บทที่ 52 เล่ห์เหลี่ยมของทีมงานรายการ

รายการฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป เป็นรายการแข่งขันแร็ปเปอร์ที่แอปวิดีโอฉีอี้ผลิตขึ้นมาเอง

ก่อนหน้านี้เส้าหยางก็เคยไถแอปโต่วอินเจอคลิปวิดีโอของรายการนี้บ้างเหมือนกัน เพราะเป็นรายการแร็ปเปอร์รายการแรกของประเทศ ตั้งแต่ออกอากาศตอนแรก ยอดวิวของแต่ละตอนก็ทะลุยี่สิบห้าล้านวิวขึ้นไปทั้งนั้น พอจะเห็นได้ถึงกระแสตอบรับที่รุนแรงเลยทีเดียว

ตามกติกาของรายการ รอบรองชนะเลิศจะเป็นการแข่งขันแบบหกคนเพื่อหาผู้เข้ารอบสี่คนสุดท้าย โดยจะคัดออกสองคน

ทางทีมงานรายการก็เกิดไอเดียกะทันหัน เชิญนักร้องนักแต่งเพลงสิบเอ็ดคนมาเป็นกรรมการตัดสิน

ข้อแรก เพื่อดึงดูดกระแสความนิยมให้กับรายการ

ข้อสอง การให้กรรมการเป็นคนตัดสิน จะได้หลีกเลี่ยงข้อครหาว่ารายการล็อกผลจากคนดูได้

ยังไงซะผ่านการแข่งขันมาหลายรอบ ผู้เข้าแข่งขันทั้งหกคนที่เหลืออยู่ตอนนี้ต่างก็มีฐานแฟนคลับเป็นของตัวเองแล้ว ทางรายการก็ไม่อยากจะล่วงเกินแฟนคลับฝ่ายไหน จึงคิดวิธีนี้ขึ้นมา

ถึงตอนนั้นถ้าแร็ปเปอร์ที่แฟนคลับชอบต้องตกรอบ คนดูก็จะมาด่าทีมงานรายการไม่ได้

รอบรองชนะเลิศจะบันทึกเทปในคืนวันเสาร์ และจะออกอากาศในคืนวันศุกร์ของสัปดาห์ถัดไป

ช่วงเย็นวันศุกร์

หยางหลานขับรถพาเส้าหยางและเซวียเจียเจียกลับมาจากห้างสรรพสินค้า

เส้าหยางนั่งหมดสภาพอยู่บนเบาะรถด้วยสีหน้าเบื่อโลกสุดๆ

ทั้งบ่าย

บ่ายนี้ทั้งบ่าย

เขาต้องเดินตามหยางหลานและเซวียเจียเจียเข้าไปลองเสื้อผ้าในร้านแบรนด์เนมไม่รู้กี่ร้านต่อกี่ร้านในห้างสรรพสินค้า

ลองชุดไปนับไม่ถ้วน เส้าหยางรู้สึกว่ามันเหนื่อยยิ่งกว่าตอนทำงานที่บริษัทโฆษณาตลอดทั้งบ่ายซะอีก

แต่เซวียเจียเจียกลับดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า พอเห็นเส้าหยางทำหน้าเหมือนจะตาย เธอก็ตีแขนเขาไปหนึ่งทีแล้วด่าว่า "จะตายให้ได้เลยใช่ไหม แค่ซื้อเสื้อผ้าไม่กี่ชุดเอง มันเหนื่อยขนาดนั้นเลยหรือไงฮะ"

"พี่หลานครับ จำเป็นต้องทำขนาดนี้ด้วยเหรอครับ ก่อนหน้านี้คุณหนูเซวียก็ซื้อเสื้อผ้าให้ผมตั้งหลายชุดแล้วนี่นา"

หยางหลานขับรถไปพลางหัวเราะพลาง "ผู้เข้าแข่งขันรายการแร็ปเปอร์เขาแต่งตัวกันฮิปฮอปสุดๆ ทั้งนั้น ถึงนายจะไปเป็นกรรมการ แต่ก็ยอมแพ้พวกเขาไม่ได้หรอกนะ ฉันว่าชุดที่เจียเจียเลือกให้วันนี้นายใส่แล้วดูดีมากเลยนะ"

"แน่นอนสิ สายตาการเลือกของฉันไม่เป็นรองใครอยู่แล้ว"

หยางหลานพูดต่อ "ถือซะว่านี่เป็นการปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรกหลังจากเดบิวต์ก็แล้วกัน ไว้รอนายดังเมื่อไหร่ เราค่อยไปติดต่อหาแบรนด์เนมมาเป็นสปอนเซอร์ ทีนี้ก็จะสบายขึ้นเยอะเลย"

เส้าหยางพยักหน้ารับ ถามว่า "พรุ่งนี้บินไปปักกิ่งกี่โมงครับ"

"สิบโมงกว่าๆ เดี๋ยวเจ็ดโมงครึ่งฉันไปรับนะ เจียเจีย เธอต้องขับรถไปถึงบ้านเส้าหยางก่อนแปดโมงนะ"

เส้าหยางได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองเซวียเจียเจียแล้วหัวเราะ "เช้าขนาดนี้ คุณจะตื่นไหวเหรอ"

"ดูถูกกันเกินไปแล้ว"

"ถ้าคุณมาสาย พวกเราไม่รอนะ"

เซวียเจียเจียโมโหจนทนไม่ไหว ยื่นมือไปหยิกเนื้อที่ต้นขาของเส้าหยางแล้วบิดอย่างแรง

"โอ๊ย!" เสียงร้องโหยหวนของเส้าหยางดังก้องไปทั่วรถ "เซวียเจียเจีย วิญญูชนใช้ปากไม่ใช้กำลังนะ"

"ฉันไม่ใช่วิญญูชนซะหน่อย"

"ยัยบ้า ยัยผู้หญิงบ้า!"

"นายว่าไงนะ!" เซวียเจียเจียชูนิ้วชี้ใส่เส้าหยาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยการข่มขู่

เส้าหยางคลึงต้นขาที่แดงเถือก หลับตาทำเป็นตายไปเสียอย่างนั้น

...

ปักกิ่ง

ภายในโรงแรมหัวถิง

ลวี่เผิง ผู้กำกับรายการ 'ฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป' กำลังปรึกษาเรื่องการบันทึกเทปรายการในรอบถัดไปกับผู้ช่วยผู้กำกับและโปรดิวเซอร์หลายคน

"กรรมการสิบเอ็ดคนติดต่อเรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหม" ลวี่เผิงถาม

"ครับ"

"รอบรองชนะเลิศแล้ว จะมาพลาดตอนสำคัญแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ขอแค่พวกเรารักษาเรตติ้งในตอนนี้ไว้ได้ รายการเราก็จะมีซีซันสอง ซีซันสามตามมา ไม่ต้องกลัวว่าจะหาสปอนเซอร์ไม่ได้เลย"

"ผู้กำกับลวี่ครับ แล้วลำดับการลงคะแนนของกรรมการสิบเอ็ดคนนี้ เราจะจัดยังไงดีครับ"

"จัดตามชื่อเสียงของพวกเขาก็แล้วกัน"

ผู้ช่วยผู้กำกับหลี่ต๋าพูดท้วงขึ้น "แต่รอบรองชนะเลิศ เกิดกรรมการสิบคนแรกให้คะแนนออกมาเสมอกัน ทีนี้กรรมการคนสุดท้ายไม่ว่าจะโหวตให้ใครก็ต้องถูกด่าแน่นอนครับ"

ลวี่เผิงได้สติขึ้นมา เขาให้ผู้ช่วยเอาชื่อกรรมการทั้งสิบเอ็ดคนมาให้ดู เขาถือรายชื่อไว้ ขมวดคิ้วจ้องมองอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดว่า "ให้เส้าหยางเป็นคนโหวตคนสุดท้ายก็แล้วกัน เขาเป็นเด็กใหม่นี่"

ความหมายแฝงก็คือ "ยังไงเขาก็เป็นเด็กใหม่ เรากล้าหักหลังเขาอยู่แล้ว"

ผู้ช่วยผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ข้างๆ ต่างพยักหน้าเห็นด้วย เรื่องนี้ก็เลยเป็นอันตกลงตามนี้

...

เที่ยงวันต่อมา

หลังจากลงเครื่อง เส้าหยางก็ตรงดิ่งไปที่สถานที่บันทึกเทปรายการเพื่อพบกับผู้ช่วยผู้กำกับหลี่ต๋า หลังจากรู้ขั้นตอนการบันทึกเทปในคืนนี้ล่วงหน้าแล้ว เขาก็พาหยางหลานและเซวียเจียเจียกลับไปที่โรงแรม

ระหว่างทาง

หยางหลานบ่นด้วยความโมโห "เกินไปแล้ว นี่มันเกินไปแล้วจริงๆ"

เส้าหยางยังตั้งตัวไม่ติด พอเห็นหยางหลานอารมณ์เสียขนาดนี้ เขาก็ถามด้วยความสงสัย "พี่หลาน มีอะไรเหรอครับ"

"นายเป็นเด็กใหม่ไปเป็นกรรมการ มันก็มีความเสี่ยงอยู่แล้ว พวกเขายังจะให้นายเป็นคนตัดสินคนสุดท้ายอีก ถ้าเกิดกรรมการสิบคนแรกให้คะแนนออกมาเสมอกัน ไม่ว่านายจะโหวตให้ใครก็ต้องมีคนเกลียดนายแน่ๆ ที่พวกเขาจัดแบบนี้ต้องจงใจชัวร์"

พอหยางหลานโมโห เธอก็จะพูดเร็วขึ้นโดยอัตโนมัติ "แร็ปเปอร์พวกนี้ต่างก็มีแฟนคลับเยอะกันทั้งนั้น ไม่ว่าใครจะตกรอบ แฟนคลับของพวกเขาก็ต้อง..."

หยางหลานพูดไม่จบ เธอถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา

การที่เด็กใหม่ถูกรังแกตอนเข้าวงการ เธอเคยเห็นมานักต่อนักแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าจะมาถึงคิวของเส้าหยางเร็วขนาดนี้

เดิมทีหยางหลานยังคิดว่า การให้เส้าหยางอาศัยกระแสจากรายการประกายดาวเจิดจรัส แล้วมาออกรายการที่กำลังมาแรงในตอนนี้ จะช่วยเพิ่มชื่อเสียงให้เส้าหยางได้ แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ขอแค่ออกรายการจบแล้วไม่โดนด่าก็บุญแล้ว

พอได้ยินดังนั้น เส้าหยางก็หัวเราะออกมา "ไม่เป็นไรหรอกครับ อาจจะไม่มีการเสมอกันก็ได้นี่ครับ"

เป็นไปได้ไหม

คงเป็นไปได้ยาก

รายการวาไรตี้แบบนี้ เพื่อสร้างความดราม่า ไม่มีทางที่จะปล่อยโอกาสสร้างความลุ้นระทึกและกระแสวิพากษ์วิจารณ์แบบนี้หลุดมือไปหรอก

ในฐานะคนที่มีประสบการณ์ หยางหลานได้แต่ถอนหายใจ และไม่ได้พูดอะไรต่อ

พอกลับถึงโรงแรม เส้าหยางก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับรายการคืนนี้ หยางหลานไปพักผ่อนที่ห้องข้างๆ ส่วนเซวียเจียเจียก็นั่งอยู่ข้างๆ เส้าหยางตลอดเวลา มองดูเส้าหยางใช้โน้ตบุ๊กทำดนตรีประกอบ

"คุณยังทำไม่เสร็จอีกเหรอ" เซวียเจียเจียเห็นเส้าหยางนั่งงมมาตั้งนานก็ยังไม่เสร็จ เลยอดถามไม่ได้

เส้าหยางอธิบายว่า "เตรียมไว้สองเพลงน่ะ เพลงนึงฟังสบายๆ อีกเพลงเอาไว้ระเบิดเวที คืนนี้จะร้องเพลงไหนก็ต้องดูสถานการณ์ก่อน"

"มันต่างกันยังไงล่ะ"

เส้าหยางหัวเราะ "เพลงนึงก็คือร้องเพลงอย่างเดียว ส่วนอีกเพลงคือ..."

เส้าหยางจงใจพูดทิ้งท้ายไว้ให้สงสัย "เดี๋ยวคืนนี้คุณก็รู้เองแหละ"

เซวียเจียเจียทำปากยื่น ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงในห้องทันที เส้าหยางส่ายหน้าอย่างจนปัญญา "นั่นมันเตียงผมนะ"

"ฉันไม่สนหรอก" เซวียเจียเจียโบกมืออย่างอ่อนแรง "ตอนจะไปอย่าลืมเรียกฉันด้วยล่ะ"

คุณหนูคนนี้ทำตัวเหมือนเป็นผู้ช่วยซะที่ไหนล่ะ เธอเป็นแค่ลูกหาบตัวน้อยชัดๆ

กินฟรีอยู่ฟรี

แถมยังไม่ยอมทำงานอีกต่างหาก

เส้าหยางทำดนตรีประกอบเพลงหนึ่งเสร็จ เหลือบมองเวลา แล้วเดินเข้าไปในห้องนอน ปรับอุณหภูมิแอร์ให้อุ่นขึ้นหนึ่งองศา แล้วหยิบผ้าห่มผืนบางมาห่มให้เซวียเจียเจีย

จากนั้นก็กลับมานั่งหน้าโน้ตบุ๊กต่อ

เวลาผ่านไปทุกนาทีทุกวินาที

พริบตาเดียว

ก็ถึงช่วงค่ำแล้ว

"เซวียเจียเจีย เซวียเจียเจีย" เส้าหยางเปลี่ยนเป็นชุดที่พวกเธอเลือกให้ เดินเข้าไปในห้องนอน เห็นเซวียเจียเจียนอนกางแขนกางขาอยู่บนเตียง เรียกอยู่สองสามครั้งก็ยังไม่ตื่น เส้าหยางเลยยื่นมือไปบีบจมูกเธอซะเลย

วิธีนี้ได้ผลชะงัด

"อื้มมมม~~~" เซวียเจียเจียที่หายใจไม่ออกยกมือขึ้นมาตีแขนเส้าหยาง เธอลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย แล้วพูดเสียงอ้อนว่า "ทำอะไรเนี่ย"

"ตื่นได้แล้ว ใกล้จะไปอัดรายการแล้วนะ"

เซวียเจียเจียลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก นั่งเหม่ออยู่พักใหญ่ ถึงจะยอมตลบผ้าห่มออกไปแต่งหน้า

พอขึ้นรถไปสถานที่บันทึกเทปรายการ เซวียเจียเจียถึงเพิ่งนึกขึ้นได้

เอ๊ะ

ตอนฉันหลับ ฉันไม่ได้ห่มผ้าห่มนี่นา

...