บทที่ 55 ผู้หญิงนี่ช่างยุ่งยากจริง ๆ

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวอวิ๋น

หลินชิงเสวี่ยยังคงไม่หันกลับไปมอง เพียงตอบเสียงเรียบว่า

“อืม ฉันกำลังจะไปแล้ว”

พูดจบ เธอก็เงยหน้ามองไปทางด้านข้างของโต๊ะ

ตรงนั้นมีสมุดการบ้านของเฉินเจี้ยนจีวางอยู่

หลินชิงเสวี่ยวางปากกาในมือลง

จากนั้นจึงปิดสมุดที่เธอเพิ่งทำโจทย์สองข้อหลังเสร็จอีกครั้ง เพราะอยากฝึกทำโจทย์

เธอนำสมุดการบ้านทั้งสองเล่มไปวางไว้บนกองสมุดที่ซ้อนกันสูง

จากนั้นเมื่อมองไปข้างหน้า แววตาและคิ้วที่เคยเย็นชาก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

สีหน้ากลับคืนสู่ความสงบนิ่ง

หลินชิงเสวี่ยอุ้มสมุดการบ้านหนา ๆ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น

การเคลื่อนไหวทำให้เก้าอี้ถูกลากไปด้านหลังเล็กน้อย

เกิดเสียงดังขึ้นระลอกหนึ่ง

เพื่อนนักเรียนรอบข้างที่กำลังพูดคุยกันอยู่ ดูเหมือนจะเงียบลงชั่วขณะ

สายตาทุกคู่ต่างหันมามอง

สีหน้าของเธอยังคงเป็นปกติและสงบนิ่ง

เพียงแต่มือที่กอดสมุดการบ้านอยู่เผลอกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย

จากนั้นเธอจึงค่อย ๆ เดินออกจากที่นั่ง

เหมือนทุกวันจันทร์ที่ผ่านมา เธอกอดกองสมุดการบ้านเดินผ่านหน้าชั้นเรียน ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปถึงประตูห้อง

เพียงแต่วันนี้ไม่มีคนที่มักจะเดินตามเธอมาตลอดทาง พร้อมพูดจ้อไม่หยุดอยู่ข้าง ๆ แล้ว

ก็ดีเหมือนกัน จะได้สงบเสียที

ขณะที่หลินชิงเสวี่ยกำลังจะเดินออกจากประตูห้องเรียน

เสียงหนึ่งดังขึ้น แม้จะไม่ดังมาก แต่กลับแหลมคมเสียดหูอย่างผิดปกติ

“ในหัวเธอมีอะไรอยู่บ้าง เป็นหมูโง่หรือไง?!”

“โจทย์ข้อนี้ง่ายขนาดนี้ยังทำไม่ได้อีกเหรอ?!”

ฝีเท้าของหลินชิงเสวี่ยหยุดลง ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ

เธอเผลอคิดจะหันกลับไปมอง แต่ก็ฝืนหยุดตัวเองเอาไว้

จากนั้นจึงไม่พูดอะไรและเดินออกไปต่อ

ฝีเท้าเร็วกว่าปกติอยู่หลายส่วน

...

ทันทีที่หลินชิงเสวี่ยเพิ่งออกจากห้องเรียนไป

“นี่ พวกเธอรู้สึกไหมว่าวันนี้หัวหน้าห้องดูแปลก ๆ ไปหน่อย?”

“ถามอะไรไร้สาระน่า เขาถึงขั้นประกาศตัดขาดกับพี่จีต่อหน้าทุกคนแล้ว ไม่ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเป็นยังไง คนปกติก็ต้องไม่สบายใจอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

“อ้อ ก็จริงนะ”

“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก ฉันรู้สึกว่าหัวหน้าห้องเริ่มผิดปกติตั้งแต่นักเรียนใหม่ย้ายมาแล้ว”

“อ้อ? แล้วผิดปกติยังไง?”

“เธอไม่ให้เวลาฉันลอกการบ้าน แย่งไปจากมือฉันตรง ๆ เลย เมื่อก่อนเธอไม่เคยเป็นแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เธอเพิ่งเอาสมุดการบ้านไปส่งที่ห้องพักครูไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ ฉันก็โดนแย่งเหมือนกัน หรือว่าหัวหน้าห้องจะรู้สึกกดดัน? ยังไงนักเรียนใหม่ก็เป็นที่หนึ่งของระดับชั้นเหมือนกันนี่”

“น่าจะใช่นะ...”

......

เมื่อได้ยินเสียงกระซิบกระซาบรอบข้าง

จางซินอี๋เบ้ปาก เธอมองเฉินเจี้ยนจีที่กำลังแก้โจทย์ต่อ แล้วพูดเสียงเย็นว่า

“บอกไปตั้งกี่รอบแล้วก็ยังทำผิด”

“ทำไม ใจลอยตามเธอไปแล้วหรือไง?”

เฉินเจี้ยนจีคำนวณตัวเลขบนกระดาษทดไปด้วย ยิ้มแห้ง ๆ อย่างจนปัญญาไปด้วย

“ไม่มีจริง ๆ ฉันพยายามทำความเข้าใจอย่างเต็มที่แล้ว ใจกว้างกับเด็กเรียนแย่หน่อยไม่ได้หรือไง?”

“หึ ไม่มีงั้นเหรอ?”

จางซินอี๋กอดอก หัวเราะเยาะ

“เมื่อกี้ตอนคนคนนั้นลุกออกไป ฉันเห็นมือนายหยุดชะงักไปครู่หนึ่งนะ?”

มุมปากของเฉินเจี้ยนจีกระตุกทันที เขาอธิบายส่ง ๆ ว่า

“เมื่อกี้มีเสียงแหลมเสียดหูดังขึ้นกะทันหัน มันเป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติของคนไม่ใช่หรือไง?”

“ฉันยังไม่ได้เงยหน้าด้วยซ้ำ หรือว่าฉันมีตาทิพย์ รู้ว่าเป็นเธอแล้วถึงได้หยุดชะงัก?”

สีหน้าของจางซินอี๋จึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“หึ ไม่มีใจก็ดี ถ้านายยังเอาแต่ตามไปเอาใจคนอื่นอยู่ละก็ อย่าบอกนะว่าฉันรู้จักนาย น่าอายจะตาย”

หลังคำนวณเสร็จ เฉินเจี้ยนจีเขียนสมการลงบนข้อสอบใหม่อีกครั้ง แล้วพูดแซวด้วยรอยยิ้ม

“ถ้างั้นให้ฉันเอาใจเธอแทนได้ไหม?”

ทันทีที่พูดจบ

ร่างของจางซินอี๋ก็แข็งทื่อ เธอดูเหมือนไม่คิดว่าเฉินเจี้ยนจีจะพูดแบบนี้

น่าหงุดหงิดจริง ๆ เจ้าหมอนี่พูดจาแปลก ๆ ได้ยังไงกันนะ!

แต่พอคิดอีกที...

“แค่ก...”

จางซินอี๋เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ทำหน้าตึงแล้วพูดว่า

“ก็ใช่ว่าจะไม่ได้”

“หึ!”

เฉินเจี้ยนจีเลียนแบบเสียงหัวเราะเยาะของเธอ แล้วพูดหยอกว่า

“เปลี่ยนเป็นเอาใจเธอแล้วได้สินะ ลำเอียงสองมาตรฐานแบบนี้เลยเหรอ?”

คำพูดตรง ๆ ทำให้ร่างของจางซินอี๋แข็งทื่อขึ้นอีกครั้ง

“ฉัน...!”

ชั่วขณะนั้นเธอไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไร

แก้มของเธอแดงก่ำขึ้นทันทีเพราะถูกคำพูดนั้นสวนกลับ

แต่ดูเหมือนเฉินเจี้ยนจีจะยังไม่คิดปล่อยเธอไป เขาพูดต่อว่า

“ว่าแต่ตอนเธอสอนฉัน เธอยังมัวแต่สนใจคนอื่นอยู่เลย ใช้ใจสอนฉันหรือเปล่า? ไม่อย่างนั้นทำไมฉันถึงต้องฟังตั้งหลายรอบกว่าจะเข้าใจ?”

ระหว่างพูด สมการในมือของเขาก็เขียนเสร็จพอดี

จากนั้นเขาหยิบข้อสอบขึ้นมา เงยหน้าขึ้นและกำลังจะยื่นให้จางซินอี๋ดู

แต่กลับสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่กำลังอดกลั้นโทสะเอาไว้สุดกำลัง

“เฉิน! เจี้ยน! จี!”

เสียงของจางซินอี๋แทบจะเค้นออกมาจากไรฟัน

เธอตบข้อสอบกระเด็นออกไป สีหน้าไม่พอใจปรากฏบนใบหน้าอย่างชัดเจน

เธอนั่งตัวตรง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้และเย็นชา

“ในเมื่อคิดว่าฉันแย่ขนาดนั้น ก็อย่ามาถามโจทย์กับฉันสิ!”

เฉินเจี้ยนจีกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง

“โกรธแล้วเหรอ?”

เขาคิดจะยื่นมือไปจิ้มไหล่เธอเล่น

แต่จางซินอี๋กลับใช้มืออีกข้างปัดมือเขาออก แล้วพูดเสียงเย็นว่า

“อย่ามาแตะต้องฉัน!”

เฉินเจี้ยนจีตกที่นั่งลำบากทันที

เขาไม่คิดเลยว่าคำพูดหยอกเล่นส่ง ๆ เพียงสองประโยคจะทำให้คุณหนูคนนี้จริงจังถึงขนาดนี้

เขาจมอยู่ในความคิด เริ่มครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรให้ความสัมพันธ์ดีขึ้น

โดยพื้นฐานแล้ว คุณหนูคนนี้ก็ยังมีนิสัยเหมือนเด็กอยู่ดี

หรือว่าจะทำเหมือนตอนปลอบเสี่ยวถง ขอโทษแล้วอ้อนวอนขอให้ยกโทษให้?

จิ๊ ยุ่งยากจริง ๆ

ยิ่งตอนนี้มีคนตั้งมากมายอยู่ด้วย เขาไม่ต้องรักษาหน้าตาบ้างหรือไง?

ขณะที่เฉินเจี้ยนจีกำลังหมดหนทาง

จางจื่อลiangก็ถือข้อสอบเดินเข้ามา

“พี่จี สองคาบนี้เป็นคาบศึกษาด้วยตัวเอง งั้นฉันมานั่งตรงที่ว่างข้างพี่ด้วยแล้วกัน”

“ถือโอกาสให้พี่ช่วยสอนฉันด้วย ว่าโจทย์พวกนี้ทำยังไง?”

“คราวนี้พอคะแนนออกมา ฉันโดนพ่อด่ายับแน่”

เฉินเจี้ยนจีเหลือบมองข้อสอบของเขา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นอย่างมีนัยว่า

“นายมาถามถูกคนแล้ว”

“เมื่อกี้ฉันเพิ่งขอให้คนที่เก่งที่สุดในห้องช่วยสอนโจทย์ข้อนี้”

“เขาสอนฉันแค่ห้าครั้งฉันก็ทำเป็นแล้ว ก่อนหน้านี้ฉันให้คนอื่นสอน ต่อให้สอนสิบแปดรอบฉันก็ยังฟังไม่เข้าใจ”

จางจื่อลiangมองเขาอย่างงุนงง ผ่านไปพักใหญ่จึงถามว่า

“หา? แล้วพี่จะสอนฉันไหม?”

แต่เฉินเจี้ยนจีกลับส่ายหน้า ทำหน้าจริงจังพร้อมกะพริบตา แล้วพูดว่า

“ไม่ได้ สมการที่ฉันเพิ่งทำใหม่ยังไม่ได้รับการตรวจสอบจากเพื่อนนักเรียนคนสวยใจดีคนนี้ ฉันยังไม่กล้าสอนนาย”

“รอฉันก่อนสักครู่”

“อ้อ...”

จางจื่อลiangค่อย ๆ เข้าใจสถานการณ์ เขาหันไปมองจางซินอี๋ที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนกำลังเงี่ยหูฟังอยู่

แล้วรีบพูดเสริมว่า

“อย่างนี้นี่เอง งั้นฉันรอพี่ก็ได้ ถ้าฉันยังแก้โจทย์ข้อนี้ไม่ได้อีก ต้องโดนตีตายแน่!”

เฉินเจี้ยนจีทำหน้าเอือมระอา นี่มันเล่นใหญ่เกินไปแล้ว!

ชาติที่แล้ว ตอนเขาช่วยจางจื่อลiangแสดงละครเพื่อเอาใจภรรยา การแสดงของเขาเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

เขาดึงข้อสอบมา จากนั้นก็หันกลับไปพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า แล้วถามคนที่ยังทำหน้าตึงอยู่ข้างกายว่า

“คุณหนู เมื่อกี้ฉันแค่ล้อเล่นเอง จะลองดูไหมว่าฉันทำโจทย์ใหม่ถูกหรือเปล่า?”

จางซินอี๋ถือหนังสืออยู่โดยไม่มองเขา สีหน้ายังคงแข็งกระด้าง

เธออัดอั้นอยู่นานกว่าจะพูดเสียงอู้อี้ว่า

“เมื่อกี้นายยังบอกว่าฉันลำเอียงสองมาตรฐานอยู่เลย!”

จิ๊ ผู้หญิงนี่ช่างยุ่งยากจริง ๆ

เฉินเจี้ยนจีเม้มมุมปาก ก่อนฉีกยิ้มกว้างแล้วพูดว่า

“ฉันผิดเอง”