บทที่ 271 ไม่มีโอกาสมากนัก

ริมสนามฝึก

เฉินเจี้ยนจีกำลังนั่งอยู่บนขั้นบันได

เขามองรถฝึกสอนที่กำลังค่อย ๆ เคลื่อนตัวอยู่เบื้องหน้า

แววตาว่างเปล่า ค่อย ๆ ไร้จุดโฟกัส

“นายเป็นอะไรไปน่ะ? ดูใจลอยเชียว?”