บทที่ 125 จดหมายแห่งห้วงเวลาที่คลาดเคลื่อน

【เพื่อนร่วมชั้น สวัสดี】

【ตอนที่จรดปากกาเขียนข้อความเหล่านี้ มือของฉันสั่นไปหมด】

【กลัวว่าจะเป็นการล่วงเกิน และยิ่งกลัวว่าจะต้องรู้สึกเสียดายในภายหลัง】

【เพราะอย่างนั้น ฉันจึงอยากเขียนจดหมายฉบับนี้มอบให้เธอ ผู้ที่ช่วงนี้ดูเหมือนกำลังอารมณ์ตกต่ำและกระวนกระวายใจ】

【เมื่อนับย้อนวันเวลาในช่วงมัธยมปลายของฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันช่างน่าเบื่อและไร้รสชาติไม่ต่างจากช่วงเวลาเรียนในอดีต ราวกับเป็นเครื่องจักรตัวหนึ่ง】