บท 301 แกล้งหลับ

หลินชิงเสวี่ยมองโถงใหญ่ที่เงียบเหงาวังเวง

หัวใจที่แขวนค้างอยู่ของเธอก็ผ่อนคลายลง

เพียงแต่มองแผ่นหลังที่ดู ‘อ้างว้าง’ ของคนตรงหน้า

สุดท้ายเธอก็อดไม่ไหว

“พรูด...”