บทที่ 261 ร่วมทางกลางสายฝน

เด็กสาวย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง

ลมฝนพัดผ่าน ทิ้งหยดน้ำบางเบาไว้บนขนตายาวของเธอ

ทั้งใบหน้าและดวงตาเปียกชื้น ราวกับมีความงดงามอันแตกสลาย

ตรงข้อมือยังคงสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มละเอียดละมุน

ความเย็นเยียบจากฝ่ามือนั้นทำให้แม้แต่แขนของเขายังสั่นไหวเล็กน้อย