บทที่ 150 สวัสดีปีใหม่

เส้าเหวินซงและเฉินหลานอิงรู้เรื่องที่ลูกชายจะได้ขึ้นงานกาล่าเทศกาลฤดูใบไม้ผลิล่วงหน้าแล้ว แต่พอได้เห็นเส้าหยางปรากฏตัวบนเวทีงานกาล่าในจอโทรทัศน์จริงๆ ทั้งคู่ก็ยังตื่นเต้นจนพูดไม่ออก สองสามีภรรยาจับมือกันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ต่างฝ่ายต่างขอบตาแดงก่ำด้วยความซาบซึ้งใจ

สิบนาทีหลังจากที่เพลงนี้จบลง เพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงหลายหลังต่างพากันวิ่งมาแสดงความยินดีด้วยความตื่นเต้น คนยิ่งมาก็ยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ จนห้องรับแขกเล็กๆ แทบจะจุคนไม่ไหวแล้ว

สองชั่วโมงต่อมา แม้แต่ผู้นำระดับท้องถิ่นก็ยังโทรศัพท์มาถามไถ่

เส้าเหวินซงไม่เคยรู้สึกหน้าชื่นตาบานขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต ปกติเขาเป็นคนไม่ค่อยยิ้มแย้มหรือพูดจาล้อเล่น แต่ค่ำคืนนี้รอยยิ้มกลับประดับอยู่บนใบหน้าของเขาตลอดเวลา

และชื่อของเส้าหยางก็ดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งอำเภอเล็กๆ แห่งนี้ภายในชั่วข้ามคืน