บท 300 เสียเวลา!

เสียงของหลินชิงเสวี่ยเบามาก น้ำเสียงทอดหางแผ่วเบาสะท้อนก้องอยู่ภายในห้อง

เฉินเจี้ยนจีแข็งค้างไปทั้งร่างอีกครั้ง

สีหน้าสงบนิ่งเดิมทีของเขาไม่ได้เพียงแตกร้าวเล็กน้อย แต่แทบจะรักษาไว้ไม่อยู่

เขาหันหน้าไปด้านข้างอย่างฉับพลัน

ไม่ได้มองดวงตาที่แฝงความรู้สึกบางอย่างของหลินชิงเสวี่ยคู่นั้น