บทที่ 162 ความอัปยศในร้านอาหาร

ในห้องน้ำ

จางซินอีเพิ่งล้างและเช็ดมือเสร็จ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความบนนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะอดเบะปากไม่ได้

“หาไม่เจอก็ไม่เจอสิ จะต้องหาให้ได้ทำไมกัน?”

“เจียฉีกับพวกเธอเอาแต่จะช่วยเธอสืบถาม แต่ไอ้หมอนั่นไม่ให้ฉันพูด ฉันก็ลำบากใจเหมือนกันนะ!”

“เฟรนช์ฟรายส์ที่เหลืออยู่ จะไม่ให้เขากินสักชิ้นเดียว หงุดหงิดชะมัด!”