บทที่ 122+123 โปสการ์ดไร้ประโยชน์

“เอ๊ะ! ของเยอะขนาดนี้ ให้ฉันหมดเลยเหรอ?”

หวังเจียฉีแทบจะกอดขนมกองใหญ่ไว้ทั้งกอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

หวังซูเสียนเองก็ถามขึ้นมาเช่นกัน

“ซินอี๋ เธอไม่เก็บไว้กินเองบ้างเหรอ?”

จางซินอี๋เพิ่งแบ่งของให้เพื่อนร่วมห้องอีกคนเสร็จ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้นยิ้ม