บทที่ 53 บัตรทองยกเว้นโทษประหาร

จางซินอี๋เหลือบมองเฉินเจี้ยนจีด้วยหางตา

เด็กหนุ่มที่ยังดูอ่อนวัยฟุบอยู่บนโต๊ะ รอยยิ้มที่มุมปากแฝงความไม่ใส่ใจอยู่ไม่น้อย

เส้นผมที่ค่อนข้างฟูเล็กน้อยรับแสงแดดนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาหรี่ลงอย่างสบายอารมณ์

ยังมองเห็นขนอ่อนบนแก้มที่บ่งบอกถึงความเยาว์วัยได้ราง ๆ

ตอนนี้เขาแตกต่างจากคนที่ก้าวร้าวเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่เพิ่งถูกลูบขนจนเชื่อง

ความเป็นศัตรูในดวงตาของจางซินอี๋จางหายไปหลายส่วน กระทั่งในที่สุดเธอก็หันมามองเฉินเจี้ยนจีตรง ๆ

แต่เธอยังคงเบ้ปากอย่างดูถูก

“เลิกยิ้มได้แล้ว ยิ้มทีไรดูน่ารังเกียจชะมัด!”

จางซินอี๋ทำหน้าบึ้งแล้วพูดต่อ

“หรือว่าเพราะชื่อเสียงที่โรงเรียนของนายแย่เกินไป จนไม่มีใครไปดูนายแข่งเลยคิดจะมาชวนฉันงั้นเหรอ?!”

แต่ทันทีที่พูดจบ

เธอก็สังเกตเห็นว่าในดวงตาของเฉินเจี้ยนจีดูเหมือนจะซ่อนความผิดหวังที่ปิดไม่มิดเอาไว้ ราวกับมันเกิดขึ้นจากส่วนลึกในใจ

จางซินอี๋ชะงักไปทั้งตัว

ความรู้สึกแบบนี้เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะได้รับการยอมรับจากผู้อื่น

เพราะไม่อาจเข้ากับคนวัยเดียวกันที่ใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลได้ จึงถูกกีดกันและโดดเดี่ยว

ดูท่าแล้ว

เฉินเจี้ยนจีคงถูกเธอพูดแทงใจเข้าให้

เขาน่าจะมีมนุษยสัมพันธ์ที่โรงเรียนไม่ดีนัก กระทั่งกลายเป็นเรื่องขบขันหลังมื้ออาหารของคนอื่นในเว็บบาร์

ต้องใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้

ในใจคงเจ็บปวดมากสินะ

จางซินอี๋เม้มริมฝีปากแน่น เธอเบือนแก้มไปอีกทาง

แต่หางตายังคงจับจ้องเฉินเจี้ยนจีอยู่

“จิ๊ น่ารำคาญจริง ๆ”

“เห็นแก่ที่ไม่มีใครสนใจนาย ฉันไปก็ได้ อยากเห็นเหมือนกันว่าถ้าขาหักแล้ว นายจะเอาอะไรไปแข่ง!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

เฉินเจี้ยนจีที่กำลังเหม่อลอย คิดถึงความเสียดายจากการแข่งขันในชาติที่แล้ว ซึ่งเขาไม่อาจคว้าชัยชนะมาได้

ก็พลันได้สติกลับคืนมา

ก่อนที่จางซินอี๋จะตอบตกลง เขาเหมือนจะได้ยินอีกฝ่ายกำลังด่าตนเองอยู่หรือเปล่า?

เฉินเจี้ยนจีกระเด้งตัวนั่งตรง หัวเราะด้วยความโมโหแล้วพูดว่า

“เธอจะบอกว่าชื่อเสียงฉันไม่ดีก็ได้ แต่ถึงขั้นบอกว่าไม่มีใครสนใจฉันเลยงั้นเหรอ?”

“เชื่อไหมว่าถ้าฉันชูแขนตะโกนเรียกแค่ครั้งเดียว ไม่ถึงนาทีก็ทำให้โรงเรียนนี้เปลี่ยนไปใช้แซ่อื่นได้แล้ว?”

“เชอะ”

จางซินอี๋กลอกตาใส่เขา

“คำพูดแบบนี้เอาไว้หลอกตัวเองก็พอ”

“เอาล่ะ ฉันจะไปดูนายแข่ง เลิกพูดมากได้แล้ว!”

เธอไม่พูดอะไรต่อ หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

แต่เฉินเจี้ยนจีกลับพบว่าในที่สุดมุมปากของจางซินอี๋ก็เผยส่วนโค้งบาง ๆ ออกมา

เฮ้อ...

ในที่สุดเฉินเจี้ยนจีก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เขายื่นมือหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า

หน้าจอสว่างขึ้นเล็กน้อย

บนหน้าจอกำลังแสดงผลการค้นหาอยู่

【จะทำให้ผู้ป่วยโรคซึมเศร้ามีความสุขขึ้นได้อย่างไร?】

มีคำแนะนำมากมาย

เฉินเจี้ยนจีสังเกตเห็นเพียงประเด็นสำคัญไม่กี่ข้อ

ควรหยอกล้อและเล่นสนุกกับเธอให้มากขึ้น

ชวนเธอทำอะไรสักอย่าง และแบ่งปันเรื่องราวของตัวเองกับเธอ

เรื่องพวกนี้

เฉินเจี้ยนจีคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่เขาเคยทำกับหลินชิงเสวี่ย

เพียงแต่ไม่มีเรื่องไหนเลยที่ได้รับการตอบสนอง

แต่กับจางซินอี๋

แม้ยัยนี่จะเอาแต่ใจราวกับคุณหนูไปสักหน่อย แต่อย่างน้อยก็ยังมีการตอบสนองกลับมา

เฉินเจี้ยนจีรู้สึกว่าตัวเอง...

ดูเหมือนจะมีความสุขอยู่เหมือนกัน

ทั้งทำภารกิจที่พ่อมอบหมายได้สำเร็จ และยังทำให้การแข่งขันของเขามีผู้ชมเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน

อีกทั้งยังเหมือนจะค้นพบว่า...

การพรั่งพรูทุกอย่างออกมาให้อีกคนฟัง ราวกับอีกฝ่ายเป็นหลุมดำไร้ก้นบึ้ง เป็นสิ่งที่เขาเคยทำมาตลอด

ที่แท้แค่เปลี่ยนเป็นอีกคน ต่อให้เธอจะเป็นคุณหนูผู้หยิ่งยโส ก็ยังสามารถได้รับการตอบสนองที่แน่นอนได้

แต่ก็ว่าเถอะ

เมื่อครู่ยัยนี่เพิ่งพูดจาถากถางว่าเขามนุษยสัมพันธ์ไม่ดีไม่ใช่หรือ?

ถ้าเป็นตัวเขาในวัยสิบแปดปีจริง ๆ

คงต้องเถียงกับเธอให้รู้เรื่องสักตั้ง

แต่เฉินเจี้ยนจีในวัยยี่สิบแปดปีเลือกเปลี่ยนท่าฟุบลงบนโต๊ะแทน

มือห้อยลงไปข้างล่าง นวดคลึงน่องที่เหยียบอยู่บนคานเก้าอี้ต่อ

พัดลมที่แขวนอยู่รอบผนังห้องเรียนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเสียดหู ขณะหมุนหึ่ง ๆ

เหล่านักเรียนต่างพูดคุยกันบ้าง อ่านหนังสือหรือทำเรื่องของตัวเองบ้าง

จางซินอี๋ถือหนังสือเอาไว้ แล้วขยับมันออกเล็กน้อย

ดวงตาเหลือบมองไปรอบ ๆ

โดยเฉพาะหลินชิงเสวี่ยที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งด้านหน้า

อีกฝ่ายยังคงนั่งตัวตรง มือถือปากกาเขียนหนังสือไม่หยุด

ราวกับไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องเมื่อครู่นี้เลยแม้แต่น้อย

จางซินอี๋หันไปมองเฉินเจี้ยนจีที่นอนฟุบอยู่ข้าง ๆ อีกครั้ง โดยหันด้านหลังศีรษะมาทางเธอ

“สภาพแบบนี้ยังกล้าบอกน้าชายกับน้าสะใภ้ว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกเหรอ?”

เธอเบ้ปาก

“นี่ นายจะเอาข้อสอบมาให้...”

แต่จางซินอี๋ยังพูดไม่ทันจบก็หยุดชะงักไปเสียก่อน

เพราะเธอเห็นเด็กสาวร่างเล็กคนหนึ่ง บนแก้มมีเม็ดกระอยู่เล็กน้อย

กำลังถือสมุดเดินตรงไปหาเฉินเจี้ยนจี

“หืม? อะไรเหรอ?”

เฉินเจี้ยนจีนั่งตัวตรงแล้วหันกลับไปมอง

“ไม่มีอะไร!”

จางซินอี๋ถอนสายตากลับมา แต่หูของเธอกลับเหมือนจะตั้งขึ้นและขยับเล็กน้อย

เฉินเจี้ยนจีไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ขณะที่กำลังจะพูด

เสียงอ่อนโยนก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

“พี่จี”

เฉินเจี้ยนจีหันไปมอง

เธอคือ “เพื่อนสนิท” ของจ้าวหย่ง

เด็กสาวที่มีเม็ดกระบนแก้มคนนั้น

หวังซูเสียน

“มีอะไรเหรอ?”

เฉินเจี้ยนจีส่งสายตาไปทางจ้าวหย่ง พร้อมเผยรอยยิ้มล้อเลียนบนใบหน้า

“เขารังแกเธอหรือเปล่า ให้ฉันช่วยระบายความโกรธให้ไหม?”

พรึ่บ!

แก้มของหวังซูเสียนแดงขึ้นมาทันที เธอส่ายหน้าอย่างลนลาน

“ไม่ใช่ ฉันเพิ่งซื้อสมุดบันทึกเพื่อนเล่มใหม่มา อยากให้พี่เขียนอะไรไว้เป็นที่ระลึกหน่อย”

เธอยื่นสมุดในมือไปวางบนโต๊ะ

เฉินเจี้ยนจีนั่งตัวตรงขึ้นทันที เอ่ยอย่างประหลาดใจว่า

“ยังว่างเปล่าทั้งเล่มเลย ให้ฉันเขียนเป็นคนแรกเหรอ?”

เมื่อเห็นเธอพยักหน้าอย่างเขินอาย

เฉินเจี้ยนจีก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่กล้าไปให้จ้าวหย่งเขียนก่อนล่ะสิ?”

แก้มของหวังซูเสียนยิ่งแดงกว่าเดิม เธอก้มหน้าต่ำ เสียงฟังดูลนลานเล็กน้อย

“พี่...พี่เขียนก่อนเถอะ”

“ได้เหมือนกัน”

เฉินเจี้ยนจีหยิบปากกาขึ้นมา จรดลงบนบรรทัดแรกของหน้าแรกในสมุดบันทึกเพื่อน

แต่ชั่วขณะหนึ่ง เขากลับไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรดี

ตอนที่หวังซูเสียนเพิ่งขึ้นมัธยมปลายปีหนึ่ง เพราะนิสัยอ่อนแอและถูกรังแกได้ง่าย

เธอเคยถูกเด็กเกเรชั้นมัธยมปลายปีสองดักอยู่ตรงมุมโรงอาหาร หวังจะลวนลาม

ตอนนั้นเฉินเจี้ยนจีกำลังเดินผ่านไปพร้อมกับข้าว จึงไล่อีกฝ่ายไป

พูดตามตรง เขาเคยช่วยจ้าวหย่งกับหวังซูเสียนไว้ไม่น้อย

ต่อมาหลังจากทั้งสองแต่งงานและจัดงานเลี้ยง พวกเขายังให้คนนอกอย่างเขานั่งเป็นแขกประธานอีกด้วย

ทำเอาเขากระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย

เฉินเจี้ยนจีมองหน้ากระดาษตรงหน้าแล้วพึมพำว่า

“เขียนยิ่งยาวยิ่งสวยขึ้นหรือเปล่า?”

“ตอนนี้เธอก็สวยมากพอแล้ว ถ้าสวยเกินไป ฉันกลัวจ้าวหย่งจะเป็นห่วงว่าเธอถูกคนลักพาตัวไปนะ”

หวังซูเสียนยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ

“พี่จี นี่ไม่ใช่สมุดอธิษฐาน เขียนแล้วก็ไม่ได้แปลว่าจะเป็นจริงสักหน่อย”

เฉินเจี้ยนจีเงยหน้ามองใบหน้าของหวังซูเสียน

จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้

ในชาติที่แล้ว สุดท้ายทั้งสองคนเดินทางมาถึงศาล ลงนามในข้อตกลงหย่า และอยู่ในขั้นตอนเตรียมดำเนินการแล้ว

จริง ๆ แล้วระหว่างพวกเขาไม่ได้มีปัญหาใหญ่โตอะไร

เพียงแค่ไม่รู้จักสื่อสารกัน แต่ใคร ๆ ก็มองออกว่าทั้งสองยังคงมีอีกฝ่ายอยู่ในใจ

หวังซูเสียนเป็นคนเสนอหย่า

จ้าวหย่งเองก็ตอบตกลง

เมื่อชีวิตคู่ดำเนินมาถึงปลายทาง ทั้งสองฝ่ายต่างก็เอาแต่ยึดถือทิฐิของตัวเอง

เฉินเจี้ยนจีก้มหน้าลงอีกครั้ง ปากกาในมือเริ่มขยับเขียนเสียงซู่ซ่า

จนกระทั่งเขียนเสร็จ

เฉินเจี้ยนจียื่นสมุดบันทึกเพื่อนคืนให้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“ไม่รู้จะเขียนอะไรดี ก็ถือว่าขอใบยกเว้นโทษประหารให้พี่น้องของฉันสักใบแล้วกัน ได้ไหม?”

หวังซูเสียนชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหยิบสมุดบันทึกเพื่อนขึ้นมาเปิดอ่าน

บนหน้าแรกมีข้อความเขียนไว้ว่า

【หากวันข้างหน้าเธอต้องพบเจอความวุ่นวาย ขอให้หันกลับมามองช่วงเวลานี้อีกครั้ง แค่ครั้งเดียวก็พอ】

หวังซูเสียนหันกลับไปมองจ้าวหย่งที่ยังคงนั่งอยู่ตรงที่นั่งของตัวเอง โดยไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

ปลายหูของเธอแดงระเรื่อ เธอปิดสมุดบันทึกเพื่อนลง แล้วยิ้มจนดวงตาโค้งพร้อมพยักหน้า

“ได้”