บทที่ 61 เธอคิดจะเอาคืนหัวหน้าห้องหรือ?

ยามค่ำคืนเงียบสงัด

บริเวณป่าละเมาะใกล้อาคารเรียนที่เปิดไฟสว่างไสว มีเสียงแมลงร้องจิ๊บ ๆ ดังระงม

ภายในห้องเรียน

จางซินอี๋สวมชุดนักเรียนตัวหลวม ผมถูกรวบเป็นหางม้าอย่างลวก ๆ ดูสะอาดสะอ้านสดใส

ในมือเธอกำโทรศัพท์เอาไว้ แสงสลัวสะท้อนอยู่บนหน้าจอ

บนหน้าจอกำลังแสดงหน้าต่างสนทนาอยู่

【สาวน้อยกุหลาบ: เธอกลับหอไปอาบน้ำ ทำไมถึงได้นานขนาดนั้น?!】

【สาวน้อยกุหลาบ: เนื้อหาที่เรียนช่วงบ่าย ไม่ต้องให้ฉันอธิบายใหม่แล้วใช่ไหม?】

【หนุ่มน้อยไล่ลม: กำลังทายาอยู่น่ะ ของเธอแพงขนาดนี้ ฉันก็ต้องทาให้ดี ๆ สิ จะได้ไม่เสียของ】

【สาวน้อยกุหลาบ: ชิ ไม่เคยเห็นโลกเลย สองร้อยหยวนก็ว่าแพงแล้วเหรอ?】

【หนุ่มน้อยไล่ลม: ไม่ใช่ ฉันหมายถึงน้ำใจนี้ต่างหากที่แพงมากนะ (#กุหลาบ#กุหลาบ)】

【สาวน้อยกุหลาบ: ...ไสหัวไป!! รีบมาห้องเรียนได้แล้ว!】

...

“ไอ้บ้า ไม่ยอมตอบฉัน!”

หลังจากด่าจบ จางซินอี๋ก็กำโทรศัพท์แน่น เงยหน้าขึ้นอย่างแข็งทื่อ

เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองไปรอบ ๆ จึงหันหน้าไปมองนอกหน้าต่างข้างตัวโดยตรง

แก้มและปลายหูต่างย้อมไปด้วยสีแดงระเรื่อ

ไอ้บ้านี่ พูดแบบนี้ออกมาได้โดยไม่รู้สึกอายบ้างหรือไง หน้าหนาเกินไปแล้ว!

แล้วก็...

จางซินอี๋ใช้หางตาแอบมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง

พวกเขากำลังมองฉันอยู่หรือเปล่า?

ฉันใส่ชุดนักเรียนที่ไซซ์ไม่พอดีแบบนี้ ดูแปลกมากไหม?

จะมีใครมาถามฉันหรือเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้น?

อ๊าาา! รู้อย่างนี้ฉันไม่รับปากไอ้บ้านั่นก็ดี!

ชุดนักเรียนใหม่ก็แค่สองร้อยกว่าหยวนไม่ใช่เหรอ? เธอใช่ว่าจะจ่ายไม่ไหวเสียหน่อย!

อ๊า! น่าหงุดหงิด! น่าหงุดหงิด! น่าหงุดหงิด!!

จางซินอี๋มองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง

ทว่าภายในใจกลับกำลังร้องโวยวายอย่างบ้าคลั่ง

โดยเฉพาะตอนที่หางตาเหมือนจะเห็นใครบางคนกำลังเดินเข้ามาหาเธอทีละน้อย

จางซินอี๋พลันเกร็งสีหน้าขึ้นมา

“เอ่อ...นักเรียนจาง?”

ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น

จางซินอี๋ก็หันกลับไปแทบจะตามสัญชาตญาณ แล้วพูดสิ่งที่เธอคาดการณ์และซ้อมเอาไว้ในใจนับครั้งไม่ถ้วนออกมาโดยไม่รู้ตัว

“เสื้อผ้าตัวนี้ฉันแค่ยืมมาใส่ชั่วคราวเท่านั้น!”

พอพูดจบ เธอก็ชะงักไปเอง

ใบหน้าแดงร้อนผ่าวไปทั้งแถบ

ที่น่าอายที่สุดคือ นักเรียนหญิงตรงหน้าที่เข้ามาทักเธอ

ก็คือเด็กผู้หญิงที่มาหาเฉินเจี้ยนจีเพื่อเขียนสมุดบันทึกเพื่อนร่วมชั้นเมื่อเช้าวันนี้!

หวังซูเสียนที่เพิ่งเอ่ยปากพูด ริมฝีปากยังเผยออยู่น้อย ๆ ก็ชะงักงันไปอย่างเห็นได้ชัด

“เอ่อ...ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เธอ...”

“เธอมาหาฉันมีธุระอะไรหรือ?!”

จางซินอี๋เหลือบมองซ้ายมองขวา แม้จะรู้สึกกระอักกระอ่วน แต่ก็ยังฝืนวางท่าสงบนิ่ง

หวังซูเสียนจึงได้สติกลับมา เธอยกสมุดขึ้นมาปิดปากพลางหัวเราะเบา ๆ

“เธอกับพี่จีเหมือนกันดีนะ น่าสนใจทั้งคู่เลย”

พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้ากวน ๆ ของคนคนนั้นก็ผุดขึ้นมาในความคิดของจางซินอี๋

อารมณ์ตึงเครียดที่มีอยู่แต่เดิมดูเหมือนจะจางลงไม่น้อย เธอพูดอย่างรังเกียจสุด ๆ ว่า

“ฉันไม่เหมือนเขาสักหน่อย หน้าฉันไม่หนาเท่าเขา”

หวังซูเสียนหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตาและคิ้วของเธอโค้งขึ้น

“ก็หนาใช้ได้อยู่นะ”

พูดจบ เธอก็เงยหน้าถาม

“ซินอี๋? ฉันเรียกเธอแบบนี้ได้ไหม?”

จางซินอี๋ชะงัก คำเรียกที่ฟังดูสนิทสนมนี้ทำให้เธอรู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก ราวกับไม่เคยมีใครเรียกเธอแบบนี้มาก่อน

เธอพยักหน้า แก้มเผยความไม่เป็นธรรมชาติออกมาเล็กน้อย

“ได้...ได้สิ แล้วแต่เธอเลย”

หวังซูเสียนยิ้มพลางพยักหน้า จากนั้นก็ยื่นสมุดในมือไปตรงหน้าจางซินอี๋

“ซินอี๋ ช่วยเขียนสมุดบันทึกเพื่อนร่วมชั้นให้ฉันหน่อยได้ไหม?”

“หา?”

ดวงตาของจางซินอี๋มีแววชะงักงันอยู่ชั่วขณะ

“ให้ฉัน...ฉันเขียนเหรอ?”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าอย่างจริงจัง

“ก็ได้”

จางซินอี๋จึงรับสมุดมาอย่างลนลานเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเป็นฝ่ายชวนเธอเขียนสมุดบันทึกเพื่อนร่วมชั้น

เธอเปิดสมุดออกอย่างมือไม้ไม่ค่อยถูก

ด้านหน้าเต็มไปด้วยตัวหนังสือแน่นขนัด และลงชื่อของแต่ละคนเอาไว้แล้ว

เธอยังเหลือบเห็นหน้าหนึ่งเป็นลายมือโย้เย้ของไอ้บ้าเฉินเจี้ยนจีอีกด้วย

น่าเกลียดชะมัด!

จางซินอี๋เปิดไปยังหน้าว่างหน้าหนึ่งด้านหลัง แล้วหยิบปากกาขึ้นมา

กำลังจะจรดปลายปากกา ทว่ากลับหยุดชะงักลงกะทันหัน

จะเขียนอะไรดีล่ะ?

จางซินอี๋นิ่งอึ้งไป

จากนั้นก็เผลอนึกถึงคำพูดของเฉินเจี้ยนจีเมื่อช่วงเช้าขึ้นมา

แล้วปากกาในมือก็ค่อย ๆ จรดลง

【ขอให้เธอสวยขึ้นเรื่อย ๆ สวยขึ้นเรื่อย ๆ —จางซินอี๋】

“เสร็จแล้ว!”

หลังเขียนเสร็จ จางซินอี๋ก็ยื่นสมุดคืนไปทันที

หัวใจเต้นเร็วขึ้นชั่วขณะ

เธอไม่ค่อยได้มีปฏิสัมพันธ์กับคนแปลกหน้า หรือแม้แต่เพื่อนร่วมชั้นที่ยังไม่สนิทกัน และก็ไม่คุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้เลย

แต่สำหรับหวังซูเสียนที่อยู่ตรงหน้า เธอกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจแต่อย่างใด

“เอ๊ะ...”

หวังซูเสียนรับสมุดไปดู แล้วมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

“มี...มีอะไรหรือ?”

“ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าจะเขียนอะไร ก็เลยเขียนตามที่เฉินเจี้ยนจีพูดวันนี้ เพราะมันกะทันหันเกินไป ถ้าอย่างนั้นรอฉันคิดให้ดีก่อน แล้วค่อยเขียนให้เธอใหม่ก็ได้”

จางซินอี๋คิดว่าอีกฝ่ายคงรู้สึกว่าเธอเขียนส่ง ๆ จึงอยากอธิบายสักหน่อย

แต่คาดไม่ถึงว่า

หวังซูเสียนกลับส่ายหน้า ปิดสมุดแล้วกอดเอาไว้ในอ้อมแขน

ดวงตาของเธอเป็นประกายโค้งขึ้น แก้มมีฝ้ากระเล็ก ๆ ประสาเด็กสาว เมื่อคลี่ยิ้มก็ยิ่งดูอ่อนเยาว์และไร้เดียงสา

“ดีนะที่พี่จีไม่ได้เขียน”

“ได้รับคำอวยพรให้ฉันสวยขึ้นเรื่อย ๆ จากสาวสวยขนาดนี้ ฉันว่าต้องเป็นจริงแน่ ๆ”

“อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง...”

จางซินอี๋ก้มหน้า ปล่อยให้เส้นผมตกลงมาปรก

เธอถูกชมจนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

“ขอบใจนะซินอี๋ งั้นฉันไปทบทวนบทเรียนก่อนนะ”

“อื้ม!”

จางซินอี๋จึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองแผ่นหลังของหวังซูเสียนที่เดินจากไป

หัวใจที่ปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอกดูเหมือนจะคลายลงเล็กน้อย

สิ่งที่ตามมาคือความรู้สึกอบอุ่น...ที่ไม่อาจอธิบายได้?

......

หอพักชาย

ทั้งสี่คนกำลังล้อมวงอยู่ด้วยกัน

เฉินเจี้ยนจีนั่งอยู่กลางเตียง กำลังยกขาขึ้นนวดอยู่

เพียะ!

เขาอดไม่ได้ที่จะตบต้นขาตัวเองฉาดหนึ่ง แล้วชูนิ้วโป้งให้จ้าวหย่ง

“ต้องเมียของนายนี่แหละ ทำงานได้คล่องจริง ๆ”

“ไม่เหมือนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ตอนนี้แต่ละคนยังมาคุยเงื่อนไขกับฉันอยู่เลย!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

ใบหน้าของจ้าวหย่งก็แดงขึ้นมา

เขามองข้อความที่หวังซูเสียนส่งมาในหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง

【เธอเป็นคนดีมากเลย เขียนคำอวยพรให้ฉันด้วย ฉันชอบมาก】

จ้าวหย่งกดดับหน้าจอโทรศัพท์ แล้วหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน

“พี่จี อย่าพูดมั่วสิ เรายังไม่ได้เป็นแฟนกันเลย!”

“ฮ่า ๆ อีกไม่นานหรอก! พวกนายตกลงกันแล้วว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน ฉันรู้น่า”

เฉินเจี้ยนจีแซวขึ้นมา หลิวไห่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะตาม

มีเพียงจางจื่อเหลียงที่ทำหน้าขมขื่น

เฉินเจี้ยนจีอดสงสัยไม่ได้ จึงถามว่า

“จางหลงตัวเอง นายไปกินอะไรผิดมาหรือไง?”

มุมปากของจางจื่อเหลียงกระตุกอย่างเห็นได้ชัด เขาอดกลั้นอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะกัดฟันพูดอย่างทนไม่ไหว

“พี่จี เมื่อกี้ที่พี่ตบคือต้นขาฉันโว้ย! แถมยังตบแรงขนาดนั้นอีก!”

“โอ๊ะ? โอ้!”

เฉินเจี้ยนจีจึงชักมือกลับ แล้วหัวเราะ

“ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน่า”

“มาดูกันว่าพวกเธอทำภารกิจเสร็จหรือยัง อีกเดี๋ยวพวกเราต้องไปเรียนภาคค่ำ อย่าไปสายล่ะ”

พูดพลางหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดู

หลิวไห่ขยับเข้ามาใกล้ แล้วอดถามไม่ได้

“พี่จี ทำไมพี่ถึงเลือกหาแต่กรรมการห้องล่ะ?”

เฉินเจี้ยนจีอธิบายไปพลางแชตไปพลาง

“ก้นกำหนดความคิด คนที่เป็นกรรมการห้องมักจะมีความรับผิดชอบมากกว่าโดยไม่รู้ตัว ทำความสนิทสนมกับเพื่อนใหม่ได้ง่ายกว่า และรู้สึกว่านี่เป็นสิ่งที่ตัวเองควรทำ”

“นายอย่าเพิ่งพูด รบกวนสมาธิฉัน”

นิ้วของเขาเคาะลงบนหน้าจอ

【หนุ่มน้อยไล่ลม: ขอร้องล่ะ พี่สาวคนสวยจิตใจดี คราวหน้าฉันจะปีนกำแพงไปซื้อนมชานมจากร้านที่อร่อยที่สุดมาให้เธอ】

【ส้มโอน้ำผึ้ง〆ลูกออมนมหวาน (หวังเจียฉี กรรมการวิชาภาษาไทย): เพ้อเจ้อ ครั้งก่อนบอกว่าจะซื้อนมชามาให้ฉันจนป่านนี้ฉันยังไม่เห็นเลย ยังจะวาดฝันว่าครั้งหน้าอีกเหรอ?!】

เฉินเจี้ยนจีเพียงเหลือบมอง แล้วรีบสลับหน้าต่างสนทนาไปคุยกับคนถัดไป

【หนุ่มน้อยไล่ลม: ขอร้องล่ะ พี่สาวคนสวยจิตใจดี คราวหน้าฉันจะปีนกำแพงไปซื้อนมชานมจากร้านที่อร่อยที่สุดมาให้เธอ】

【ต้นฤดูร้อนぐ (พานซูฉี กรรมการฝ่ายวรรณศิลป์): 【ภาพหน้าจอ】, 【ยิ้ม】】

นิ้วของเฉินเจี้ยนจีชะงัก เขากดเปิดภาพหน้าจอ แล้วพลันแข็งค้างอยู่กับที่

ในภาพหน้าจอนั้นคือข้อความ “ขอร้องล่ะ...” แบบเดียวกับที่เขาส่งให้กรรมการห้องหลายคน

จางจื่อเหลียงที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเข้า ในที่สุดก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

“พี่จี ที่แท้ตอนนี้พวกเธอนั่งรวมกันอยู่นี่เอง คราวนี้พี่ขายหน้าแล้วล่ะ ขอให้พวกเธอช่วยพาเพื่อนใหม่ไปทำความรู้จักกัน แต่ส่งข้อความเหมือนกันทุกตัวอักษรเลยงั้นเหรอ?”

เฉินเจี้ยนจีเองก็อดหัวเราะกับการกระทำของตัวเองไม่ได้

“ก็จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไง แต่ละคนมัวแต่อยากรอ เดี๋ยวไปเรียนภาคค่ำสายแล้วโดนด่า ฉันเองก็ยังไม่ได้อาบน้ำเลย”

เวลานี้ แม้แต่จ้าวหย่งก็อดถามไม่ได้

“พี่จี ฉันจำได้ว่าตอนมอห้า หัวหน้าห้องก็ไม่ค่อยเข้ากับคนอื่น พี่เองก็พยายามหาทางให้หัวหน้าห้องเข้ากับเพื่อนในห้องให้ได้เหมือนกันนี่”

พูดถึงตรงนี้ เขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง

“พี่จี พี่กับหัวหน้าห้องเป็นอะไรกัน ตอนนี้ที่พี่ทำแบบนี้กับเพื่อนใหม่ หรือว่าพี่กำลังคิดจะเอาคืนหัวหน้าห้องอยู่?”

......