บทที่ 60 ความทรงจำร่วมที่มีเพียงเราสองคนรู้

ทันทีที่พูดจบ

ร่างของหลินชิงเสวี่ยก็ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเพียงนิด

เธอเม้มริมฝีปากเบา ๆ มือที่ถือปากกาก็กำแน่นขึ้นเล็กน้อย

เฉินเจี้ยนจีมองสีหน้าของเธอ โดยเฉพาะแก้มที่เริ่มซีดลงเล็กน้อย

ในฐานะคนที่รู้จักหลินชิงเสวี่ยเป็นอย่างดี เขารู้ว่าเธอกำลังรู้สึกกระอักกระอ่วนที่ถูกเปิดโปง

เพราะเสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่ในตอนนี้

เป็นของเขา

เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนที่พวกเขาอยู่มัธยมศึกษาปีที่ห้า

ครั้งหนึ่งหลินชิงเสวี่ยทำอาหารหกใส่ตัว เสื้อเครื่องแบบสีขาวเปื้อนคราบน้ำมันไปทั้งตัว ล้างอย่างไรก็ซักไม่ออก

ตอนนั้นเธอยังไม่มีเงินซื้อชุดนักเรียนใหม่ จึงต้องสวมเสื้อผ้าที่เปื้อนคราบน้ำมันสีดำชุดนั้นอยู่หลายวัน

ทั้งที่เป็นคนรักศักดิ์ศรีอย่างมาก แต่เพราะฐานะขัดสน เธอจึงยังไม่ยอมสั่งตัดชุดนักเรียนใหม่เสียที

จนกระทั่งเฉินเจี้ยนจีเป็นฝ่ายไปสั่งตัดให้เธอหนึ่งชุด โดยบอกว่าเขาจะเป็นคนใส่เอง

ตอนที่ชุดนักเรียนส่งมาถึง

ก็เป็นช่วงที่เฉินเจี้ยนจีเพิ่งช่วยเธอหางานพิเศษได้พอดี

แน่นอนว่าไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์มือถือหรือชุดนักเรียน

หลินชิงเสวี่ยก็จ่ายเงินคืนให้เขา

ไม่มีใครติดค้างใคร ต่างคนต่างชำระกันเรียบร้อย ยุติธรรมดี

ดังนั้นในเวลานี้

แม้ฝ่ามือของหลินชิงเสวี่ยจะเกร็งแน่น แต่เธอยังคงมองเฉินเจี้ยนจีอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“แต่ชุดของฉันเป็นชุดใหม่นะ”

เฉินเจี้ยนจียิ้มออกมาโดยไม่ส่งเสียง

“หมายความว่า ถ้าใส่ชุดเก่าจะขายหน้าอย่างนั้นเหรอ?”

ทันทีที่พูดจบ

สีหน้าของหลินชิงเสวี่ยก็เกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นท่าทางของเธอ เฉินเจี้ยนจีก็รู้ว่าเธอนึกออกแล้วเช่นกัน

นึกถึงชุดนักเรียนที่หลี่เหวินเยี่ยนกำลังสวมอยู่ในตอนนี้ ซึ่งเป็นชุดเก่า

ครอบครัวของเขามีฐานะไม่ดี

อย่างน้อยหลินชิงเสวี่ยก็เรียนเก่ง จึงได้รับการยกเว้นค่าเล่าเรียนและยังมีเงินช่วยเหลือ

แต่ผลการเรียนของหลี่เหวินเยี่ยนอยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางดี ครอบครัวของเขาแบกรับทั้งค่าเล่าเรียนและค่าครองชีพไม่ไหวจริง ๆ

แม้แต่ค่าอุปกรณ์การศึกษาและค่าหอพักก็ยังลำบาก

กระทั่งค่าชุดนักเรียน เฉินเจี้ยนจียังต้องไปหาหลิวไห่ที่มีรูปร่างใกล้เคียงกับเขา แล้วซื้อชุดนักเรียนเก่ามาสองชุดในราคาครึ่งหนึ่ง

ถ้าการใส่ชุดนักเรียนเก่าเป็นเรื่องน่าอาย

คนที่น่าอายที่สุดก็คือหลี่เหวินเยี่ยน ผู้ซึ่งแม้แต่ชุดนักเรียนเก่าก็ยังซื้อไม่ไหว

“ฉัน...”

หลินชิงเสวี่ยอ้าปาก แต่ถ้อยคำกลับติดขัดจนไม่อาจพูดอะไรออกมาได้

ผ่านไปครู่ใหญ่ มือที่ถือปากกาของเธอก็อ่อนแรงจนตกลงข้างลำตัว

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบามาก

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

แต่ในจังหวะที่เธอเพิ่งเอ่ยปาก

เฉินเจี้ยนจีกลับลากมือจางซินอีเดินผ่านเธอไปแล้ว จนไหล่เฉียดกัน

หลินชิงเสวี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างเหม่อลอย

เธอสัมผัสได้เพียงไอร้อนที่พัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นอากาศเย็นยะเยือกก็โอบล้อมเธอในพริบตา

อากาศที่เดิมทีร้อนอบอ้าวและชวนหงุดหงิด

ในเวลานี้กลับเย็นยะเยือกอย่างน่าประหลาด เย็นจนทำให้หัวใจของคนรู้สึกหนาวสะท้าน

เธอไม่รู้ว่าทำไมเมื่อครู่ถึงได้ถามและพูดเช่นนั้นออกไป

หลินชิงเสวี่ยก้มตาลง มือที่กำปากกาอยู่คลายออกแล้วกำแน่น สลับไปมาเช่นนั้น

ราวกับกำลังตั้งคำถามกับใครบางคน และกำลังถามตัวเองไปพร้อมกัน

“เมื่อกี้ฉัน...กำลังคิดอะไรอยู่?”

หลินชิงเสวี่ยรู้สึกเพียงว่าในหัวของตัวเองยุ่งเหยิงไปหมด

เรื่องราวมากมายปะปนกันจนดูเหมือนจะกลายเป็นความว่างเปล่า

ในเวลานี้ ภายในหัวของเธอเหลือเพียงความคิดเดียว

โรงอาหารเล็ก ๆ ที่พวกอาจารย์ใช้รับประทานอาหารแห่งนี้

เปิดเครื่องปรับอากาศได้เย็นจริง ๆ

......

จนกระทั่งเดินพ้นหัวมุมมาถึงหน้าโรงอาหาร

จู่ ๆ เฉินเจี้ยนจีก็รู้สึกถึงแรงดึงจากด้านหลัง ทำให้เขาต้องหยุดลง

“นี่ นายจับฉันจนเจ็บแล้วนะ!”

เสียงไม่พอใจของจางซินอีดังขึ้น

เฉินเจี้ยนจีถึงได้รู้ตัวว่ามือของตนออกแรงมากเกินไป

เขารีบปล่อยมือ

“นายเป็นอะไรเนี่ย จะกลัวเธอขนาดนั้นทำไม?!”

จางซินอีนวดข้อมือตัวเอง พลางขมวดคิ้วมองเขา

เฉินเจี้ยนจียักไหล่ อธิบายว่า

“ฉันไม่ได้กลัวเธอสักหน่อย กลัวว่ามาช้าแล้วโรงอาหารจะปิดต่างหาก นี่ก็ถึงเวลาแล้ว ใกล้พักกลางวันอยู่แล้วด้วย”

“เหอะ!”

จางซินอีถลึงตาใส่เขา

“พูดไปเรื่อยจริง ๆ”

“ทุกครั้งที่นายมองเธอ ทำหน้าเหมือนเป็นอะไรกับเธออย่างนั้นแหละ”

“แล้วเมื่อกี้สายตาที่เธอมองนายก็แปลก ๆ พวกนายต้องมีความลับอะไรปิดบังฉันอยู่แน่ ๆ ใช่ไหม?”

“ถ้านายเกลียดเธอจริง ๆ ให้ฉันช่วยระบายแค้นให้ไหมล่ะ?!”

เมื่อเห็นแววตาของเธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและท่าทีกระตือรือร้นจะลงมือ เฉินเจี้ยนจีก็รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย

ตลอดเวลาสองปีกว่า

ระหว่างเขากับหลินชิงเสวี่ยมีความทรงจำร่วมกันอยู่ไม่น้อย เป็นความทรงจำที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่รู้

แต่ก็มีเพียงเท่านั้น

ที่จริงแล้ว

หลินชิงเสวี่ยไม่ได้ติดค้างอะไรเขา

เธอรู้จักประหยัด ดูแลครอบครัว และไม่เคยคิดเอาเปรียบหรือมีความเห็นแก่ตัว

เมื่อขอให้เธอใช้เวลาอยู่กับลูกสาวมากขึ้น เธอก็ทำตาม

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของเธอ ก็คือไม่ได้รักเขาเท่านั้น

และนี่คือสิ่งที่ทำให้เฉินเจี้ยนจีเจ็บปวดที่สุด

เขาหาคนที่รักตัวเองไม่ได้หรือ?

จำเป็นต้องให้หลินชิงเสวี่ยมาตอบแทนบุญคุณด้วยการแต่งงานกับเขาอย่างนั้นหรือ?

เขาเองก็ไม่ได้บังคับใครเสียหน่อย

ถ้าเธอไม่เต็มใจ หรือมีคนที่อยู่ในใจแล้ว เธอก็แค่คืนเงินให้เขาก็พอไม่ใช่หรือ?

นักเรียนอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยชิงหัวคนหนึ่ง จะคืนเงินหนึ่งแสนหยวนไม่ได้เชียวหรือ?

เฉินเจี้ยนจียิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด

เขายกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วดีดหน้าผากจางซินอีไปหนึ่งที

“จะระบายแค้นอะไรเล่า เด็กผู้หญิงอย่าเรียนรู้เรื่องไม่ดี”

“ไป พี่จะพาไปกินข้าว กินของที่ดีที่สุดเลย!”

จางซินอีเอามือกุมหน้าผาก ยืนนิ่งอย่างงุนงง

“ตามมาเร็วเข้า!”

เฉินเจี้ยนจีเดินนำไปแล้ว พลางกวักมือเรียกเธอ

ตอนนี้คนในโรงอาหารเหลืออยู่เพียงไม่กี่คน

ร่างผอมสูงของเด็กหนุ่มยืนอยู่ท่ามกลางแสงเงา พร้อมยื่นมือมาทางเธอ

แววตาของจางซินอีไหววูบ เท้าของเธอก้าวตามไปโดยไม่รู้ตัว แต่ปากยังคงบ่นพึมพำ

“เชอะ นายไม่ใช่พี่ชายฉันสักหน่อย อยู่โรงเรียนห้ามบอกคนอื่นว่านายเป็นพี่ชายฉันนะ!!”

“ฉันไม่อยากมีญาติที่น่าอายอย่างนายหรอก!”

เฉินเจี้ยนจีพาเธอเดินผ่านช่องขายอาหารทีละช่อง พลางมองดูว่ามีเมนูอะไรบ้าง

เขาตอบส่ง ๆ พร้อมหัวเราะว่า

“ได้ ๆ ฉันไม่ใช่พี่ชายเธอ เราเป็นเพื่อนใหม่กับเพื่อนร่วมชั้นที่เพิ่งรู้จักกันวันนี้ พอใจหรือยัง?”

“หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงนั่นเอาไหม?”

“มันเลี่ยนเกินไป ไม่อยากกิน”

“แล้วจานนั้นล่ะ มะระผัดไข่ กินหน้าร้อนช่วยดับร้อนใน”

“ฉันกินของขมไม่ได้หรอก”

“งั้นเธออยากกินของหวานสินะ? ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานเอาไหม?”

“ไม่เอา ของทอด กินแล้วเจ็บคอ”

หางตาของเฉินเจี้ยนจีกระตุก

ไม่กินนั่น ไม่กินนี่ ให้มันได้อย่างนี้สิ

เมื่อเห็นท่าทางรังเกียจอาหารในโรงอาหารของจางซินอี

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว โบกมือใหญ่ ๆ แล้วพูดกับป้าคนตักอาหารว่า

“ป้าครับ เมื่อกี้ที่พูดมาทั้งหมดเอาอย่างละสองที่เลยครับ รูดบัตรผม”

ดูเหมือนป้าจะจำเฉินเจี้ยนจีได้ เธอมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วแซวขึ้นมา

“โอ้โห วันนี้ไม่มากับเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นแล้วเหรอ เปลี่ยนคนใหม่แล้วสินะ?”

เฉินเจี้ยนจีชะงักไป จากนั้นก็แสร้งทำหน้าขรึมพูดว่า

“ป้าครับ ถ้าผมเปลี่ยนคนใหม่จริง ๆ ป้าพูดแบบนี้ก็ทำพังหมดสิครับ คราวหน้าอย่าพูดแบบนี้อีกนะ”

บางทีอาจเป็นเพราะใกล้ถึงเวลาปิดโรงอาหาร ป้าคนตักอาหารจึงมีอารมณ์พูดคุยขึ้นมา

เธอตักอาหารไปพลาง หัวเราะอธิบายไปพลาง

“ถึงป้าไม่พูด พวกนักเรียนก็ต้องถามกันจนรู้กันหมดอยู่ดีแหละ”

“ป้าแค่เห็นว่าวันนี้มันแปลก ๆ ปกติเธอไม่เคยมาช้าขนาดนี้ แถมยังไม่ได้มากับเพื่อนร่วมชั้นสาวคนนั้นด้วย ก็เลยถามไปประโยคเดียว”

เฉินเจี้ยนจีรับถาดอาหารที่เธอยื่นมาให้ พลางหัวเราะแล้วพูดส่ง ๆ ไปว่า

“ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่คิดได้แล้วเท่านั้นเอง เธอไม่กิน แต่มีคนอยากกิน”

ขณะที่พูด เขายื่นถาดอาหารในมือให้จางซินอี แล้วถามว่า

“จริงไหมล่ะ”

เฉินเจี้ยนจีกะพริบตาให้เธอ

ความหมายชัดเจนมาก ขอความร่วมมือหน่อย พวกเรามาแกล้งทำเท่กัน

แต่จางซินอีทำเหมือนไม่เห็นสายตาของเขา

เธอเพียงมองอาหารบนถาด สีหน้ารังเกียจยิ่งเข้มข้นขึ้น

“เหอะ”

“ฉันไม่ได้อยากกินสักหน่อย”