บทที่ 169 นาฬิกาที่ไม่เคยหยุดเดิน

อาคารเรียน, บริเวณทางเดิน

เฉินเจี้ยนจี๋ยืนอยู่ข้างราวระเบียง

ไฟในโถงทางเดินกะพริบวูบวาบ ส่องกระทบร่างเขาจนมองสีหน้าไม่ออก

เขาถือโทรศัพท์แนบหู ร่างแข็งค้างไปชั่วขณะ

จากนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด