บทที่ 57 เพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ ขอบคุณสำหรับยาทาของเธอ

“ซี๊ด! โอ๊ย เจ็บนิดหน่อยนะครับครู!”

เฉินเจี้ยนจีกุมข้อเท้า หน้าผากมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมา

หลังจากครูห้องพยาบาลปล่อยมือแล้ว ก็ถอดถุงมือพลางพูดไปด้วย

“เจ็บก็ถูกแล้ว เจ็บแปลว่ากำลังฟื้นตัว”

“รออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวครูไปเอายามาให้”

พูดจบ ครูก็หันหลังเดินไปเปิดประตูห้อง

เฉินเจี้ยนจีอดตะโกนตามไปไม่ได้

“ครูครับ เอายาดองแก้ฟกช้ำมาสองขวดนะครับ ผมกลัวทำหกอีก เดี๋ยวผมจ่ายเงินให้ครับ”

“ได้ รออยู่ตรงนี้ล่ะ”

ปัง!

ประตูถูกปิดลง

เฉินเจี้ยนจีจึงละสายตากลับมา มือยังคงนวดข้อเท้าของตัวเองไม่หยุด

“ยัยนั่นน่าจะกลับหอไปแล้วมั้ง?”

ก่อนจะแยกกันเมื่อครู่นี้

เขาเห็นกับตาว่าจางซินอี๋เดินไปทางหอพักหญิงจริง ๆ ถึงได้วางใจมาที่ห้องพยาบาล

หรือจะส่งข้อความไปถามดูดี?

แต่ตอนที่เฉินเจี้ยนจีเพิ่งหยิบโทรศัพท์ออกมา

เขากลับพบว่าตัวเองยังไม่ได้เพิ่มช่องทางติดต่อของอีกฝ่ายเลย

เฉินเจี้ยนจีถึงกับพูดไม่ออกกับตัวเอง

หลังจากคืนดีกันเมื่อครู่นี้ มีเวลาอยู่ตั้งมากมาย เขากลับไม่ได้นึกถึงการขอเบอร์หรือไอดีคิวคิวอะไรสักอย่าง

ถ้าพ่อรู้ว่าเขาดูแลคนอื่นแบบนี้ คงได้จับเขาซ้อมแน่

ขณะที่เฉินเจี้ยนจีกำลังจะเก็บโทรศัพท์

จู่ ๆ ก็มีเสียงสั้น ๆ ผสมเอฟเฟกต์ดังขึ้น

เฉินเจี้ยนจีมองหน้าจอที่สว่างขึ้น

บนหน้าจอแสดงว่ามีคำขอเป็นเพื่อนเข้ามาหนึ่งรายการในคิวคิว

เฉินเจี้ยนจีกดเปิดดูตามสัญชาตญาณ

【สาวน้อยกุหลาบขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อน】

ด้านล่างยังมีข้อความยืนยันที่อีกฝ่ายเขียนไว้

【ฉันคือจางซินอี๋】

เฉินเจี้ยนจีกะพริบตา

หลังจากนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่

เขากลับไม่สนใจข้อความนี้ แต่รีบร้อนเปิดหน้าโปรไฟล์ของตัวเองก่อน

ชื่อคือ【หนุ่มน้อยไล่ตามสายลม】

รูปประจำตัวเป็นศีรษะเด็กผู้ชายการ์ตูนผมฟูฟ่อง กำลังเงยหน้ามองท้องฟ้าทำมุมสี่สิบห้าองศา

ตรงหางตาของดวงตาข้างเดียวที่โผล่ออกมา ดูเหมือนยังมีประกายน้ำตาเอ่อคลออยู่ แต่ยังไม่ไหลลงมา

ความทรงจำอันเลวร้ายพุ่งเข้าโจมตีเฉินเจี้ยนจีอย่างต่อเนื่อง

เขาจำได้ลาง ๆ ว่าตัวเองใช้เวลาค้นหารูปประจำตัวนี้อยู่นานถึงหนึ่งคืนเต็ม ๆ!

แน่นอนว่านั่นยังไม่ใช่เรื่องใหญ่

ยังมีคำคมประจำตัวที่ชวนแสบตานั่นอีก

【︶ㄣถ้าไม่มีเธอ ฉันก็หายใจไม่ได้灬】

เฉินเจี้ยนจีขนลุกไปทั้งตัว มือแทบจะเผลอทำโทรศัพท์หลุด

ไม่ต้องสงสัยเลย

นี่คือคำคมที่เขาตั้งใจหาเมื่อหลายปีก่อน เพื่อเอาไว้ให้หลินชิงเสวี่ยเห็น!

เฉินเจี้ยนจีฝืนใจ นิ้วกดลงบนหน้าจอไม่หยุด

ลบคำคมประจำตัวจนเกลี้ยง

เหลือไว้เพียงช่องว่างเปล่า

ส่วนชื่อเล่นกับรูปประจำตัว...

นิ้วของเขาหยุดค้างอยู่นาน

แต่เฉินเจี้ยนจีก็ยังไม่กดเปลี่ยน

ช่างเถอะ

ใครบ้างไม่เคยผ่านวัยหนุ่มสาว?

ชื่อของเขาออกจะดูปกติกว่าชื่อสุดขั้วพวกนั้นตั้งเยอะ ไม่ใช่หรือไง?!

อีกสิบปีข้างหน้า ถ้าย้อนกลับมาดู ใครจะเอาเรื่องนี้มาล้อกัน?

ทั้งหมดล้วนเป็นความทรงจำวัยเยาว์อันแสนล้ำค่าทั้งนั้น!

เฉินเจี้ยนจีออกจากหน้าโปรไฟล์ แล้วเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ

เขากวาดตามองอย่างรวดเร็ว

มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะ

เขากดปุ่มจับภาพหน้าจอ

จับภาพหน้าจอติดต่อกันหลายภาพ แล้วส่งชื่อผู้ใช้สุดขั้วกลุ่มหนึ่งลงในอัลบั้มส่วนตัวของพื้นที่ส่วนตัว

“หึ อีกสิบปีตอนงานรวมรุ่น คอยดูเถอะว่าฉันจะหัวเราะพวกนายจนตายไหม”

หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย

เขาจึงเปิดข้อความยืนยันอีกครั้ง

แล้วกดรับอย่างไร้ภาระทางจิตใจแม้แต่น้อย

แต่ยังไม่ทันได้ส่งข้อความไปถามว่าจางซินอี๋อยู่ที่ไหน

เอี๊ยด~!

ประตูห้องถูกผลักเปิด

ครูห้องพยาบาลเดินเข้ามา

“ยามาแล้ว”

“ครูจะสอนวิธีทาให้ก่อน เดี๋ยวเอากลับไปใช้เองก็ได้”

เฉินเจี้ยนจีเงยหน้ามองกล่องบรรจุภัณฑ์สองกล่องที่ยังไม่ได้เปิดในมือของครู

เขารู้สึกสงสัยเล็กน้อย

“ครูครับ ข้อเท้าแพลงต้องใช้ยาดองแก้ฟกช้ำไม่ใช่เหรอครับ?”

“แล้วไอ้นี่คืออะไรครับ?”

ครูห้องพยาบาลแกะบรรจุภัณฑ์ พลางหยิบกระปุกยาทาด้านในออกมา

“นี่เป็นยาทาที่เพิ่งออกใหม่ ประสิทธิภาพดีกว่า แต่ราคาไม่ถูกนะ”

เฉินเจี้ยนจียกเท้าขึ้น พลางถามลอย ๆ

“อ้อ ราคาเท่าไหร่ครับ?”

ครูห้องพยาบาลเหลือบมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ไอ้หนู วาสนาเรื่องสาว ๆ ไม่เบาเลยนะ เจ็บตัวแล้วยังมีคนเอายามาให้ถึงที่”

“นักเรียนย้ายเข้าคนนั้นที่ใส่กระโปรงดูทันสมัย เธอเป็นอะไรกับนาย?”

เฉินเจี้ยนจีชะงักไป เขาพลันเข้าใจทันที

“ครูหมายถึงยาทานี่เธอเป็นคนเอามาให้เหรอครับ?!”

ยังไม่ทันที่ครูจะพูดอะไร

เฉินเจี้ยนจีก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา

ติ๊ง ๆ ๆ...

คิวคิวเองก็ได้รับข้อความเข้ามาพอดี

【สาวน้อยกุหลาบ: นี่ ทำไมยังไม่เสร็จอีก ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว! พาฉันไปกินข้าวที่โรงอาหารเร็วเข้า!】

เฉินเจี้ยนจีรีบตอบกลับไปหนึ่งข้อความ

【ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?】

สาวน้อยกุหลาบ: 【อยู่หน้าห้องพยาบาลนี่ไง! เร็วเข้า!】

เฉินเจี้ยนจีกดปิดหน้าจอโทรศัพท์

เขารีบเก็บเท้า สวมรองเท้าอย่างรวดเร็ว

“เมื่อกี้นายได้ฟังที่ครูพูดหรือเปล่า? จำได้ไหมว่ายานี่ต้องทายังไง?”

เฉินเจี้ยนจีรีบตอบ

“ครูครับ เดี๋ยวผมกลับไปอ่านวิธีใช้แล้วทาเองก็ได้ครับ ตอนนี้ถึงเวลาไปกินข้าวแล้ว ไม่รบกวนครูดีกว่า”

พูดพลางปิดฝากระปุกยาที่ครูห้องพยาบาลเปิดไว้

จากนั้นก็หยิบยาที่บรรจุอยู่ในกล่องอีกชุดซึ่งยังไม่ได้เปิดไปทันที

ยัดยาทั้งสองกระปุกใส่กระเป๋าแล้ว

เฉินเจี้ยนจีก็เปิดประตูเดินกะเผลกออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโบกมือให้ครูตอนกำลังจะออกจากห้อง พร้อมตะโกนเสียงดัง

“ขอบคุณครับครู ลาก่อนครับครู!”

ครูห้องพยาบาลเห็นภาพนั้นแล้วก็พูดไม่ออก

“เด็กคนนี้ จะบอกว่าไร้มารยาทหรือมีมารยาทดีนะ? ใจร้อนจริง ๆ”

ในตอนนั้นเอง

โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้น

เขาหยิบขึ้นมากดรับสาย หลังฟังคำพูดจากปลายสายแล้ว ก็มองออกไปนอกประตู

“อ้อ เขาออกไปแล้ว น่าจะไปกินข้าวกับเธอนั่นแหละ”

ดูเหมือนปลายสายจะพูดอะไรต่ออีก

ครูห้องพยาบาลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าแล้วพูดว่า

“นักเรียน ยาทานี่ประสิทธิภาพดีจริง แต่ข้อเท้าแพลงต้องใช้เวลาให้เลือดคั่งภายในค่อย ๆ สลายและฟื้นตัว”

“มีเวลาแค่วันเดียว ยังไงก็ซ่อมแซมไม่ทันแน่นอน”

“ครูยังไม่แนะนำให้เขาเข้าร่วมการแข่งขันวันพรุ่งนี้”

......

ตอนที่เฉินเจี้ยนจีเดินออกจากห้องพยาบาล

ก็เห็นจางซินอี๋ที่เพิ่งวางโทรศัพท์ลงพอดี

“อ้าว เมื่อกี้โทรหาใครเหรอ?”

เฉินเจี้ยนจีเดินเข้าไปถามด้วยรอยยิ้ม

จางซินอี๋เหลือบมองเท้าของเขาก่อน จากนั้นจึงแค่นเสียงฮึ

“เกี่ยวอะไรกับนาย เราสนิทกันมากหรือไง?”

เฉินเจี้ยนจีหัวเราะออกมา

“ครับ ๆ ไม่สนิท ไม่สนิท”

“พวกเราก็เพิ่งรู้จักกันวันนี้ เป็นเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ไม่ใช่หรือไง!”

พูดพลางตบกระเป๋าของตัวเอง

“อ้อ จริงสิ เพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ ขอบคุณสำหรับยาทาของเธอนะ”

“เมื่อกี้พอทาเสร็จ อาการก็ดีขึ้นเกินครึ่งทันที”

“ไม่สิ ดีเสียยิ่งกว่าสภาพก่อนหน้านี้อีก!”

“ถ้าก่อนหน้านี้ฉันคงไม่กล้าพูดหรอก แต่ถ้าให้ฉันลงแข่งกีฬาตอนนี้ ฉันกล้าประลองกับหลิวเสียงเลย!”

...

จางซินอี๋ฟังเสียงคนข้างกายที่พูดจ้อไม่หยุด เอาแต่พูดคำประจบสอพลอสารพัด

แววตาเย็นชาที่เคยมีพลันหลบเลี่ยงเล็กน้อย

เธอรู้สึกเพียงว่าแก้มร้อนผ่าวขึ้นมา

คนคนนี้หน้าหนาเกินไปแล้ว!

จางซินอี๋ฟังจนรำคาญ

จึงก้าวเดินไปข้างหน้าโดยตรง น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ แต่แฝงความลนลานอยู่เล็กน้อย

“น่ารำคาญจริง ๆ นายจะพูดอะไรนักหนา? จ้อไม่หยุดอยู่ได้!”

“ฉันบอกแล้วว่าจะไปกินข้าว ยังไม่รีบไปอีก!”