บทที่ 54 ไม่ต้องมาพูดเรื่องของเขากับฉัน

เฉินเจี้ยนจียิ้มพลางพยักหน้า

แต่หวังซูเสียนยังคงไม่ไปไหน

เธอกอดสมุดบันทึกเพื่อนร่วมชั้นไว้ นิ้วมือประสานกันไปมา

เฉินเจี้ยนจีเห็นแล้วก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย

เขารู้ว่าหวังซูเสียนกำลังคิดจะพูดอะไรทำนองขอบคุณอีกแล้ว

ที่จริงอีกฝ่ายก็ไม่ถนัดพูด ทุกครั้งที่พูดออกมาก็มักทำให้ทั้งสองฝ่ายกระอักกระอ่วน

เฉินเจี้ยนจีรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“เอ่อ พรุ่งนี้จะมาดูฉันแข่งบาสเกตบอลไหม”

ได้ยินดังนั้น

หวังซูเสียนชะงักไป ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนเอ่ยเตือนเสียงเบา

“หวงเหวินห้าวปีนี้เรียนซ้ำอยู่ที่โรงเรียนข้าง ๆ ฉันได้ยินจ้าวหย่งบอกว่า พรุ่งนี้เขาก็จะมาร่วมแข่งด้วย”

หวงเหวินห้าว?

เฉินเจี้ยนจีนึกอยู่ครู่หนึ่งจึงจำได้

คนคนนี้ก็คือรุ่นพี่ปีสองที่เคยคิดจะรังแกหวังซูเสียน ตอนเขาอยู่มัธยมปลายปีหนึ่ง

ตลอดสองปีที่อยู่โรงเรียน เขากับอีกฝ่ายไม่ถูกกันมาโดยตลอด

แน่นอนว่าอีกฝ่ายเองก็ไม่ได้เปรียบอะไร

จนกระทั่งเรียนจบและจากไป การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไร้สาระเหล่านั้น ซึ่งบางอย่างแม้แต่เฉินเจี้ยนจียังไม่ทันสังเกตเห็น จึงค่อย ๆ สงบลงไปไม่น้อย

ที่แท้เขาเรียนซ้ำอยู่งั้นเหรอ?

การแข่งขันบาสเกตบอลในวันพรุ่งนี้เป็นการแข่งขันกระชับมิตรที่โรงเรียนมัธยมปลายในละแวกใกล้เคียงจะเข้าร่วมกัน

เฉินเจี้ยนจีกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

“งั้นเธอยิ่งต้องมาเลย คอยดูฉันอัดเขาจนต้องคลานหาฟันไปทั่วพื้น”

หวังซูเสียนอดหัวเราะ “พรืด” ออกมาไม่ได้

แต่ก็รีบยกมือปิดปาก

เธอเอ่ยเตือนเสียงเบาอีกครั้ง

“ไม่ใช่ ฉันหมายถึงเท้าของนายต่างหาก เท้านายเจ็บอยู่ ฉันกลัวว่าถ้านายลงสนาม เขาจะจงใจเล่นงานนาย”

เฉินเจี้ยนจีจึงก้มมองลงไป

รับรู้ได้ถึงความปวดตึงที่ยังคงส่งมาจากข้อเท้า

เขาตบหน้าผากตัวเอง

เกือบลืมไปแล้วว่า ฝีมือการเล่นบาสของอีกฝ่ายก็ไม่เลวเหมือนกัน

ตอนนี้เท้าของเขาบาดเจ็บอยู่ ไม่แน่ว่าจะเอาชนะได้จริง ๆ

เฉินเจี้ยนจีเงยหน้าขึ้น สีหน้าจริงจัง

“ห้ามมาเด็ดขาด!”

“ถ้ามา ต่อไปพวกเธอสองคนก็ไม่ต้องมาพูดกับฉันอีก”

ได้ยินดังนั้น

หวังซูเสียนอ้าปาก คล้ายยังอยากพูดอะไรบางอย่าง

แต่เฉินเจี้ยนจีกลับเอ่ยแซวขึ้นมา

“เอาล่ะ กลับไปได้แล้ว คุยกับฉันตั้งนาน เดี๋ยวจ้าวหย่งก็หึงหรอก ถึงตอนนั้นเธอต้องตามง้ออยู่นานอีก”

วัยรุ่นในช่วงเวลานี้มักหึงหวงกันได้ง่ายโดยไม่มีเหตุผล

หวังซูเสียนถูกไล่กลับ แต่ก่อนจากไปเธอยังคงพูดเสียงเบา

“พี่จี ตอนที่ฉันไปซื้อยาที่ร้านขายยาหน้าประตูโรงเรียน ได้ยินเจ้าของร้านบอกว่าเพิ่งได้ยาตัวหนึ่งมา ซึ่งใช้รักษาอาการข้อเท้าแพลงได้ดีมาก”

เฉินเจี้ยนจียิ้ม

“แน่ใจนะว่าเธอเป็นคนไปซื้อเอง?”

ขณะที่พูด เขาก็เหลือบมองไปยังที่นั่งของหวังซูเสียน ซึ่งตอนนี้มีชาขิงที่จ้าวหย่งแอบย่องมาวางไว้อย่างระมัดระวัง

รวมถึงกล่องยาที่ถูกยัดไว้ในลิ้นชักอีกหนึ่งกล่อง

ฉับ!

แก้มของเด็กสาวพลันแดงก่ำ เธอก้มหน้าแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งกลับไปถึงที่นั่งของตัวเอง

เพื่อนนักเรียนหญิงตาไวคนหนึ่งเดินเข้ามาแซว

“ซูเสียน เมื่อกี้ฉันเห็นเธอไปหาพี่จีมาไม่ใช่เหรอ ไม่ได้ไปชงชา แล้วทำไมจู่ ๆ ตรงนี้ถึงมีชาขิงเพิ่มมาหนึ่งแก้วล่ะ?”

“เดายากจริง ๆ เลยนะ”

“มะ...ไม่รู้...”

“อ้อ จริงสิ สมุดบันทึกเพื่อนร่วมชั้นของเธอซื้อที่ไหนเหรอ ฉันก็อยากได้เหมือนกัน รู้สึกว่ามีความหมายดี”

“อ๊ะ...อันนี้ฉันซื้อจากร้านเครื่องเขียนหน้าประตูโรงเรียนตอนมาโรงเรียนน่ะ”

...

จิ๊

เด็กหนุ่มเด็กสาวอายุสิบแปด

ทั้งอ่อนเยาว์และไร้เดียงสา ช่างน่าสนใจจริง ๆ

ก่อนหน้านี้ทำไมเขาถึงไม่เคยสังเกตเห็นนะ?

สมกับคำกล่าวที่ว่า คนเราไม่อาจมีทั้งวัยเยาว์และความรู้สึกที่มีต่อวัยเยาว์ในเวลาเดียวกัน

ไม่สิ

ตอนนี้เขาก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่หรือ?

มุมปากของเฉินเจี้ยนจียกขึ้นเล็กน้อย

ดูเหมือนสวรรค์จะลำเอียงเข้าข้างเขาสักครั้งแล้ว

“นี่!”

ขณะที่เฉินเจี้ยนจีกำลังทอดถอนใจกับตัวเอง

เสียงที่ไม่เข้ากับบรรยากาศพลันดังขึ้นจากด้านข้าง

เฉินเจี้ยนจีหันไปมอง

ตอนนี้จางซินอีกำลังมองเขาด้วยสีหน้าเคลือบแคลง

“นายไม่ได้มนุษยสัมพันธ์แย่หรอกเหรอ?”

“แล้วทำไมคนอื่นถึงมาหานายเขียนสมุดบันทึกเพื่อนร่วมชั้นเป็นคนแรกล่ะ?”

เฉินเจี้ยนจีกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

“พูดให้มันชัด ๆ หน่อย นอกจากเธอแล้ว ไม่มีใครบอกว่ามนุษยสัมพันธ์ของฉันแย่...”

ขณะที่พูด เขาก็ชะงักไป ภาพของหลินชิงเสวี่ยพลันแวบผ่านเข้ามาในหัว

เขาจึงโบกมืออย่างหงุดหงิด

“ช่างเถอะ ทำเหมือนฉันไม่ได้พูดแล้วกัน”

จางซินอียังคงทำหน้าบึ้ง

“ในเมื่อนายมีคนมาดูแข่งแล้ว ยังจะมาหาฉันทำไม?”

“กลัวขายหน้าแล้วไม่ให้คนอื่นไปดู แต่ไม่กลัวขายหน้าต่อหน้าฉันหรือไง?”

ได้ยินดังนั้น เฉินเจี้ยนจีก็ประหลาดใจเล็กน้อย

“โอ้? เธอไม่ได้กำลังอ่านหนังสืออยู่เหรอ?”

“ได้ยินหมดเลยเหรอ ช่างสอดรู้สอดเห็นจริง ๆ”

สีหน้าของจางซินอีแข็งค้างทันที

เธอเบือนหน้าไปทางอื่น ปลายหูเริ่มแดง

“จะพูดก็พูด ไม่พูดก็ช่าง”

เฉินเจี้ยนจีกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

“แน่นอนว่าเพราะเธอเป็นคนกันเองไง”

“ขายหน้าแค่นี้จะเป็นอะไรไป”

“ตอนที่ฉันแก้ผ้าให้พ่อเฆี่ยน เธอก็เคยเห็นมาแล้ว ยังมีอะไรน่าอายกว่านี้อีกหรือ?”

“ไม่แน่ว่าถ้าเธอมาดู ฉันอาจพลิกกลับมาเป็นฝ่ายชนะก็ได้!”

ร่างกายของจางซินอีแข็งทื่อ แต่ปากกลับพูดออกมาก่อน

“เชอะ เสแสร้ง!”

เฉินเจี้ยนจียักไหล่แล้วถาม

“ขอยืมหนังสือสักเล่มสิ ฉันไม่ได้เอาหนังสือมา แล้วก็ไม่อยากกลับไปเอาแล้ว”

เสียงใสของจางซินอีดังขึ้นทันที

“ไม่ให้ยืม!”

“โอ้โห ขี้เหนียวขนาดนี้ งั้นฉันกลับไปเอาเองก็ได้”

ขณะที่พูด เฉินเจี้ยนจีก็ลุกขึ้นและกำลังจะเดินไปยังที่นั่งเดิมของตัวเอง

แต่ทันทีที่ลุกขึ้นเงยหน้า แล้วเห็นแผ่นหลังอันคุ้นเคยที่อยู่ด้านหน้า

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อย ๆ จางหายไปอย่างไร้สาเหตุ

“นี่!”

จู่ ๆ

เสียงของจางซินอีก็ดังขึ้นข้างกายเขาอีกครั้ง

เฉินเจี้ยนจีหยุดเท้าที่กำลังก้าวออกไป หันข้างมาพูดอย่างจนใจ

“อะไรอีกล่ะ คุณหนูใหญ่?”

จางซินอีมองเขา ยังคงทำหน้าบึ้งพลางกล่าว

“เอาข้อสอบที่ครูสอนเมื่อคาบที่แล้วมาให้ด้วย”

ขณะที่พูด เธอก็ทำสีหน้ารังเกียจ

“โจทย์ง่ายขนาดนี้ ตอนเรียนยังฟังไปหลับไปอีก โง่ชะมัด!”

เฉินเจี้ยนจีมองจางซินอีอย่างเหม่อลอย

เมื่อเห็นท่าทางของเขา

จางซินอีเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แค่นเสียงเย็นชา

“หึ อย่าซาบซึ้งให้มันมากนัก ถ้านายโง่เกินไปจนฉันสอนรอบเดียวแล้วยังไม่เข้าใจ ฉันก็ไม่สอนรอบที่สองให้หรอกนะ!”

แต่ทันทีที่เธอพูดจบ

เฉินเจี้ยนจีก็เอ่ยขึ้นมา

“เดี๋ยวนะ เธอเอาแต่สังเกตฉันตอนเรียนเหรอ?”

“ฉันมีเสน่ห์ขนาดนั้นเลย?”

สีหน้าของจางซินอีแข็งค้าง เธอสังเกตเห็นรอยยิ้มแฝงความเย้าแหย่บนใบหน้าของเฉินเจี้ยนจี

อ๊าก! หน้าด้านจริง ๆ!

น่าโมโหชะมัด!!

ปัง!

จางซินอีใช้หนังสือในมือฟาดโต๊ะอย่างแรง เสียงที่แทบจะกัดฟันพูดดังขึ้น

“ตกลงจะเอาข้อสอบมาไหม?!”

“เอา! เดี๋ยวเอามาให้เลย!”

เฉินเจี้ยนจียืดตัวตรงทันที

แล้วรีบวิ่งปรู๊ดไปข้างหน้า

จนกระทั่งมาหยุดพิงโต๊ะของหลิวอวิ๋น

เฉินเจี้ยนจีเคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“พี่อวิ๋น ช่วยหน่อย เอาข้อสอบบนโต๊ะของฉันมาให้ที แล้วหยิบหนังสือมาสักสองสามเล่มด้วย”

หลิวอวิ๋นเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่งแล้วพึมพำ

“กี่วันแล้วที่นายไม่ได้เรียกฉันแบบนี้? มีเรื่องก็เรียกพี่อวิ๋น ไม่มีเรื่องก็เรียกฉันว่าอะไรสักอย่างสินะ?”

“ไปเอาเอง!”

เมื่อเห็นดังนั้น เฉินเจี้ยนจีก็ลดเสียงลง

“เพิ่มขนมกุ้งฉีกไข่อีกหนึ่งห่อ คืนนี้ฉันจะเอาให้ตอนเรียนภาคค่ำ พูดแล้วไม่คืนคำ”

ได้ยินดังนั้น

หลิวอวิ๋นมองไปยังหลินชิงเสวี่ยที่ยังคงทำสิ่งของตัวเองอยู่ด้านหน้า เงียบงันและไม่หันกลับมา

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นกล่าว

“ก็ได้”

เธอยื่นมือไปหยิบข้อสอบกับหนังสืออีกสองสามเล่มบนโต๊ะ แล้วส่งให้เฉินเจี้ยนจี

ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่เฉินเจี้ยนจีรับของไปแล้วก็หันตัวยิ้มพลางกล่าว

“ขอบใจนะ ตอนเย็นฉันจะรีบซื้อมาให้”

หลิวอวิ๋นทำได้เพียงนั่งลงด้วยความปวดหัว

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ เธอยื่นมือไปจิ้มแผ่นหลังของหลินชิงเสวี่ย

“ชิงเสวี่ย”

หลินชิงเสวี่ยไม่หันกลับมา

มีเพียงเสียงเย็นชาดังขึ้น

“ไม่ต้องมาพูดเรื่องของเขากับฉัน”

ได้ยินดังนั้น

หลิวอวิ๋นก็ตกอยู่ในความเงียบ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงเตือนเสียงเบา

“ทุกคนส่งการบ้านกันหมดแล้ว อีกเดี๋ยวก็จะเข้าเรียนแล้ว แต่...”

เธอพูดแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ

“แต่เธอยังไม่ได้เอาไปส่งที่ห้องพักครู...”