บทที่ 274 ร่างที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน รถเมล์แล่นไปเดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้า

รถโดยสารแล่นไปอย่างช้าบ้างเร็วบ้าง

มันอ้อมเข้าเขตตัวเมืองของอำเภอ วิ่งวนไปตามขอบรอบหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ แล่นเข้าสู่หมู่บ้านและตำบลตามรายทาง

เฉินเจี้ยนจีเพียงรู้สึกว่าสมองของตัวเองแทบจะถูกเขย่าจนเข้ากันเป็นเนื้อเดียว

แต่ในเวลานี้ นอกจากอาการเวียนหัวแล้ว สมองของเขากลับปลอดโปร่งเป็นพิเศษ

อย่างเช่นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคนนี้