บทที่ 52 แตกหักต่อหน้าทุกคน!

ในชั่วขณะนี้

เสียงกริ่งเลิกเรียนอันสดใสดังกังวาน ราวกับกลายเป็นฉากหลังให้คนทั้งสองยืนประจันหน้ากัน

ดวงตาสองคู่ต่างระดับจ้องประสานกันตรง ๆ

ประหนึ่งไม่มีใครยอมถอยให้ใคร

เฉินเจี้ยนจีมองหลินชิงเสวี่ยด้วยสายตาเย็นชา

เดิมทีเขาไม่อยากพูดถึงเรื่องการแข่งขันบาสเกตบอลเมื่อวานอีกแล้ว

ท้ายที่สุด ทั้งสองก็เคยเป็นสามีภรรยากันมาก่อน

แม้ชาตินี้เฉินเจี้ยนจีจะไม่อยากข้องเกี่ยวกับเธออีก

แต่เขาก็ยังอยากรักษาหน้าของทั้งสองฝ่ายเอาไว้

ไม่จงใจหาเรื่อง ไม่รบกวน เพียงแค่หลบเลี่ยงกันไป

ทั้งหมดนี้ก็เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในฐานะสามีภรรยาและเรื่องลูก

แต่ดูเหมือนหลินชิงเสวี่ยที่ยังอ่อนเยาว์และขาดประสบการณ์ในตอนนี้จะไม่ได้คิดเช่นนั้น

เมื่อครู่นี้เธอเพิ่งปล่อยให้หลี่เหวินเยี่ยนที่ไม่มีประสบการณ์เล่นบาสแม้แต่น้อย ป่วนการแข่งขันของเขาตามใจชอบ

พอครู่ต่อมากลับมาพูดหลักการยิ่งใหญ่กับเขามากมาย

เฉินเจี้ยนจีในชาติก่อน

จำไม่ได้เลยว่าหลินชิงเสวี่ยเคยพูดคำว่า “หวังดีกับเธอ” มากมายขนาดนี้

หากเป็นเมื่อก่อน เฉินเจี้ยนจีคงดีใจจนแทบคลั่ง

แต่ตอนนี้เมื่อเขาได้ฟัง

กลับรู้สึกรำคาญอย่างบอกไม่ถูก

เพื่อนร่วมชั้นในห้องเองก็ค่อย ๆ สังเกตเห็นความผิดปกติทางนี้

เฉินเจี้ยนจีที่ปกติยิ้มแย้มให้ทุกคนตลอดทั้งวัน

ตอนนี้กลับทำหน้าเย็นชาใส่หัวหน้าห้อง

เป็นไปได้อย่างไรกัน?

เกิดอะไรขึ้น?

เฉินเจี้ยนจีรู้สึกได้ว่าสายตาของทุกคนกำลังจับจ้องมาทางนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่เขาไม่ได้เงยหน้ามอง ยังคงจ้องหลินชิงเสวี่ยอยู่เช่นเดิม

คนที่เขียนเหตุการณ์มากมายลงในไดอารี่ว่าเขาทำให้เธอต้องถูกผู้คนมุงดูและขายหน้าสารพัด

เฉินเจี้ยนจีอยากให้เธอได้รู้เสียจริง

ว่าความขายหน้าที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร

“หลบไป ฉันไม่อยากพูดเป็นครั้งที่สาม”

เสียงของเฉินเจี้ยนจีดังขึ้นอย่างเย็นชา

เขาไม่ได้ขยับที่นั่งของหลิวอวิ๋น

แต่กลับยืนกรานให้หลินชิงเสวี่ยเป็นฝ่ายเปิดทางให้เขาออกไป

“ซี้ด...”

เมื่อทุกคนเห็นภาพนี้ ต่างก็สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่

แม้แต่หลิวอวิ๋นที่นั่งอยู่ด้านหลังก็ยังหรี่ตาลง

เธอเองก็ไม่เคยเห็นเฉินเจี้ยนจีมีท่าทางเช่นนี้มาก่อน

แม้แต่จางซินอี๋ที่อยู่ตรงมุมด้านหลังสุดก็ยังหันมามองด้วยความสนใจ

“พี่จีเป็นอะไรไป? เหมือนเขาไม่เคยดุเพื่อนผู้หญิงขนาดนี้มาก่อนเลยนะ”

“หัวหน้าห้องทำอะไรกับเขากันแน่ ถึงทำให้เขาโกรธขนาดนี้?”

“นั่นสิ ปกติพี่จีถึงจะดูไม่เอาไหนและเหลวไหลไปบ้าง พวกเราก็ชอบล้อเขาเล่นอยู่บ่อย ๆ แต่จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนดีมากนะ”

“หัวหน้าห้องไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจกัน?”

......

เสียงกระซิบกระซาบของคนในห้อง

ล้วนตกอยู่ในหูของหลินชิงเสวี่ย

ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่ทุกคนเอาแต่ล้อเลียนหรือเหน็บแนมเฉินเจี้ยนจีว่าโดนเมินหรือโดนด่าอีกแล้ว

ตอนนี้ทุกคนกลับกำลังพูดถึงความผิดของเธอ

ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนถาโถมเข้าใส่หัวใจของหลินชิงเสวี่ย

สีหน้าของเธอเกร็งขึ้น

แต่ร่างกายยังคงไม่ขยับแม้แต่น้อย

ใบหน้าเย็นชานั้นยังคงไร้อารมณ์ น้ำเสียงสงบนิ่ง

“สมุดการบ้านของเธอยังมีอีกสองข้อที่ไม่ได้ทำ ใช้เวลาช่วงพักทำให้เสร็จได้ ฉันจะได้เก็บไปส่ง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

เฉินเจี้ยนจีก็หัวเราะเยาะออกมา

หลินชิงเสวี่ยในช่วงมัธยมปลายช่างเผยช่องโหว่ได้ง่ายเสียจริง ไม่สุขุมเก็บอารมณ์เหมือนในภายหลังเลย

“เมื่อครู่ตอนพัก หัวหน้าห้องไม่ได้บอกหรือไงว่าหาสมุดการบ้านของฉันไม่เจอ?”

“แล้วตอนนี้รู้ได้ยังไงว่าฉันยังทำไม่เสร็จอีกสองข้อ?”

เมื่อเห็นสีเยาะเย้ยบนใบหน้าของเฉินเจี้ยนจี

มือที่หลินชิงเสวี่ยกำปากกาอยู่ก็เกร็งแน่นขึ้นเล็กน้อย

ชั่วขณะหนึ่งเธอถึงกับพูดไม่ออก

เฉินเจี้ยนจีมองหลินชิงเสวี่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก เขากลับพบว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่เขาจากระยะไกล

เขาเงยหน้าขึ้นมอง

เป็นหลี่เหวินเยี่ยนที่ไม่รู้มายืนอยู่ตรงทางเดินหน้าห้องเรียนตั้งแต่เมื่อไร

ดวงตาของอีกฝ่ายจับจ้องเขาเขม็ง ภายในนั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อ ความอับอาย และความโกรธ

มุมปากของเฉินเจี้ยนจียกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

หลินชิงเสวี่ย ดูให้ดี ๆ เถอะ

แม้แต่คนรักวัยเด็กของตัวเองถูกรังแก เขายังไม่กล้าวิ่งเข้ามาห้าม

นี่ก็คือผู้ชายที่เธอเขียนถึงด้วยความอาลัยอาวรณ์เต็มหน้าสมุดไดอารี่

“ถ้าอย่างนั้นจะทำให้เสร็จไหม ฉันให้เวลาเธอ”

“ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาการบ้านไปส่งที่ห้องพักครูแล้ว”

เสียงของหลินชิงเสวี่ยดังขึ้น เธอพยายามข่มอารมณ์อย่างเต็มที่ เพื่อดึงความสนใจของเขากลับมา

เขาก้มหน้าลงมองหลินชิงเสวี่ยตรงหน้าอีกครั้ง เห็นใบหน้าของเธอซีดลงเล็กน้อย

เฉินเจี้ยนจีคิดว่า

บางทีนี่อาจเป็นโอกาสที่ดีในการตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิง

“หลินชิงเสวี่ย ฉันจำได้ว่าเราหายกันแล้ว”

“ต่อจากนี้เธออยู่ส่วนเธอ ฉันอยู่ส่วนฉัน”

“เธออยากจะทำอะไรก็เชิญ”

ขณะพูด เฉินเจี้ยนจียกมือชี้ไปทางหน้าต่างห้องเรียน

“อีกอย่าง ถ้าเธอยังไม่หลบและจะมายื้อยุดฉันอยู่ตรงนี้ต่อ”

“คนแซ่หลี่ที่อยู่หน้าห้อง ดวงตาคงลุกเป็นไฟอยู่แล้ว”

ทันทีที่พูดจบ

ร่างของหลินชิงเสวี่ยก็แข็งค้างอย่างเห็นได้ชัด

เธอหันไปมองนอกห้องเรียนโดยไม่รู้ตัว และเห็นร่างคุ้นตานั้นจริง ๆ

สายตาของหลี่เหวินเยี่ยนที่อยู่ด้านนอกสบเข้ากับเธอพอดี เขาเองก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปทันที

ผ่านไปครู่ใหญ่

หลินชิงเสวี่ยจึงค่อยละสายตากลับมา ก้มตาลงต่ำ

จากนั้นเธอก็ยกตัวขึ้นเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือเลื่อนเก้าอี้ไปข้างหน้า

เฉินเจี้ยนจีมองพื้นที่ที่ว่างลงด้วยสายตาเย็นชา

เขาไม่คิดเลยว่าพูดมาตั้งมากมายก่อนหน้านี้

หลินชิงเสวี่ยยังคงมีท่าทีตายด้านเช่นเดิม

แต่พอเอ่ยถึงหลี่เหวินเยี่ยน เธอกลับเปลี่ยนสีหน้าในทันที

ทั้งยัง “ยอม” เปิดทางให้เขาอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการตัดความสัมพันธ์ให้ชัดเจน

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

เฉินเจี้ยนจีเดินออกไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ตรงไปยังมุมด้านหลัง

เขาหาที่นั่งว่างแล้วนั่งลง

สองคาบเรียนที่เหลือเป็นวิชาภาษาอังกฤษทั้งหมด

วันนี้ครูภาษาอังกฤษบังเอิญไปประชุมหารือเรื่องข้อสอบ จึงยังไม่กลับมา

ดังนั้นจึงกลายเป็นเวลาเรียนด้วยตนเอง

เฉินเจี้ยนจีไม่จำเป็นต้องกลับไปที่นั่งของตัวเอง

จนถึงตอนนี้

คนในห้องที่มุงดูเรื่องสนุกต่างก็ทยอยละสายตากลับไป

เพียงแต่ยังคงกระซิบกระซาบกันเบา ๆ

เฉินเจี้ยนจีฟังไม่ถนัด

เขามองแผ่นหลังของหลินชิงเสวี่ยที่อยู่ไม่ไกล ซึ่งดูเกร็งอยู่เล็กน้อย

เขารู้ว่า การแตกหักต่อหน้าทุกคนในครั้งนี้

แม้ทั้งสองจะยังนั่งโต๊ะเดียวกัน

แต่หลินชิงเสวี่ยผู้หยิ่งทระนงจะไม่มีวันเป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดกับเขาแม้แต่คำเดียวอีก

ศักดิ์ศรีอันละเอียดอ่อนของเธอจะไม่ยอมให้เธอก้มหัวเด็ดขาด

“เฮ้อ...”

เฉินเจี้ยนจีถอนลมหายใจยาว พ่นลมหายใจขุ่นมัวที่อัดอั้นมานานออกมา

ราวกับในที่สุดก็ปลดภาระกวนใจออกไปได้หนึ่งเรื่อง

เขาก้มตัวลง แล้วเริ่มบีบนวดข้อเท้าของตัวเองที่ยังคงปวดตึงอยู่เล็กน้อยอีกครั้ง

เฉินเจี้ยนจีออกแรงนวดบริเวณที่เจ็บอย่างต่อเนื่อง

ประกายในดวงตาของเขาวูบไหวด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

หลินชิงเสวี่ยกับหลี่เหวินเยี่ยนจงใจทำให้เขาเข้าร่วมการแข่งขันไม่ได้ไม่ใช่หรือ?

เฉินเจี้ยนจีก็จะไม่ยอมให้พวกเขาสมหวังเด็ดขาด

เขาต้องรีบหายให้เร็วที่สุด ไม่เพียงต้องลงแข่งในวันพรุ่งนี้

แต่ยังต้องคว้าอันดับมาให้ได้ด้วย!!

ทันใดนั้น

เฉินเจี้ยนจีหันไปมองจางซินอี๋ที่นั่งอยู่ไม่ไกล

อีกฝ่ายดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา

จึงพูดด้วยสีหน้ารังเกียจ

“อะไร นายเพิ่งขายหน้าครั้งใหญ่ไป อย่าคิดจะเข้ามาใกล้เชียว”

ใบหน้าของเฉินเจี้ยนจีไม่ได้เย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป แต่กลับฉีกยิ้มกว้าง

“พรุ่งนี้เป็นวันกีฬาสี จะไปดูฉันแข่งที่สนามไหม?”

“หึ อากาศร้อนขนาดนี้ ใครจะไปกัน”

จางซินอี๋กลอกตาใส่เขา

จากนั้นหางตาก็เหลือบมองข้อเท้าของเขา

“อีกอย่าง ขานายเจ็บไม่ใช่หรือไง? ยังจะลงแข่งบาสได้อีกเหรอ?”

ราวกับกำลังให้กำลังใจตัวเอง และราวกับกำลังแสวงหาคำปลอบใจ

รอยยิ้มตรงมุมปากของเฉินเจี้ยนจียิ่งกว้างขึ้น คำพูดที่เอ่ยออกมาก็กลับมาเหลวไหลไม่รู้จักกาลเทศะเหมือนเคย

“ถ้าเธอมาดู ต่อให้ขาฉันหักก็ยังลงแข่งได้!”