บทที่ 58 การพบกันที่ฐานทัพลับ

เฉินเจี้ยนจีกับจางซินอี๋กำลังเดินไปโรงอาหาร

ตลอดทาง ทั้งคู่ดึงดูดสายตาไม่น้อย

พูดให้ถูกก็คือ

ทุกคนกำลังมองจางซินอี๋

「นี่ ทำไมพวกเขาถึงเอาแต่มองฉันล่ะ」

สีหน้าของเธอเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว ฝีเท้าขยับเข้าใกล้เฉินเจี้ยนจีมากขึ้นเล็กน้อย

「อ้อ เธอหมายถึงพวกเขาสินะ」

เฉินเจี้ยนจีหันไปมองจางซินอี๋แวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะแล้วพูดว่า

「ในโรงเรียน นักเรียนที่ไม่สวมเครื่องแบบย่อมทำให้คนมองมากกว่าสองครั้งอยู่แล้ว」

「ยิ่งเธอแต่งตัวสวยขนาดนี้ ก็ยิ่งสะดุดตาเกินไป」

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

มุมปากของจางซินอี๋ยกขึ้นเป็นรอยโค้ง คางเชิดขึ้นเล็กน้อย

「อ้อ จริงเหรอ」

「ที่โรงเรียนเก่าของฉัน ฉันแต่งตัวแบบนี้เป็นประจำ ฉันยังคิดว่าออกจะธรรมดาเสียอีก」

เฉินเจี้ยนจีเบ้ปาก

ต่อให้เป็นเมืองใหญ่ โรงเรียนมัธยมที่ไหนบ้างไม่ให้นักเรียนสวมเครื่องแบบ

ยัยคนนี้ โกหกยังโกหกไม่เนียนเลย

「ใช่ ๆ เธอเป็นคุณหนูนี่นา」

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่มองสำรวจรอบข้าง

จางซินอี๋ก็ขมวดคิ้ว

「ฮึ น่ารำคาญจริง ๆ เครื่องแบบของที่นี่สั่งกับหัวหน้าห้องคนนั้นใช่ไหม」

「ฉันไม่อยากคุยกับเธอ นายไปช่วยฉันสั่งมาสองชุด เงินฉันโอนให้นาย」

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

สีหน้าของเฉินเจี้ยนจีแข็งค้าง ก่อนจะเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาโบกมือแล้วพูดว่า

「ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอก สั่งเครื่องแบบต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองวัน ฉันมีช่องทาง ได้ของพร้อมเลย」

「อ้อ」

จางซินอี๋ประหลาดใจเล็กน้อย

「นายเก่งขนาดนั้นเชียว ไปหาซื้อเครื่องแบบมาขายในโรงเรียนหรือไง」

เฉินเจี้ยนจีหัวเราะแหะ ๆ 「เธอรออยู่ตรงนี้นะ ฉันจะกลับมาเร็ว ๆ」

ขณะที่พูด เขาก็เตรียมก้าวเท้ายาว ๆ และกำลังจะวิ่งจากไป

แต่คาดไม่ถึงว่าจะถูกจางซินอี๋คว้าชายเสื้อเอาไว้

「เดี๋ยว นายจะให้ฉันรออยู่ตรงนี้งั้นเหรอ」

จางซินอี๋มองสายตารอบข้าง ก่อนจะตะโกนอย่างทั้งอับอายทั้งโมโห

「ที่นี่... ที่นี่ร้อนจะตาย」

เฉินเจี้ยนจีชะงัก หันไปมองเธอทั้งโมโหทั้งขำ

「นี่ก็อยู่ใต้ต้นไม้ แดดไม่ส่อง แถมร่มเย็นขนาดนี้ ยังจะร้อนอะไรอีก」

ระหว่างพูด เขาก็ลากเธอไปทางมุมหนึ่งของโรงอาหาร

「เห็นแก่ที่เป็นเธอหรอกนะ ถ้าเป็นคนอื่น ฉันไม่พามาที่ฐานทัพลับนี่หรอก」

จางซินอี๋มองมือของตนที่ถูกเขากุมเอาไว้ สีหน้าพลันชะงักเล็กน้อย

ความรู้สึก ‘ปลอดภัย’ ที่ไม่ได้สัมผัสมานาน คล้ายค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาในใจ

แต่ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้นมากนัก

มือข้างนั้นก็พลันผละออก

「นี่คือโรงอาหารครู ข้างในเปิดเครื่องปรับอากาศ ลมเย็นพัดออกมา เย็นสบายใช่ไหม」

เสียงเพิ่งดังขึ้น

จางซินอี๋ก็รู้สึกได้ทันทีว่าหัวไหล่ของตนหนักอึ้ง ถูกมือคู่หนึ่งกดให้นั่งลง

「เธอนั่งรอฉันอยู่ตรงกระบะดอกไม้นี่แหละ เดี๋ยวฉันกลับมา」

เฉินเจี้ยนจีพูดจบก็หันตัวเตรียมจะเดินจากไปอีกครั้ง

ปัง

จางซินอี๋ยื่นมือไปคว้าตัวเขาไว้อีกครั้ง

เฉินเจี้ยนจีหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมา

ก็เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่หลบเลี่ยงสายตา

「นาย...」

「นาย... จะกลับมาเมื่อไหร่」

เสียงที่พยายามทำเป็นไม่ใส่ใจดังขึ้น

เฉินเจี้ยนจีก้มหน้ามองมือของเธอที่กำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ชั่วขณะนั้น

เขาพลันนึกถึงครั้งแรกที่พาเสี่ยวถงไปโรงเรียน

เด็กคนนั้นก็ทั้งประหม่าและหวาดกลัวแบบเดียวกัน เอาแต่จับตัวเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เพียงแต่สิ่งที่แตกต่างกันก็คือ เสี่ยวถงจะร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง

ส่วนจางซินอี๋ทำได้เพียงใช้เปลือกนอกอันหยิ่งยโสและรำคาญใจมาปกปิดความรู้สึก

เฉินเจี้ยนจีหันกลับไปยืนตรงหน้าเธอ

จากนั้นก็ค่อย ๆ โน้มตัวลง ศีรษะก้มต่ำ

มองดวงตาที่หลบเลี่ยงของจางซินอี๋

ทันใดนั้น

เฉินเจี้ยนจียื่นมือออกไปขยี้เส้นผมของเธอ ริมฝีปากมีรอยยิ้มประดับอยู่

「ห้านาที เธอนับสามร้อยวินาทีเอาไว้เลย ต่อให้ขาฉันหัก ฉันก็จะต้องกลับมายืนอยู่ตรงนี้ให้ได้ ตกลงไหม」

ทันทีที่พูดจบ

จางซินอี๋ก็แข็งค้างไปทั้งตัว เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว

มองใบหน้าตรงหน้าที่เมื่อยิ้มแล้วดูไม่ใส่ใจ ดวงตาหางตาโค้งขึ้นเล็กน้อย

แต่กลับทำให้เกิดความรู้สึกไว้วางใจอย่างบอกไม่ถูก

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ขอบตาของเธอถึงได้ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

จางซินอี๋ตะโกนออกมาเสียงดังโดยไม่รู้ตัว

「หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า」

รอยยิ้มของเฉินเจี้ยนจีพลันแข็งค้าง

「อย่าสิ แบบนี้มันโกงกันนี่ นับเร็วขนาดนั้นได้ยังไง」

「แค่ก... แค่ก」

เพราะพูดเร็วเกินไป จางซินอี๋จึง ‘สำลัก’ จนมีน้ำตาไหลออกมา

เธอเช็ดหางตา ก่อนจะทำหน้าบึ้งแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา

「งั้นฉันจะเปิดตัวจับเวลาในโทรศัพท์ ถ้าขาดไปแม้แต่วินาทีเดียว ขานายได้หักจริงแน่ ฉันจะตีให้หักเอง」

เมื่อเห็นว่าจางซินอี๋เปิดตัวจับเวลาขึ้นมาจริง ๆ

เฉินเจี้ยนจีก็รีบหันหลัง วิ่งออกไปสุดฝีเท้า

ระหว่างวิ่ง เขาหันกลับมาโบกมือพลางตะโกนว่า

「รออยู่นะ ฉันจะกลับมา」

จางซินอี๋นั่งอยู่ริมกระบะดอกไม้ มองแผ่นหลังที่กำลังวิ่งห่างออกไปพร้อมท่าทางร้อนรน

ในที่สุดก็อดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้

「โง่จริง ๆ」

จางซินอี๋อดบ่นไม่ได้

แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด

มุมปากของเธอกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างบอกไม่ถูก

ร่างทั้งร่างนั่งตัวตรงยิ่งกว่าเดิม

ตั้งใจจะทำ ‘ภารกิจ’ ที่คนโง่เมื่อครู่นี้มอบหมายให้เธออย่างดี

รอเขากลับมา

...

อีกด้านหนึ่ง

หลินชิงเสวี่ยเดินอยู่บนถนน

ยกมือนวดคลึงหว่างคิ้วและดวงตาของตนด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

เธอรู้สึกว่าวันนี้หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

แม้แต่อากาศก็ดูเหมือนอารมณ์ของเธอ

ร้อนอบอ้าวจนทนไม่ไหว

โดยไม่รู้ตัว

หลินชิงเสวี่ยค่อย ๆ เดินมาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง

เมื่อได้สติกลับมา

เธอก็พบว่าตนเองยืนอยู่ข้างกระบะดอกไม้แห่งหนึ่งแล้ว

อากาศโดยรอบสดชื่นและเย็นกว่าบริเวณอื่นอย่างเห็นได้ชัด

หลินชิงเสวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง

เธอจำได้ลาง ๆ ว่าครั้งแรกที่มาที่นี่

เฉินเจี้ยนจีเป็นคนพาเธอมา และบอกว่านี่คือสถานที่หลบร้อนชั้นยอด

เขาเป็นแบบนี้เสมอ ทั้งที่ตัวเองเป็นนักเรียนแท้ ๆ แต่กลับไม่เคยทำตัวสมกับเป็นนักเรียน

เอาแต่คิดหาทางลัดเพื่ออู้งานและเล่นตุกติกอยู่ตลอด ทั้งยังชอบคิดวิธีพิสดารต่าง ๆ เป็นคนเหลวไหลไร้สาระ ไม่เอาไหน...

จู่ ๆ หลินชิงเสวี่ยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ทำไมถึงนึกถึงเขาขึ้นมาได้

ในเวลานี้ ต่อให้อากาศรอบข้างจะเย็นสบาย

แต่ใจของเธอกลับยิ่งหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

หลินชิงเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ กำลังจะก้าวเท้าจากไป

แต่กลับพบว่าริมกระบะดอกไม้มีเด็กสาวคนหนึ่งนั่งอยู่

เธอสวมชุดกระโปรงเข้าคู่ที่ประณีต เส้นผมยาวสยายลงมา

ดูราวกับตุ๊กตากระเบื้องแสนสวย

เพียงมองแวบเดียว

หลินชิงเสวี่ยก็จำเธอได้

จางซินอี๋ นักเรียนที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ในห้อง

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เดิมทีตั้งใจจะเดินจากไป แต่ฝีเท้ากลับหยุดชะงัก

จากนั้นจึงหมุนตัว เดินไปทางกระบะดอกไม้

เดิมทีจางซินอี๋คอยก้มมองตัวจับเวลาบนโทรศัพท์เป็นระยะ ๆ และเหลือบมองไปทางที่เฉินเจี้ยนจีจากไปเป็นครั้งคราว เพื่อดูว่าเขากลับมาหรือยัง

คล้ายจะรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังเข้าใกล้

เธอจึงหันหน้าไปมอง

ทันทีที่เห็นคนที่เดินเข้ามา เธอก็ชะงักไปชั่วขณะ

ก่อนจะขมวดคิ้วถามว่า

「หลินชิงเสวี่ย」

「เธอมาที่นี่ทำไม」

ฝีเท้าของหลินชิงเสวี่ยหยุดลง

มองจางซินอี๋ที่เห็นได้ชัดว่ามีความเป็นศัตรูกับตนอย่างบอกไม่ถูก

จริง ๆ แล้วเธอเองก็ไม่รู้ว่าตนมาที่นี่เพื่อจะพูดอะไร

บางทีอาจอยากทำความรู้จักเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ให้ใกล้ชิดขึ้นสักหน่อย

เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

หลินชิงเสวี่ยเผยอริมฝีปาก ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยว่า

「เธอน่าจะยังไม่มีบัตรโรงอาหาร แล้วก็ต้องสั่งเครื่องแบบด้วย」

「ฉันพาเธอไปทำบัตรโรงอาหารก่อนได้ แล้วจะได้บอกขนาดตัวกับรายละเอียดพวกนั้นให้ฉันด้วย」

จางซินอี๋กำลังจะพูด แต่หางตาพลันเหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งอยู่ไกลออกไป

เธอเชิดคางขึ้น สีหน้าหยิ่งยโส

แม้จะนั่งอยู่ แต่เมื่อต้องสบตากับหลินชิงเสวี่ยที่ยืนมองลงมา เธอก็ยังไม่เสียเปรียบแม้แต่น้อย

「ไม่ต้องแล้ว มีเพื่อนร่วมชั้นช่วยฉันจัดการให้แล้ว」

หลินชิงเสวี่ยชะงักไป

เรื่องที่มีเพื่อนร่วมชั้นช่วยทำบัตรโรงอาหารนั้นพอเข้าใจได้ แต่ในห้องนี้ นอกจากเธอแล้ว ก็ไม่มีใครสั่งเครื่องแบบกับครูได้

「ใคร」

ติ๊ด

ตัวจับเวลาในโทรศัพท์พลันหยุดลง ส่งเสียงใสกังวานดังขึ้น

เงาร่างหนึ่งที่ทั้งตัวแผ่ไอร้อนระอุพลันพุ่งเข้ามาในบริเวณนี้

พัดพาอากาศเย็นสบายโดยรอบให้กระจายหายไป

ทำให้สภาพแวดล้อมที่เดิมทีแสนสบายพลันร้อนขึ้นในทันที

จางซินอี๋จึงหันหน้าไปมองเงาร่างที่วิ่งหอบแฮก ๆ มาจนถึงตรงหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

「นั่นไง คนมาแล้ว」