บทที่ 204 ขายเสี่ยวเถาจื่อสู้ขายลูกหมูไม่ได้หรอก

ช่วงต้นเดือนพฤษภาคม อากาศในเมืองโม๋ตูก็เริ่มเข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว

เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้ากว่าๆ ท้องฟ้าด้านนอกก็สว่างจ้า

หลังจากเส้าหยางตื่นนอน เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเช้านี้มีนัดกับเถาอีหมิงเพื่อไปดูอาคารสำนักงาน เขาจึงเอื้อมมือไปจั๊กจี้หน้าท้องของเซวียเจียเจียเบาๆ แล้วกระซิบ "ตื่นได้แล้ว"

เซวียเจียเจียพลิกตัว ซุกหน้าเข้ากับแผงอกของเส้าหยาง บ่นงึมงำไม่เป็นภาษา "นายลุกก่อนเลย ฉันขอนอนต่ออีกแป๊บ"

เส้าหยางค่อยๆ ลุกจากเตียงอย่างระมัดระวัง เดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว หลังจากนั้นประมาณชั่วโมงครึ่ง เส้าหยางกับเซวียเจียเจียก็เพิ่งกินมื้อเช้าเสร็จ เสียงออดหน้าประตูก็ดังขึ้น