บทที่ 273 รถโดยสารที่แออัด เฉินเจี้ยนจีก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถือที่ถูกยื่นมาอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง

หน้าจอยังคงสว่างอยู่

ราวกับกำลังประกาศเงียบๆ ว่าเมื่อครู่เขาแอบกดทำอะไรไป

เฉินเจี้ยนจีค่อยๆ เงยหน้า

สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เดิมทีไม่ค่อยมีอารมณ์อะไร ตอนนี้กลับเหมือนมีแสงวูบไหวอยู่เล็กน้อย

บนใบหน้าของเธอไม่มีสีหน้าใดๆ ชัดเจน