บทที่ 59 เครื่องแบบนักเรียนที่ไม่พอดีตัว

「เป็นไง ตรงเวลาใช่ไหมล่ะ」

เฉินเจี้ยนจีหอบหายใจอย่างหนัก ตัวงอ มือค้ำอยู่บนเข่า

「ฮึ!」

จางซินอี๋ลุกขึ้นยืน

「ช้าไปสองวินาที!」

เฉินเจี้ยนจีชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองหน้าจออย่างฉับพลัน

「พูดอะไรไร้สาระ ฉันกลับมาก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังพอดีชัด ๆ!」

จางซินอี๋เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ยังคงไม่พอใจ

「แต่ตอนที่นายกลับมายืนตรงจุดเดิมที่ออกไป นายก็ช้ากว่าสองวินาทีแล้ว!」

เฉินเจี้ยนจีพูดไม่ออกทันที

「จะจริงจังอะไรขนาดนั้น คุณหนูใหญ่」

「ฮึ!」

「ฉันจริงจังตรงไหนกัน ในเมื่อรับปากคนอื่นไว้ก็ต้องทำให้ได้สิ!」

จางซินอี๋เบ้ปาก

ตอนนี้ลมหายใจอันหอบถี่ของเฉินเจี้ยนจีผ่อนคลายลงไม่น้อยแล้ว

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นพลางหัวเราะด่า

「เธอนี่มันไม่มีน้ำใจจริง ๆ ฉันเจ็บเท้ายังวิ่งไปกลับเพื่อเธอเลย ยังจะมาจับผิดฉันอีกเหรอ」

จางซินอี๋ส่งเสียง 「ฮึ」 ยังคงไม่ยอมอ่อนข้อ เพียงแต่ลดเสียงลงเล็กน้อย

「ใครจับผิดนายกัน เวลาเป็นนายกำหนดเองทั้งนั้น」

「เจ็บเท้าหรือไม่เจ็บ นายไม่รู้เองหรือไง ฉันก็ไม่ได้เร่งนายสักหน่อย」

「ถ้าเจ็บเท้า แล้วจะวิ่งเร็วขนาดนั้นได้ยังไง เจ็บจริงหรือเจ็บปลอมกันแน่」

เฉินเจี้ยนจีพูดเรื่อยเปื่อย

「เจ็บจะปลอมได้ยังไง ฉันเกร็งส้นเท้าเอาไว้เต็มที่ แบบนี้ช่วยเพิ่มกำลังกล้ามเนื้อ ต้านความเจ็บปวดได้น้อยลง เป็นมาตรฐานของนักกีฬา บอกไปเธอก็ไม่เข้าใจหรอก」

จางซินอี๋กลอกตา ก่อนยื่นมือออกมา แบฝ่ามือขาวผ่อง

「แล้วชุดนักเรียนล่ะ อยู่ไหน」

หลินชิงเสวี่ยมองคนสองคนตรงหน้าที่กำลังหยอกล้อกันอย่างเหม่อลอย

ทั้งคู่ไม่สนใจเลยว่าข้าง ๆ ยังมีอีกคนยืนอยู่

เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไร เพียงรู้สึกเหมือนมีหินก้อนหนึ่งอุดอยู่ตรงอกจนรู้สึกอึดอัด

โดยเฉพาะเมื่อเห็น

เฉินเจี้ยนจีกำลังจะปลดชุดเสื้อผ้าที่ผูกไว้ตรงเอวออก

「ฉันเอามาให้แล้ว นี่ก็คือ...」

รูม่านตาของหลินชิงเสวี่ยหดเล็กลงเล็กน้อย

ร่างกายขยับเร็วกว่าความคิด ริมฝีปากของเธอเผยอออกโดยไม่รู้ตัว

ชื่อหนึ่งถูกเอ่ยออกจากปากอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง ทว่ากลับฟังดูแปลกหูอยู่เล็กน้อย

「เฉินเจี้ยนจี」

คนทั้งสองที่กำลังหยอกล้อเถียงกันอยู่ต่างชะงัก

โดยเฉพาะเฉินเจี้ยนจี

เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยนั้น

ร่างกายของเขาก็หยุดนิ่ง

ตอนที่วิ่งกลับมาเมื่อครู่ เขาเห็นว่ามีนักเรียนอีกคนอยู่ที่นี่ด้วย

แต่ไม่ได้มองให้ละเอียด

เขาเอาแต่กลั้นใจ อดทนต่อความเจ็บเท้าแล้ววิ่งกลับมา

จนกระทั่งตอนนี้

เฉินเจี้ยนจีจึงค่อย ๆ หันศีรษะไปมอง

เป็นอย่างที่คิด

ร่างสูงโปร่งนั้นยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง

คือหลินชิงเสวี่ย

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเจี้ยนจีแข็งค้าง ก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไป

ทั้งคนค่อย ๆ สงบลง จากท่าทีร่าเริงสดใสเมื่อครู่

หลินชิงเสวี่ยมีพลังเช่นนี้ต่อเฉินเจี้ยนจี

เธอเป็นเหมือนหลุมดำทางอารมณ์

ไม่ว่าจะใส่ความกระตือรือร้นลงไปมากเพียงใด ก็ไม่เคยเห็นแม้แต่ระลอกคลื่น

แม้แต่จิตใจวัยหนุ่มที่ค่อย ๆ หวนกลับมาหลังจากย้อนกลับมาอยู่ชั้นมัธยมปลาย

พอพบเธอ ก็เหมือนจะถูกดึงกลับไปเป็นคนเดิมอีกครั้ง

ราวกับตัวเขายังคงติดอยู่ในช่วงเวลาสิบปีนั้น ไม่อาจหลุดพ้นออกมาได้ตลอดกาล

เฉินเจี้ยนจีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ไม่สนใจเธอ

เพียงขมวดคิ้วถามจางซินอี๋

「เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง」

「โอ้ เธอน่ะเหรอ」

จางซินอี๋ชักมือกลับ ก่อนตบชายกระโปรงเบา ๆ ปัดฝุ่นที่เปื้อนจากการนั่งบนขอบแปลงดอกไม้

แล้วพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ

「เมื่อกี้เธอบอกว่าช่วยสั่งชุดนักเรียนให้ฉันได้ ฉันก็บอกนายช่วยซื้อให้แล้ว」

「แล้วชุดนักเรียนที่นายซื้ออยู่ไหนล่ะ」

พูดจบ เธอก็ยื่นฝ่ามือออกมาอีกครั้ง

「อ้อ รอเดี๋ยว」

เฉินเจี้ยนจีถอนสายตากลับมา ไม่เหลือบมองหลินชิงเสวี่ยอีกแม้แต่ครั้งเดียว

แล้วก้มหน้าปลดเสื้อผ้าที่ผูกไว้ตรงเอวต่อ

ก่อนหน้านี้เพื่อให้วิ่งได้สะดวก เขาจึงผูกมันไว้ตรงเอว

「นี่ไง เพิ่งตากแดดมาใหม่ ๆ สะอาดถูกสุขอนามัย」

จางซินอี๋จ้องมองการกระทำของเฉินเจี้ยนจีอย่างเหม่อลอย

จนกระทั่งอีกฝ่ายวางชุดนักเรียนลงบนมือของเธอ

เธอถึงได้สติกลับมา

「ชุดนักเรียนนี่...เก่าเหรอ เคยใส่มาแล้วใช่ไหม」

น้ำเสียงของจางซินอี๋เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

เดิมทีเธอคิดว่าเฉินเจี้ยนจีมีช่องทางพิเศษอะไรบางอย่างในโรงเรียนแห่งนี้

ผลลัพธ์กลับเป็น...

แค่นี้เนี่ยนะ?!

「ใช่น่ะสิ เธอเพิ่งมาเรียนที่โรงเรียนนี้ได้กี่วันเอง จะเสียเงินสองร้อยกว่าไปสั่งใหม่ตั้งสองชุดทำไม」

「ของเก่าดีจะตาย ไม่ต้องกังวล ฉันไม่คิดเงิน ให้ใช้ฟรี!」

ฟังเฉินเจี้ยนจีพูดจาเหลวไหลไม่หยุด

จางซินอี๋รู้สึกเพียงเส้นเลือดบนหน้าผากกำลังปูดขึ้นมา

มือข้างหนึ่งของเธอกำเสื้อผ้าไว้ ส่วนอีกข้างกำเป็นหมัดแน่น

「นี่ สะอาดจริง ๆ ถ้าเธอไม่สบายใจ ก็ลองดมดูสิ ข้างบนยังมีกลิ่นแดดอยู่เลย」

ตูม!

หลังจากได้ยินประโยคนี้

จางซินอี๋ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

「กลิ่นแดดบ้านนายสิ!」

「นายลองดมเองเลย ข้างบนนี้มีแต่กลิ่นเหงื่อเหม็น ๆ ของนายเมื่อกี้ทั้งนั้น!」

เธอตะโกนไปพลางสะบัดเสื้อผ้าใส่เฉินเจี้ยนจี

ทั้งคนหอบหายใจอย่างหนัก ลมหายใจถี่ไม่ได้น้อยไปกว่าเฉินเจี้ยนจีหลังวิ่งมาเมื่อครู่เลย

「หา?」

เฉินเจี้ยนจีกะพริบตามองคนตรงหน้าที่กำลังเดือดดาล

ดูเหมือนเขาจะตระหนักได้เช่นกันว่าตัวเองเสียกิริยา

อย่างไรที่นี่ก็ยังมีคนนอกอยู่ด้วย!

จางซินอี๋เองก็ชะงักแข็งไปชั่วขณะ

จากนั้นจึงรีบยืดตัวตรง แก้มขึ้นสีแดงด้วยความกระอักกระอ่วน

ดวงตายังคงเต็มไปด้วยความโกรธขณะจ้องเฉินเจี้ยนจีอย่างขุ่นเคือง

ไม่รู้จริง ๆ ว่าสมองของเขาคิดอะไรอยู่ ถึงได้ทำเรื่องเหลวไหลไร้สาระออกมาได้ตลอด

น่าโมโหจริง ๆ!!

เฉินเจี้ยนจีรับเสื้อผ้าไว้แล้วพูดอย่างจนใจ

「เธอดมผิดแล้ว ไม่มีจริง ๆ」

「ถึงมีก็เอาไปซักก็หายแล้ว ยังใส่ได้อยู่ดี」

ขณะที่เขากำลังจะพูดต่อ

ทันใดนั้น

หลินชิงเสวี่ยที่ถูกคนทั้งสองเมินมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้น

「นักเรียนจาง ถ้าสั่งชุดนักเรียนตอนนี้ พรุ่งนี้เช้าก็ได้แล้ว」

「เธอบอกขนาดมา ฉันจะช่วยสั่งให้เดี๋ยวนี้เลย」

น้ำเสียงของเธอสงบนิ่ง แผ่วเบา ฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร

ขณะพูด เธอก็หยิบกระดาษกับปากกาออกมาจากกระเป๋าที่สะพายอยู่

เฉินเจี้ยนจีชะงัก

จางซินอี๋หันไปมองโดยไม่รู้ตัว

เธออ้าปาก เดิมทีตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่รับเสื้อผ้าของเฉินเจี้ยนจี แต่ตอนนี้กลับรู้สึกลังเลขึ้นมาอย่างประหลาด

ในหัวพลันหวนคิดถึงตอนที่เฉินเจี้ยนจีก้มตัวกำชับให้เธอรอเมื่อครู่

รวมถึงแผ่นหลังที่วิ่งกะเผลก ๆ จนน่าขันเล็กน้อย

และฝ่ามือกว้างอุ่นร้อนที่สมจริงอย่างยิ่งนั้น

จางซินอี๋อดเหลือบมองเสื้อผ้าที่เฉินเจี้ยนจีกำอยู่ไม่ได้

ชุดนักเรียนเก่าชุดนั้นดูเหมือนว่า...จะยังใหม่อยู่พอสมควร

「ช่าง...ช่างมันเถอะ」

จางซินอี๋หันหน้าไปทางเฉินเจี้ยนจี แล้วถลึงตาใส่เขา

เสียงพูดอย่างรำคาญดังขึ้น

「ฉันเรียนแค่ประมาณครึ่งเดือน ซื้อมาเป็นร้อยกว่าหยวนก็เปลืองอยู่หน่อย」

「ถึงฉันจะมีเงิน แต่ก็ไม่อยากให้คนอื่นหากำไรไปเปล่า ๆ ไม่คุ้ม」

ขณะพูด จางซินอี๋ก็เอื้อมมือไปหยิบเสื้อผ้าจากมือเฉินเจี้ยนจี ก่อนพูดด้วยสีหน้ารังเกียจ

「เอาชุดนี้ใช้แก้ขัดไปก่อนแล้วกัน!」

ฟังจากน้ำเสียงที่แสดงความรังเกียจ แต่กลับกอดเสื้อผ้าไว้แน่น

มุมปากของเฉินเจี้ยนจีก็กระตุก

ดูเหมือนจางซินอี๋จะสัมผัสได้ถึงสายตาหยอกเย้าของเขา

แก้มของเธอแดงขึ้น แต่ยังคงเชิดคางสูง

「เอาล่ะ ฉันหิวแล้ว!! รีบพาฉันไปกินข้าวเร็วเข้า!」

เฉินเจี้ยนจีจึงได้แต่พยักหน้าอย่างจนใจ

「ได้ ฉันเลี้ยงเอง อยากกินอะไรก็กินเลย」

ขณะที่พูด เขากำลังจะพาจางซินอี๋หันหลังจากไป

แต่หลินชิงเสวี่ยกลับมายืนอยู่บนทางเล็ก ๆ ที่มุ่งไปยังโรงอาหารตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

เธอเพียงยกดวงตาขึ้นเล็กน้อย บนใบหน้าเย็นชานั้นมองไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร

เธอไม่ได้มองไปทางเฉินเจี้ยนจี แต่พูดกับจางซินอี๋

「นักเรียนจาง ถ้าสั่งชุดนักเรียนในขนาดที่พอดีกับตัวเอง เวลาสวมใส่ก็จะสบายกว่านะ」

จางซินอี๋หยุดเท้าลง มองหลินชิงเสวี่ยตรงหน้า

เธอไม่ค่อยเข้าใจนัก ทั้งที่ตัวเองปฏิเสธไปแล้วแท้ ๆ

อีกฝ่ายจะถามต่อไปทำไม

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยถาม

เฉินเจี้ยนจีก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้า ขวางเธอไว้ด้านหลัง

จากนั้นเงยหน้าขึ้น ค่อย ๆ มองไปทางหลินชิงเสวี่ย

สายลมในฤดูร้อนหอบเอาไอเย็นจากห้องเรียนและโรงอาหารพัดผ่าน

พัดให้เหงื่อที่ไหลออกมาจากการวิ่งอย่างรวดเร็วบนตัวเฉินเจี้ยนจีแห้งลง

และยังพัดชายเสื้อชุดนักเรียนที่ดูหลวมเล็กน้อยบนตัวหลินชิงเสวี่ยให้ลอยขึ้นเบา ๆ

ในเวลาเดียวกัน

เสียงอันสงบนิ่งของเฉินเจี้ยนจีก็ดังขึ้น

「เสื้อที่เธอสวมอยู่ตอนนี้ ดูเหมือนจะไม่พอดีตัวเหมือนกันนะ」