเหลือบมองไปทางประตูไม่ได้

เจ้าคนสารเลวนั่น ทำไมยังไม่มาอีก?!

เมื่อเห็นว่ากรรมการห้องรอบ ๆ ละสายตากลับมาแล้ว และแต่ละคนกำลังเตรียมจะยิ้มแย้มพูดคุยกับเธอต่อ

จางซินอี๋จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“เอ่อ...เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

หวังเจียฉีชี้ไปยังแผ่นหลังของหลิวอวิ๋นที่อยู่ห่างออกไปทางด้านหน้าเล็กน้อย

“เมื่อกี้เป็นเพื่อนนักเรียนตัวอ้วน ๆ คนนั้น เธอชื่อหลิวอวิ๋น ไม่รู้จู่ ๆ เป็นอะไรถึงได้ตะโกนออกมา”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง...”

จางซินอี๋มองตามนิ้วของเธอไปยังหลิวอวิ๋น

เธอจำเด็กผู้หญิงร่างอวบคนนั้นได้

เพราะดูเหมือนเฉินเจี้ยนจีจะสนิทกับเด็กผู้หญิงที่ชื่อหลิวอวิ๋นคนนี้มาก

ทันใดนั้น

พานซูฉีที่อยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้น

“จะไม่รู้ได้ยังไง หลิวอวิ๋นจอมตะกละคนนั้นเป็นกรรมการฝ่ายการเรียน เธอลืมไปแล้วเหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

หวังเจียฉีก็พลันเข้าใจ เธอพูดอย่างกระจ่างแจ้ง

“อ๋อ หมายความว่าเฉินเจี้ยนจีส่งข้อความหาหลิวอวิ๋นด้วยงั้นเหรอ?”

พานซูฉีกลอกตา

“ไม่อย่างนั้นจะเป็นใครล่ะ ทั้งห้องนี้มีแค่เขาคนเดียวไม่ใช่เหรอที่ทำให้คนทั้งโมโหทั้งเกลียดได้ขนาดนี้”

ทันทีที่พูดจบ

คนรอบข้างหลายคนก็พากันเอ่ยสนับสนุน

“ใช่เลย ไม่รู้ว่าเขาติดหนี้ของฉันไว้ตั้งเท่าไรแล้ว เอาแต่พูดจาหว่านล้อมให้ความหวังทุกวัน น่ารำคาญชะมัด”

“ไม่ใช่แค่พูดให้ความหวังนะ แต่ทุกครั้งยังทำส่ง ๆ อีกต่างหาก ประโยคที่ใช้ก็เหมือนเดิมเป๊ะ ไม่เคยเปลี่ยน ทุกครั้งที่เห็นรูปโปรไฟล์เขากะพริบ ฉันก็โมโหจนแทบกัดฟัน”

“ยังมีครั้งก่อนอีก ฉันเจอเขาที่ร้านอาหารเช้าหน้าโรงเรียน เขาหยิบน้ำเต้าหู้ไปหนึ่งแก้วแล้วบอกให้เถ้าแก่ลงบัญชีฉันไว้! ฉันโมโหจนส่งข้อความด่าเขาอยู่ทั้งวัน!”

....

เมื่อฟังหลายคนพูดคุยถกเถียงกันเสียงเจี๊ยวจ๊าว

บนใบหน้าของแต่ละคนล้วนเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

จางซินอี๋ถึงกับมึนงงไปเล็กน้อย

เจ้าคนสารเลวนั่น ทำเรื่องเกินไปตั้งมากมายขนาดนี้เชียวเหรอ?!

มิน่าล่ะชื่อเสียงของเขาในห้องถึงได้แย่ขนาดนั้น แม้แต่ในเว็บบอร์ดของโรงเรียนก็ยังมีคนมากมายคอยล้อเลียนเขา

“เฉินเจี้ยนจีเขา...ถึงจะนิสัยแย่ แต่ก็ยังมีด้านดีอยู่บ้างเหมือนกันนะ”

ไม่รู้ทำไม จางซินอี๋ถึงอดไม่ได้ที่จะฝืนใจพูดออกมา

คนที่กำลังพูดอยู่ทั้งหลายต่างชะงักไปพร้อมกัน

จู่ ๆ มุมปากของพานซูฉีก็ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนหันศีรษะไปถามคนคนหนึ่ง

“แต่จะว่าไป พวกเธอสังเกตไหมว่ารูปโปรไฟล์กับลายเซ็นของเฉินเจี้ยนจีเปลี่ยนไปแล้ว?”

“เห็นแล้วสิ บันทึกไดอารีเศร้า ๆ ในพื้นที่ส่วนตัวของเขาถูกลบจนเกลี้ยงเลย...”

หวังเจียฉีพูดต่อจากประโยคนั้น

“โดยทั่วไปคนเราจะไม่เปลี่ยนไปแบบนี้กะทันหันหรอก นอกจากจะเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจ หรือไม่ก็...”

ขณะที่พูด พวกเธอก็มองไปทางจางซินอี๋ด้วยสายตาหยอกเย้า

“น่าจะเป็นอย่างหลังแล้วล่ะ ดูสิ เมื่อกี้ยังช่วยพูดแทนเจ้าคนเลวนั่นอยู่เลย”

“โอ้~~!”

หลายคนพากันส่งเสียงโห่แซว

จางซินอี๋มีสีหน้างุนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

แม้ทุกคนจะกำลังพูดเหน็บแนมเธอ

แต่จางซินอี๋กลับไม่รู้สึกถึงเจตนาร้ายของพวกเธอ ตรงกันข้าม บนใบหน้าของทุกคนยังมีรอยยิ้มที่แสดงความเป็นมิตรอย่างชัดเจน

แต่ตามหลักแล้ว เธอช่วยพูดแทนคนที่ทุกคนเกลียด

พวกเธอไม่ควรพลอยเกลียดเธอไปด้วยหรอกหรือ?

ขณะที่จางซินอี๋กำลังคิดฟุ้งซ่าน

กริ๊งงง~~!

เสียงออดเริ่มเรียนภาคค่ำก็ดังขึ้น

ทันทีที่เสียงดังขึ้น

ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบหลายเสียงดังมาจากทางประตู

จางซินอี๋เงยหน้ามอง ดวงตาพลันเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย

เป็นเฉินเจี้ยนจี!

และยังมีเพื่อนนักเรียนชายอีกสองสามคนอยู่ข้าง ๆ เขา

น่าจะเป็นเพื่อนของเขา

กรรมการห้องหลายคนรอบข้างก็หันไปมองเช่นกัน

เมื่อเห็นคนที่มา

พวกเธอต่างก็พากันเข้าไปขวางโดยไม่ได้นัดหมาย

หวังเจียฉีกับพานซูฉีถึงกับม้วนหนังสือในมือเป็นแท่ง แล้วฟาดลงบนฝ่ามืออย่างแรง เจตนาจะลงไม้ลงมือนั้นเห็นได้ชัดเจน

“ในที่สุดก็มาแล้วสินะ?”

“ชานมล่ะ? คิดจะเอามาให้เมื่อไร?”

จางจื่อเหลียงกับคนอื่น ๆ ที่วิ่งมาถึงห้องเรียนพร้อมกับเขา เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น ต่างก็รู้ตัวและพากันรีบเดินหนีไปก่อน

เหลือเพียงเฉินเจี้ยนจีอยู่ตรงนั้นคนเดียว

“เอ่อ คือว่า...แย่แล้ว ครูกำลังมา รีบกลับไปนั่งที่เร็วเข้า!”

เฉินเจี้ยนจีพลันชี้ไปทางด้านหนึ่งของทางเดิน

ทุกคนต่างตกใจ เมื่อได้สติกลับมา

เฉินเจี้ยนจีก็แอบย่องเข้าไปในห้องเรียนเรียบร้อยแล้ว

“ดีนี่ กล้าหลอกกันอีกแล้วนะ!”

หลายคนมองเฉินเจี้ยนจีที่หนีไปถึงมุมด้านหลังแล้ว ต่างโมโหจนกระทืบเท้า

ขณะที่กำลังจะเดินตามเข้าไปเอาเรื่อง

เสียงเย็นชาสายหนึ่งก็ดังมาจากบนแท่นบรรยาย

“ทุกคนกลับไปนั่งที่ของตัวเองแล้วอ่านหนังสือ อย่ารบกวนการเรียนของเพื่อนคนอื่น”

ทุกคนต่างชะงัก แล้วพากันหันไปมองทางแท่นบรรยาย

เพียงแวบเดียว

พวกเธอก็สบเข้ากับใบหน้าที่ไร้อารมณ์

หลินชิงเสวี่ยไม่ได้มองพวกเธอ เพียงจ้องไปยังมุมติดหน้าต่าง

แต่คำพูดนั้นยังคงมุ่งตรงไปยังกรรมการห้องหลายคน

ในน้ำเสียงราบเรียบคล้ายเจือความเย็นชาอ่อน ๆ เอาไว้

“การสอบเข้ามหาวิทยาลัยใกล้เข้ามาแล้ว ยิ่งเป็นกรรมการห้องก็ยิ่งต้องทำหน้าที่เป็นแบบอย่าง”