บทที่ 270 เส้นที่ตัดกัน

เฉินเจี้ยนจีมองคนตรงหน้าเงียบ ๆ

สีหน้าเขาไร้อารมณ์ มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่นเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่า

หลินชิงเสวี่ยค่อย ๆ นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ด้วยนิสัยของเธอ แค่รวบผมหางม้าแบบง่าย ๆ เรียบ ๆ ก็จบแล้ว