บทที่ 160 เราคุยกันหน่อยได้ไหม?

หลินชิงเสวี่ยยืนอยู่ข้างราวระเบียง

ในมือยังคงกำถุงอาหารเช้าที่เธอไปต่อแถวซื้อมาตั้งแต่เช้า

เธอมองลงไปข้างล่าง เห็นร่างของคนที่กำลังขี่รถไฟฟ้าพาจางซินอี๋ออกไป

ค่อย ๆ ขี่ห่างจากอาคารหอพักไปจนถึงแปลงดอกไม้นอกอาคาร

รถไม่ได้มุ่งหน้าไปทางอาคารเรียน แต่กลับตรงไปยังประตูโรงเรียน