บทที่ 56 การโต้เถียงและซื้อยา

หลังเลิกคาบเรียนด้วยตัวเองคาบแรก ก็เข้าสู่ช่วงพักระหว่างคาบ

ทางเดินระหว่างอาคารเรียน

จางจื่อเหลียงถามเฉินเจี้ยนจี

“พี่จี เพิ่งตัดความสัมพันธ์กับหัวหน้าห้องไปได้ไม่นาน ก็เปลี่ยนไปตามจีบคนใหม่ต่อทันทีเลยเหรอ?”

เฉินเจี้ยนจีเหลือบมองเขา

“ฉันพูดจริงนะ จางหลงตัวเอง นายไม่รู้สึกเหรอว่านักเรียนใหม่ดูคุ้นตาอยู่นิดหน่อย?”

“นายไม่รู้สึกเหรอว่าเคยเห็นเธอที่บ้านฉัน?”

“หา? งั้นเหรอ?”

จางจื่อเหลียงดูสับสนเล็กน้อย

“จำไม่ค่อยได้แล้ว ทำไมเหรอ เธอเป็นญาตินายหรือไง?”

พอถามจบ เขาก็ยักไหล่

“ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว”

“ขานายไม่ต้องให้ฉันไปห้องพยาบาลด้วยจริง ๆ เหรอ?”

เฉินเจี้ยนจีก้มมองข้อเท้าของตัวเอง

เมื่อครู่นี้ ตอนที่เขาทายาในห้องเรียน เขาทำน้ำมันนวดแก้ฟกช้ำหกหมดแล้ว

เขาต้องไปห้องพยาบาลเพื่อเอาขวดใหม่มาอีกขวด แล้วก็ให้หมอประจำโรงเรียนตรวจดูอีกสักหน่อย

เผื่อจะมีวิธีช่วยให้หายเร็วขึ้น จะได้ลงแข่งในวันพรุ่งนี้ได้

เฉินเจี้ยนจีส่ายหน้า ก่อนเหลือบมองไปทางห้องน้ำ

“กว่าจะทำให้ความสัมพันธ์กับนักเรียนใหม่ดีขึ้นได้ เธอก็รับปากว่าจะไปกับฉันแล้ว นายจะมายุ่งอะไรด้วย?”

จางจื่อเหลียงจนปัญญา

“เห็นผู้หญิงแล้วลืมเพื่อนอีกแล้วเหรอ?!”

“หัวหน้าห้องเป็นแบบนี้ นักเรียนใหม่ก็เป็นแบบนี้เหมือนกันหรือไง?”

“แต่จะว่าไป นักเรียนใหม่พูดง่ายกว่าหัวหน้าห้องหน่อยนะ”

เฉินเจี้ยนจีเบ้ปาก

จางซินอีไม่ใช่คนที่พูดด้วยง่าย ๆ

แต่เขาใช้ชีวิตมาสองชาติแล้ว หากนับอายุจริง ๆ เขาก็อายุยี่สิบแปดปีแล้ว

ยังจะรับมือเด็กมัธยมปลายคนหนึ่งไม่ได้อีกหรือ?

ช่างน่าขัน!

“ไม่ใช่เพราะเธอพูดง่ายหรอก แต่เป็นเพราะพี่จีของนายมีทักษะด้านอารมณ์ความรู้สึกสูงต่างหาก”

ระหว่างรอจางซินอีเข้าห้องน้ำ

เฉินเจี้ยนจีกำลังจะคุยโวสักหน่อย

“ไม่ใช่ว่าฉันจะคุยโม้นะ ถ้าฉันคิดจะจริง ๆ ละก็...”

แต่จางจื่อเหลียงกลับดึงแขนเขาเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำ

“พี่จี รีบดูทางนั้นเร็ว”

เฉินเจี้ยนจีชะงักคำพูด แล้วหันไปมองตามทิศทางที่เขาชี้

เขาเห็นอีกด้านหนึ่งของทางเดิน

หลินชิงเสวี่ยกับหลี่เหวินเยี่ยนยืนอยู่ตรงมุมหนึ่ง

ทั้งสองกำลังโต้เถียงกันอย่างดุเดือดเรื่องอะไรบางอย่าง

ไม่สิ

พูดให้ถูกคือหลี่เหวินเยี่ยนกำลังพูดอะไรบางอย่างอย่างเดือดดาลอยู่ฝ่ายเดียว

ส่วนหลินชิงเสวี่ยเอาแต่ก้มหน้าเงียบ ไม่พูดไม่จา

เฉินเจี้ยนจีมองภาพตรงหน้าอย่างไร้อารมณ์

แน่นอนว่าเขารู้ว่าทั้งสองคนทะเลาะกันเพราะอะไร

ตอนที่เขาเผชิญหน้ากับหลินชิงเสวี่ยในช่วงพักระหว่างคาบก่อน

หลี่เหวินเยี่ยนมองเห็นทุกอย่างผ่านกระจกจากด้านนอกห้องเรียนอย่างชัดเจน

ดูเหมือนว่าครั้งนี้หลินชิงเสวี่ยตั้งใจจะไปแก้ตัว

แต่ไม่คิดว่าจะถูกดุด่ากราดใส่ตั้งแต่ต้นจนจบ

จางจื่อเหลียงมองเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วอดจุ๊ปากพร้อมส่ายหน้าไม่ได้

“พี่จี ถ้านายทำกับหัวหน้าห้องแบบนี้ เธอคงไม่สนใจนายอีกแล้วใช่ไหม?”

“ไม่สิ น่าจะเกลียดนายเข้ากระดูกเลย”

“วันนี้นายแค่พูดแรงขึ้นนิดเดียว เธอก็ไม่สนใจนายจนถึงตอนนี้แล้ว”

“แต่ดูสิ หลี่เหวินเยี่ยนทำกับเธอต่อหน้าคนอื่นแบบนั้น เธอยังอุตส่าห์ไปหาเขาอีก”

“นายว่าหัวหน้าห้องมีจุดอ่อนอะไรอยู่ในมือเขาหรือเปล่า?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

แววตาของเฉินเจี้ยนจีก็ไหววูบ

เขานึกถึงชาติก่อน ตอนที่ภายหลังพบว่าชีวิตแต่งงานของตนเริ่มมีบางอย่างไม่ถูกต้อง

เขาเคยถามพ่อแม่ของหลินชิงเสวี่ยเช่นกัน

ผู้สูงวัยทั้งสองเป็นคนเรียบง่าย

พวกเขาบอกว่าครอบครัวของตนกับครอบครัวของหลี่เหวินเยี่ยนอาศัยอยู่ติดกัน

ตลอดมา ทั้งสองครอบครัวต่างช่วยเหลือเกื้อกูลกัน

ชีวิตแม้จะลุ่ม ๆ ดอน ๆ แต่สุดท้ายก็ผ่านเวลาหลายปีมาด้วยกัน

ตอนนั้นเฉินเจี้ยนจีถามอย่างละเอียดมาก

ระหว่างครอบครัวของหลินชิงเสวี่ยกับครอบครัวของหลี่เหวินเยี่ยน ไม่มีใครติดค้างบุญคุณใครหรือมีเรื่องต้องทดแทนบุญคุณอันซับซ้อนอะไรทั้งนั้น

พวกเขาต่างไปมาหาสู่และช่วยเหลือกัน

เมื่อมีความสัมพันธ์เช่นนี้ การที่ทั้งสองคนคุ้นเคยและดูแลกันก็เป็นเรื่องปกติ

แต่เหตุใดหลินชิงเสวี่ยจึงยอมถอยให้หลี่เหวินเยี่ยนในทุกเรื่อง?

เฉินเจี้ยนจีคิดหาเหตุผลไม่ออก

เหตุผลเดียวก็คือเธอชอบหลี่เหวินเยี่ยน

เมื่อชอบใครสักคน

ย่อมให้อภัยและยอมตามใจอีกฝ่ายอย่างไม่มีเงื่อนไข

เหมือนกับ...

เฉินเจี้ยนจีค่อย ๆ ถอนสายตากลับมา ดวงตาหลุบต่ำลง รอยยิ้มเยาะตัวเองวาบขึ้นบนใบหน้า

เหมือนกับเขาเอง

ในจังหวะที่เขาเบือนสายตาออกไป

เงาร่างที่อยู่ไกลออกไปก็เงยหน้าขึ้น คล้ายกับมองมาทางนี้เช่นกัน

...

“นี่ นายเหม่ออะไรอยู่น่ะ?”

“ฉันพูดกับนายอยู่ ไม่ได้ยินหรือไง?!”

ระหว่างทางไปห้องพยาบาล จางซินอีพลันหยุดฝีเท้าแล้วเอ่ยอย่างไม่พอใจ

เฉินเจี้ยนจีเพิ่งได้สติ เขาหันกลับไปมองแล้วเกาหัวอย่างกระดากใจ

“เอ่อ ขอโทษนะ”

“ฉันกำลังคิดว่าขาเป็นแบบนี้ พรุ่งนี้จะลงแข่งได้หรือเปล่า กลัวว่าครูจะห้ามน่ะ”

ความไม่อดทนบนใบหน้าของจางซินอีชะงักไป เธอย้อนถาม

“นายอยากไปแข่งขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ? ถึงขาจะเจ็บก็ยังจะไป?”

เฉินเจี้ยนจีครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มแล้วพยักหน้า

“อืม นี่เป็นหนึ่งในความเสียดายไม่กี่อย่างของฉันตอนเรียนมัธยมปลาย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางซินอีอดเหน็บไม่ได้

“แหวะ พูดซะเหมือนนายเรียนมัธยมปลายจบไปแล้วอย่างนั้นแหละ”

สีหน้าของเฉินเจี้ยนจีแข็งค้าง

ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

จางซินอีกลับเอ่ยขึ้นทันที

“นายไปห้องพยาบาลเองเถอะ จู่ ๆ ฉันก็ไม่อยากไปแล้ว!!”

พูดจบ เธอก็ไม่รอให้เฉินเจี้ยนจีตอบ

หันหลังเดินจากไปทันที ฝีเท้าทั้งหนักทั้งเร็ว

เฉินเจี้ยนจียืนนิ่งอยู่กับที่

นี่มันอะไร อยู่ ๆ ก็โกรธขึ้นมาได้ยังไง?

เฉินเจี้ยนจีอดตะโกนเรียกแผ่นหลังที่สวมชุดราวกับกระโปรงเจ้าหญิงไม่ได้

“นี่ เธอต้องไปห้องพยาบาลกับคนป่วยถึงจะไม่นับว่าหนีเรียนนะ!”

“เธอเดินกลับไปเองแบบนี้ก็เป็นนักเรียนไม่ดีแล้ว ได้ยินไหม?”

“น่ารำคาญชะมัด ไม่ได้ยิน!”

“ฉันจะกลับหอ! ห้ามตามมาเด็ดขาด! ไม่อย่างนั้นฉันจะกลับไปฟ้องน้าสะใภ้ว่าเธอรังแกฉัน!”

.....

จางซินอีเดินมาถึงใต้ตึกหอพักหญิง

แต่เธอไม่ได้หยุดฝีเท้า

ยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถูกยามสูงวัยหน้าประตูโรงเรียนขวางไว้

“จะไปไหน? ไม่ใส่ชุดนักเรียนด้วย บัตรนักเรียนล่ะ? เป็นนักเรียนโรงเรียนเราหรือเปล่า?”

คุณลุงถือกระติกน้ำร้อนไว้ในมือ พลางมองเธออย่างพิจารณา

จางซินอีถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของเธอซีดลงเล็กน้อย

แต่ก็ยังเอ่ยปาก

“คุณลุงคะ หนูเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสามที่เพิ่งย้ายมาเรียนวันนี้ ยังไม่มีบัตรนักเรียนค่ะ หนูอยากออกไปซื้อของใช้ส่วนตัวข้างนอก”

เธอพูดเร็วมาก ราวกับซักซ้อมประโยคนี้อยู่ในใจมานับครั้งไม่ถ้วน

“อ้อ...อย่างนี้นี่เอง วันนี้เหมือนจะมีนักเรียนย้ายมาใหม่กลุ่มหนึ่ง”

คุณลุงยื่นแบบฟอร์มใบหนึ่งมาให้

“ลงชื่อกับห้องเรียนไว้ แล้วลุงจะโทรหาครูของหนู”

“ได้ค่ะ”

...

หลังจากนั้นอีกสิบนาที

จางซินอีจึงได้รับอนุญาตให้ออกไป

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน คำพูดของเพื่อนนักเรียนหญิงคนนั้นในห้องเรียนวันนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว

“ร้านขายยาหน้าประตูโรงเรียน...”

สายตาของจางซินอีหยุดลงที่ร้านขายยาแห่งหนึ่ง

“ที่พูดถึงคงเป็นร้านนี้สินะ?”

เธอพึมพำ ขณะเดียวกันก็ดูเหมือนจะรีบร้อน จึงวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในร้าน

...

“นักเรียน ต้องการซื้ออะไรหรือ?”

พนักงานที่กำลังเฝ้าร้านอยู่ลุกขึ้นถาม

“ฉันได้ยินเพื่อนบอกว่าที่นี่มียาที่ใช้ได้ผลดีสำหรับอาการข้อเท้าแพลงใช่ไหม?”

พนักงานพยักหน้า

“มีขี้ผึ้งทาแก้ฟกช้ำอยู่ชนิดหนึ่ง”

“แต่ราคาค่อนข้างแพงหน่อยนะ”

“เท่าไหร่?”

“สองร้อยหยวน”

“ช่วยหยิบให้ฉันหน่อย เอาสองขวด ขอบคุณ!”