บทที่ 260 คิดดูให้ดี

สายลมพัดพาความชื้นโดยรอบผ่านไป

พัดกระทบไหล่ของทั้งคู่ที่เปียกชื้นไปกว่าครึ่ง

เฉินเจี้ยนจีไม่ได้มองเธอ ยังคงมองพื้นถนนยางมะตอยเบื้องหน้าซึ่งมีน้ำกระเซ็นขึ้นมาไม่หยุด

เมื่อเห็นเขาเงียบ หลินชิงเสวี่ยก็รู้ว่าตนเองพูดถูก

ทั้งสองคนยืนอยู่เช่นนี้อย่างเงียบงัน