บทที่ 62 ไม่ใช่เจ้าตัว

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเจี้ยนจี้ชะงักไป

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา จ้าวหย่งไม่ได้อยู่ที่หอพัก นับว่าไป ๆ กลับ ๆ จากบ้านเป็นบางครั้ง

จึงไม่ค่อยรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับหลินชิงเสวี่ย

แต่คำพูดของอีกฝ่ายกลับทำให้เฉินเจี้ยนจี้นึกถึงตอนที่อยู่มัธยมปลายปีหนึ่ง

ตอนนั้นหลินชิงเสวี่ยเพิ่งย้ายมาอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่

นิสัยของเธอเย็นชาเกินไป เข้ากับคนอื่นไม่ได้ และค่อย ๆ ถูกกีดกันออกจากกลุ่ม

เธอมีศักดิ์ศรีเป็นของตัวเอง

ตอนกรอกใบสมัครขอเงินช่วยเหลือนักเรียนยากจน เฉินเจี้ยนจี้มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเธอกำลังลังเลอยู่ในใจ

แต่สุดท้ายเธอก็กรอกจนได้

นักเรียนบางคนมีจิตใจมืดมน ชอบนินทาคนอื่นเป็นที่สุด ทั้งยังแสดงท่าทีรังเกียจเธอทั้งต่อหน้าและลับหลัง

ไม่ว่าจะผู้ชายหรือผู้หญิง มักจะมีคนแบบนี้อยู่เสมอ

พวกเขาพูดว่าครอบครัวของเธอยากจน พูดว่าเธอมอมแมม และบอกว่าอย่าเข้าใกล้มาก เดี๋ยวจะติดสิ่งสกปรกไปด้วย

แต่หลินชิงเสวี่ยในตอนนั้น แม้เสื้อผ้าที่สวมจะไม่ใช่ของใหม่ แต่กลับสะอาดสะอ้าน

เฉินเจี้ยนจี้แอบไปคุยกับนักเรียนพวกนั้นด้วยเหตุผล

เขายังกลัวว่านิสัยของหลินชิงเสวี่ยจะทำให้เธอปฏิเสธตัวเองมากขึ้น

เขาคอยชี้นำและถึงขั้นทำตัวเป็นแบบอย่าง ให้นักเรียนคนอื่น ๆ ค่อย ๆ เข้าใกล้เธอ พูดคุยกัน และกลายเป็นเพื่อนกัน

เพียงแต่หลังจากนั้น

เฉินเจี้ยนจี้ก็พบว่า ดูเหมือนหลินชิงเสวี่ยจะไม่ได้ต้องการสิ่งเหล่านี้

เธอมีเป้าหมายของตัวเองอย่างชัดเจน

สำหรับเธอแล้ว ช่วงมัธยมปลายเป็นเพียงที่พักชั่วคราว

ทั้งตัวเธอไม่เข้าพวกกับที่นี่ และไม่เข้าพวกกับเขา

เธอเพียงต้องการอ่านหนังสือและเรียนอย่างเงียบ ๆ

ส่วนเรื่องอื่น ๆ น่ะหรือ?

มีก็ได้ ไม่มีก็ไม่เป็นไร

“ฉันไม่ได้ว่างขนาดจะไปแก้แค้นเธอหรอก แค่เพราะนักเรียนใหม่เป็นน้องสาวของฉันเท่านั้นเอง จางหลงตัวเอง นายช่วยเฝ้ามือถือให้ฉันหน่อย มีข้อความเข้าก็ตอบไปแล้วกัน”

พูดจบ เฉินเจี้ยนจี้ก็โยนโทรศัพท์ให้จางจื๋อเหลียงที่อยู่ข้าง ๆ อย่างส่ง ๆ ก่อนหันไปหยิบเสื้อผ้าเตรียมอาบน้ำ

“อ้อ ได้เลย”

จ้าวหย่งมองแผ่นหลังของเขาที่ค่อย ๆ เดินไปทางห้องน้ำแล้วรู้สึกสับสนเล็กน้อย

“พี่จี้เป็นอะไรไป... จู่ ๆ ก็ดูไม่ค่อยมีความสุข แถมยังมีน้องสาวด้วยเหรอ? ที่บ้านพี่จี้มีน้องสาวด้วยหรือไง?”

จางจื๋อเหลียงกับหลิวไห่กลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด

คนแรกเล่นโทรศัพท์ในมือพลางพูดอย่างสบาย ๆ

“ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงที่บ้านเขาเลยนะ คงเป็นน้องสาวที่เพิ่งรู้จักกันมั้ง เขาคงกำลังเสียใจอยู่ล่ะมั้ง คบกับคนอื่นไม่สำเร็จน่ะสิ”

หลิวไห่นั่งอยู่ข้าง ๆ พลางถือฟิกเกอร์ของตัวเอง ก่อนแก้ไขคำพูดอย่างจริงจัง

“นายพูดไม่ถูกหรอก ต้องบอกว่าไม่เคยได้เริ่มเลยต่างหาก”

จางจื๋อเหลียงพยักหน้าเห็นด้วย

“อืม นี่แหละรักข้างเดียวที่ตายตั้งแต่อยู่ในท้องตามแบบฉบับในอนิเมะ”

จ้าวหย่งอดแทรกขึ้นมาไม่ได้ “เรื่องของพี่จี้ไม่นับว่าเป็นรักข้างเดียวหรอกมั้ง?”

“อ้อ งั้นก็ใช่เหมือนกัน”

“แต่เรื่องที่หัวหน้าห้องทำช่วงสองวันนี้ ก็ไม่ค่อยถูกต้องเท่าไรจริง ๆ นั่นแหละ”

จางจื๋อเหลียงส่ายหน้า ขณะที่กำลังจะพูดถึงเรื่องทีมบาสเกตบอล

ติ๊ด ๆ ๆ!

โทรศัพท์ก็มีข้อความเข้ามา

จางจื๋อเหลียงก้มมองแวบหนึ่ง

【กินไม่อิ่ม灬（หลิวอวิ๋น กรรมการฝ่ายการเรียน）：นายอยู่ที่ไหน? ใกล้ถึงเวลาเรียนภาคค่ำแล้ว ยังไม่มาอีกเหรอ?】

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตะโกนไปทางห้องน้ำบนระเบียง

“พี่จี้ กรรมการฝ่ายการเรียนเร่งให้นายไปเรียนภาคค่ำแล้ว”

เฉินเจี้ยนจี้ที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำได้ยินดังนั้น

จึงตอบออกมาโดยไม่ทันคิด

“นายคัดลอกข้อความแรกที่ฉันส่งให้คนอื่นไปส่งให้เธอด้วย ให้เธอช่วยหน่อย”

“อ้อ ได้เลย”

จางจื๋อเหลียงทำตามคำพูดของเขา แล้วคัดลอกข้อความไป

【หนุ่มน้อยผู้ไล่ตามสายลม：คุณผู้หญิงที่เคารพ คุณไม่คิดหรือว่าในฐานะนางฟ้าผู้มีทั้งรูปโฉมงดงามและจิตใจเมตตา คุณควรทักทายนักเรียนใหม่สักเล็กน้อย?】

หน้าต่างสนทนาเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นอีกฝ่ายก็ส่งข้อความกลับมา

【กินไม่อิ่ม灬（หลิวอวิ๋น กรรมการฝ่ายการเรียน）：？？？？】

ขณะที่จางจื๋อเหลียงกำลังจะคัดลอกข้อความที่สองต่อ

เฉินเจี้ยนจี้ก็อาบน้ำเสร็จและเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาเดินออกจากห้องน้ำมา พลางเช็ดคราบน้ำบนใบหน้าที่หน้ากระจกตรงระเบียง

จู่ ๆ เขาก็ได้สติขึ้นมา

“เดี๋ยวนะ กรรมการฝ่ายการเรียน?”

สีหน้าของเฉินเจี้ยนจี้แข็งค้างไปในทันที

กรรมการฝ่ายการเรียนที่แทบไม่มีตัวตนอยู่ในห้อง

ดูเหมือนจะเป็นเด็กสาวอ้วนจ้ำม่ำที่ชอบกินจุบจิบ

ใบหน้าอวบอ้วนผุดขึ้นมาในความคิด

เฉินเจี้ยนจี้รู้สึกสะท้านไปทั้งตัว

“กรรมการฝ่ายการเรียนบ้าบออะไร! นั่นมันหลิวอวิ๋นไม่ใช่หรือไง?!”

เขาฟาดผ้าขนหนูลงไป เปิดประตูเดินออกจากระเบียง แล้ววิ่งกลับไปที่เตียงทันที

“จางหลงตัวเอง นายแกล้งฉันเหรอ?!”

“ยัยเด็กอ้วนนั่นตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าอยู่ฝ่ายไหน เป็นหมาป่าเดียวดายที่เนรคุณชัด ๆ!”

“รีบถอนข้อความเร็วเข้า!”

“ไม่ใช่นะพี่จี้ เมื่อกี้ฉันเองก็ไม่ทันนึกเหมือนกัน”

“อีกอย่าง ถอนข้อความคืออะไร มีฟังก์ชันนี้ด้วยเหรอ?”

“โอ๊ย อย่าตี ๆ!”

......

ภายในห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีสามห้องสาม

หลิวอวิ๋นมองกลุ่มคนที่กำลังรุมล้อมอยู่ตรงมุมหลังห้อง

ตรงนั้นคือที่นั่งของนักเรียนใหม่ในวันนี้

เดิมทีเธอก็สงสัยอยู่บ้างว่า วันนี้พวกผู้หญิงในห้องเป็นอะไรไป

ทำไมจู่ ๆ ถึงพากันเข้าไปล้อมทีละคน เป็นเพราะอีกฝ่ายเป็นที่หนึ่งของระดับและผลการเรียนดีหรือ?

หรือเพราะอีกฝ่ายมาจากเมืองใหญ่ พวกเธอจึงอยากรู้อยากเห็นและคิดจะถามว่าเมืองไห่เฉิงเป็นอย่างไร?

ตอนนี้

หลิวอวิ๋นมองกรอบข้อความสนทนาบนหน้าจอ แล้วทุกข้อสงสัยก็ได้รับคำตอบ

เธอหันไปมองหลินชิงเสวี่ยที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ด้านหน้าอย่างเงียบ ๆ โดยไม่รู้ตัว

เธอกัดฟัน ก่อนใช้นิ้วแตะหน้าจอเบา ๆ พิมพ์ข้อความแล้วส่งออกไป

【กินไม่อิ่ม灬：นายทำอะไรของนาย? ทำไมถึงใส่ใจนักเรียนใหม่ขนาดนั้น? นายมองแต่หน้าตาหรือไง? ทำไมนายถึงตื้นเขินขนาดนี้?!】

หลังจากส่งข้อความไปแล้ว อีกฝ่ายก็ยังไม่ตอบกลับมาเป็นเวลานาน

หลิวอวิ๋นรอจนเริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ถึงกับคิดจะทุ่มโทรศัพท์ทิ้งไปตรง ๆ

เธอเก็บอารมณ์ขุ่นมัวและกำลังจะเก็บโทรศัพท์ ก่อนหยิบขนมออกมา

แต่ในตอนนั้นเอง

ติ๊ด ๆ ๆ

โทรศัพท์ดังขึ้น มีข้อความเข้ามาหนึ่งข้อความ

หลิวอวิ๋นรีบกดเปิดดู

【หนุ่มน้อยผู้ไล่ตามสายลม：ขอโทษที เมื่อกี้บัญชีถูกแฮ็ก ไม่ใช่ฉันเอง】

เมื่อมองข้อความนี้

หลิวอวิ๋นก็ตกอยู่ในความเงียบ

มือของเธอกำแน่นจนกลายเป็นหมัด เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน

ยิ่งอยากทุ่มโทรศัพท์ทิ้งเข้าไปใหญ่!

ปัง!

ในที่สุดหลิวอวิ๋นก็อดไม่ไหว ตบโต๊ะดังปังแล้วด่าขึ้นมา

“แฮ็กน้องสาวนายสิ!”

......