บทที่ 51 ยกเรื่องเก่ามาพูดใหม่ ปะทะหลินชิงเสวี่ยตรง ๆ

ฟังคำพูดของหลินชิงเสวี่ย

เฉินเจี้ยนจีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

จิ๊

นี่ไม่ใช่ว่ายังเหลืออีกหนึ่งนาทีหรอกหรือ?

แค่เพิ่มบัญชีเพนกวินเอง

เวลายังเหลือเฟือ

เฉินเจี้ยนจีลุกขึ้น ไม่สนใจคำพูดของเธอแม้แต่น้อย

เขายกโต๊ะของหลิวอวิ๋นที่อยู่ด้านหลังขึ้นตรง ๆ เพื่อเปิดทาง

หลินชิงเสวี่ยถือปากกา มองการบ้านที่ครูเขียนทิ้งไว้บนกระดานดำด้านหน้า

แต่ยังคงรับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวของคนข้าง ๆ

ดวงตาและคิ้วที่เดิมก็เย็นชาของหลินชิงเสวี่ยยิ่งเผยความรำคาญออกมาอีกหลายส่วน

แต่เธอขยับเก้าอี้ไปจนสุดด้านหลังแล้ว

ถ้าเขาจะออกไปจริง ๆ เธอก็ห้ามไม่ได้

เธอแค่รู้สึกรำคาญอยู่บ้าง รำคาญที่เขาเอาแต่เข้า ๆ ออก ๆ จนรบกวนการทำการบ้านของเธอ

ตอนนั้นเอง

เฉินเจี้ยนจีขยับโต๊ะอยู่สองครั้ง แต่หลังจากโยกไปมาไม่กี่หน โต๊ะกลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อยอย่างน่าประหลาด

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว

แล้วก็สบเข้ากับใบหน้ากลมอ้วนที่กำลังโกรธจัด

หลิวอวิ๋นกำลังฟุบอยู่บนโต๊ะ ใช้น้ำหนักครึ่งบนของร่างกายกดโต๊ะเอาไว้ไม่ให้ขยับ

ดวงตาที่ถือว่าโตไม่น้อยบนใบหน้าอวบอิ่มกำลังจ้องเขาเขม็งด้วยความขุ่นเคือง

“เฉิน! เจี้ยน! จี!”

เสียงกัดฟันจนเสียวฟันดังขึ้นพร้อมกับเสียงพึมพำต่ำ ๆ อันเย็นเยียบ

เปลือกตาของเฉินเจี้ยนจีกระตุก

“เธอเป็นอะไร? อยู่ ๆ จะอารมณ์เสียทำไม หรือไม่ยอมให้คนออกไปแล้ว?”

เพียะ!

หลิวอวิ๋นเบิกตากว้างทันที

“นายขโมยกุ้งฉีกไข่ของฉันไป แล้วยังจะถามอีกว่าทำไมฉันถึงโมโห?!”

สีหน้าของเฉินเจี้ยนจีแข็งค้าง

ตอนแรกเขาเห็นว่ายัยคุณหนูนั่นอารมณ์ไม่ค่อยดี จึงหยิบของที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนมาปลอบสักหน่อย

“ถุงนั้นเดิมทีก็เป็นของฉัน...”

“ฉันผิดเอง คราวหน้าจะซื้อให้เธอสองถุง พอใจหรือยัง”

เมื่อเห็นหลิวอวิ๋นยิ่งพองแก้มอย่างขุ่นเคือง เฉินเจี้ยนจีจึงได้แต่รับปากอย่างจนใจ

หลิวอวิ๋นถึงยอมคลายมือที่กดโต๊ะออก แล้วพึมพำว่า

“แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย”

เมื่อเห็นเธอปล่อยมือ

เฉินเจี้ยนจีกำลังจะยกโต๊ะถอยไปด้านหลัง

แต่ในตอนนั้นเอง

กริ๊งงง!

เสียงออดแสบแก้วหูดังขึ้น

ร่างของเฉินเจี้ยนจีแข็งทื่อ

เท้าข้างหนึ่งของเขาก้าวพ้นทางเดินไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เขาลังเลอยู่ไม่กี่วินาที คิดว่าอย่างไรครูก็ยังไม่มา รีบเพิ่มเพื่อนให้เสร็จแล้วกลับมาก็ได้

แต่ทันทีที่คิดเช่นนั้น

เสียงทุ้มสูงของผู้ชายก็ดังมาจากแท่นสอนด้านหลัง

“นักเรียนคนนั้น เปิดเรียนแล้วทำไมยังไม่กลับไปนั่งให้เรียบร้อยอีก?”

เฉินเจี้ยนจีแข็งค้างอีกครั้ง

จากนั้นจึงหดเท้ากลับไปอย่างหงอย ๆ

เขาถลึงตาใส่หลิวอวิ๋นอย่างแรง แล้วด่าเสียงเบา

“เธอนี่เก่งจริง ๆ เรื่องทำลายแผนของฉัน”

หลิวอวิ๋นกำลังจะอ้าปากเถียง

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองรับขนมจากเฉินเจี้ยนจีไปไม่น้อยจริง ๆ

ส่วนเรื่องที่รับปากว่าจะช่วยเป็นแม่สื่อให้เขากับหลินชิงเสวี่ย กลับทำให้ทั้งสองคนยิ่งห่างเหินกันมากขึ้น

เธอจึงอดพึมพำเสียงเบาในระดับที่มีเพียงตัวเองได้ยินไม่ได้

“ฉันก็พยายามเต็มที่แล้วนะ เป็นพวกนายเองต่างหากที่ไม่ได้เรื่อง”

...

เมื่อรับรู้ได้ถึงเงาร่างที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านหลัง

ความอบอุ่นคุ้นเคยข้างกายก็กลับมาอีกครั้ง

หลินชิงเสวี่ยยังคงมองไปทางแท่นสอนโดยไม่หันกลับมา

แต่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกตว่า มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นเส้นโค้งเล็ก ๆ จาง ๆ

“เอาล่ะ ตอนนี้หยิบข้อสอบครั้งก่อนออกมา เราจะเน้นอธิบายโจทย์ที่ครั้งนี้ทำผิดกันมากที่สุด”

บนแท่นสอน

ครูถือชอล์กเขียนเนื้อหาบนกระดานดำอย่างต่อเนื่องไม่หยุดมือ

เฉินเจี้ยนจีหยิบข้อสอบออกมาแก้ตามไปด้วย

คาบนี้เป็นวิชาเคมี

ครูบนกระดานอธิบายการเปลี่ยนแปลงของสูตรเคมีต่าง ๆ อย่างลื่นไหลต่อเนื่อง

นักเรียนบางคนด้านล่างเข้าใจจริง จึงพากันขานรับ และยังตอบผลลัพธ์ออกมาก่อนครูเสียอีก

บางคนยังเข้าใจเพียงครึ่ง ๆ กลาง ๆ จึงมองอย่างตั้งใจเป็นอย่างยิ่ง กลัวว่าจะพลาดไปแม้แต่ขั้นตอนเดียว

ส่วนบางคนที่ไม่เข้าใจอะไรเลย แม้จะอยากตั้งใจฟัง แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งเหม่อลอย สายตาค่อย ๆ ไร้จุดโฟกัส

เช่นเดียวกับเฉินเจี้ยนจีในตอนนี้

......

“เอาล่ะ ทุกคนตรวจทานกันใหม่อีกรอบ แล้วทบทวนกันเองได้”

จนกระทั่งครูพูดจบ

หลินชิงเสวี่ยจึงวางปากกาลง ก่อนเหลือบมองไปทางด้านข้างด้วยหางตา

เธอเห็นเฉินเจี้ยนจีกำลังปรือตา ง่วงงุนจนแทบจะหลับ

เธอขมวดคิ้ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ครูอธิบายโจทย์โดยอิงจากระดับความเข้าใจของคนส่วนใหญ่ในห้อง”

“ถ้าตอนนี้ยังฟังไม่เข้าใจ ก็ไปทำโจทย์พื้นฐานแบบอื่น ไม่ต้องเสียเวลา”

“ถ้าเจอโจทย์ที่สงสัยก็จดเอาไว้ก่อน ตอนเย็นฉันจะสอนให้”

เมื่อได้ยินเสียงที่ดังอยู่ใกล้เพียงเอื้อม

เฉินเจี้ยนจีได้สติกลับมา เขาขยี้ตา แล้วก็เห็นดวงตาเย็นชาของหลินชิงเสวี่ย

เมื่อครู่นี้เธอกำลังพูดกับเขาอยู่หรือ?

เฉินเจี้ยนจีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนมองไปยังโต๊ะของเธอ

บนโต๊ะเรียนที่เดิมสะอาดเป็นระเบียบ มีการบ้านที่เพิ่งรวบรวมมาจากแต่ละชั้นวางกองอยู่ ดูเหมือนว่ายังไม่มีเวลาส่งให้ครู

กำลังเก็บการบ้านอยู่สินะ?

เฉินเจี้ยนจีค้นหนังสือของตัวเองจนเจอสมุดการบ้านในที่สุด จากนั้นยื่นส่งให้เธอ แล้วก็ก้มหน้าค้นหาของบางอย่างในลิ้นชักต่อไปตามลำพัง

ตลอดกระบวนการเขาไม่พูดอะไรสักคำ

“นี่ ชิงเสวี่ยกำลังพูดกับนายอยู่นะ นายไม่ได้ยินหรือไง?”

หลิวอวิ๋นที่นั่งอยู่ด้านหลังอดกระซิบเตือนไม่ได้

เฉินเจี้ยนจีไม่สนใจเธอ เพียงหยิบขวดเหล้ายาทาแก้ฟกช้ำที่ครูห้องพยาบาลให้เขาเมื่อวานออกมาจากลิ้นชัก

กลิ่นเหล้ายาสำหรับทาอาการเคล็ดขัดยอกลอยออกมา

ทำให้หลินชิงเสวี่ยกับหลิวอวิ๋นชะงักไปพร้อมกัน

คนแรกแววตาวูบไหวเล็กน้อย ส่วนคนหลังนึกถึงเรื่องเมื่อวานขึ้นมาได้ จึงหดคอลงและไม่พูดอะไรอีก

เฉินเจี้ยนจีไม่แม้แต่จะมองทั้งสองคน เพียงก้มตัวพับขากางเกงของตัวเองขึ้น

เขาเทเหล้ายาสีแดงคล้ำลงบนฝ่ามือ แล้วค่อย ๆ ทาลงบนข้อเท้าไม่หยุด

ขณะทา เขายังนวดข้อเท้าไปด้วย

เฉินเจี้ยนจีเคยข้อเท้าแพลงมาหลายครั้ง จึงรู้ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะฟื้นตัวได้เร็ว

เมื่อเห็นการกระทำของเขา

ในที่สุดหลินชิงเสวี่ยก็อดพูดขึ้นไม่ได้

“เรื่องที่สนามเมื่อวาน อาเยี่ยนก็ไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุ”

“นายเองก็ไม่ควรปิดบังครู แล้วพาตัวเองไปทั้งที่บาดเจ็บ...”

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ

เสียงเย็นชาไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“เธอกลายเป็นคนพูดมากตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ร่างของหลินชิงเสวี่ยชะงัก

ในตอนนั้นเอง

เฉินเจี้ยนจีก้มตัวเช็ดเหล้ายาจนเสร็จ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นเงยหน้า

ดวงตาสงบนิ่งและเย็นชาของเขาจับจ้องมาที่เธอ

หลินชิงเสวี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่

ในชั่วขณะที่จิตใจเลื่อนลอย เฉินเจี้ยนจีในสายตาของเธอดูคล้ายจะกลายเป็นคนอีกคนหนึ่ง

ราวกับเป็นวิญญาณที่เหนื่อยล้า ด้านชา และเงียบงันไร้ชีวิต

เฉินเจี้ยนจีค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน มองหลินชิงเสวี่ยจากเบื้องบน

เสียงของเขายังคงดังขึ้นอย่างราบเรียบ

“ฉันก็แค่อันธพาลที่ไม่เอาไหน เรียนก็ไม่เรียน จะให้ฉันรับหน้าที่ติวให้คนที่ได้อันดับหนึ่งของชั้นได้อย่างไรโดยไม่มีเหตุผล”

“ตอนนี้ช่วยหลีกทางให้หัวหน้าห้องหน่อย ฉันต้องออกไป”

หลินชิงเสวี่ยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าของเขา

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงค่อย ๆ พูดว่า

“ยังไม่เลิก...”

กริ๊งงง...

หลินชิงเสวี่ยยังพูดไม่ทันจบ

เสียงออดเลิกเรียนอันสดใสก็ดังขึ้น

ริมฝีปากของเธอยังคงอ้าอยู่น้อย ๆ

แต่ในวินาทีนั้น

ลำคอของเธอราวกับถูกก้อนสำลีอุดเอาไว้

ไม่อาจพูดอะไรออกมาได้แม้แต่คำเดียว

......