บทที่ 53 เสียงกังขาเบื้องล่างเวที

หลังเวทีบันทึกเทปมีคนพลุกพล่าน ทีมงานเดินขวักไขว่ไปมาตามโถงทางเดินอย่างวุ่นวาย เพื่อเตรียมรับมือกับการบันทึกเทปที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

กลุ่มของเส้าหยางถูกพามายังห้องพักรับรองสำหรับกรรมการโดยเฉพาะ เมื่อผลักประตูเข้าไปก็พบว่าด้านในมีคนอยู่ไม่น้อยแล้ว และสิ่งที่ทำให้เส้าหยางประหลาดใจก็คือ ด้านในมีคนที่เขารู้จักอยู่ด้วย

เส้าหยางพาเซวียเจียเจียและหยางหลานเดินเข้าไป นั่งลงข้างๆ เฉินเมิ่ง แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อน "อาจารย์เฉินเมิ่ง ไม่คิดเลยนะครับว่าพวกเราจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้"

เฉินเมิ่ง หนึ่งในสองเมนเทอร์รับเชิญในรอบประเมินตามโจทย์ของรายการประกายดาวเจิดจรัส เส้าหยางไม่คิดเลยว่าจะได้พบเธอที่หลังเวทีรายการฮวาเซี่ยมีฮิปฮอปในวันนี้

ทางด้านเฉินเมิ่งเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอเส้าหยางที่นี่ เธอหัวเราะแล้วพูดว่า "รายการประกายดาวเจิดจรัสตอนหลังๆ ฉันก็ติดตามดูตลอดเลยนะ เพลงของนายเพราะมาก ถึงเพลงพร่ำเพ้อจะได้รับความนิยมสูงสุด แต่ฉันก็ยังชอบเพลงสิบปีมากกว่าอยู่ดี"

เฉินเมิ่งไม่ถือว่าเป็นคนในวงการบันเทิงเต็มตัว ในฐานะนักแต่งเพลง ก่อนหน้านี้เธอแทบไม่ค่อยปรากฏตัวหน้ากล้องเลย การที่ช่วงนี้เธอมาร่วมรายการบ่อยขนาดนี้ สงสัยคงจะร้อนเงินแน่ๆ

"จริงเหรอครับเนี่ย ถือเป็นเกียรติของผมมากเลยครับ"

เฉินเมิ่งรู้ดีว่านี่เป็นเพียงคำพูดตามมารยาท เธอเปลี่ยนเรื่องและถามว่า "นายก็ถูกทีมงานเชิญมาเป็นกรรมการเหมือนกันเหรอ"

"ครับ"

เฉินเมิ่งลดเสียงลงแล้วพูดว่า "ฉันไม่ค่อยเข้าใจเพลงแร็ปเท่าไหร่หรอก ที่มาร่วมรายการนี้ก็เพราะค่าตัวล้วนๆ เลยล่ะ"

เส้าหยางไม่คิดเลยว่าเฉินเมิ่งจะเป็นคนพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้ เขาพยายามกลั้นขำเอาไว้

เฉินเมิ่งยังคงเตือนด้วยความหวังดีในฐานะคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน "เพราะงั้นเดี๋ยวตอนอัดรายการ ถ้าทำตัวกลมกลืนได้ก็เนียนๆ ไปเถอะ ทางที่ดีคือถ้าไม่ต้องพูดอะไรก็อย่าพูดเลย ยังไงซะมันก็คนละวงการกัน ถ้าพูดอะไรผิดไป พอรายการจบแล้วโดนแฟนคลับถล่มในเน็ต มันจะได้ไม่คุ้มเสียเอานะ"

เส้าหยางลดเสียงลงเช่นกัน แล้วตอบกลั้วหัวเราะ "เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณอาจารย์เฉินเมิ่งที่ชี้แนะนะครับ"

เซวียเจียเจียที่อยู่ด้านข้างเห็นเส้าหยางกับเฉินเมิ่งก้มหน้ากระซิบกระซาบกัน ก็อดไม่ได้ที่จะทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ หยางหลานที่อยู่ข้างๆ จึงพูดขึ้นอย่างมีความหมายแฝง "ยิ่งต่อไปเส้าหยางมีชื่อเสียงมากขึ้น เขาก็จะได้รู้จักผู้คนมากขึ้น สิ่งยั่วยุรอบตัวก็จะเยอะตามไปด้วย ศิลปินส่วนใหญ่พอดังแล้วมักจะทนต่อสิ่งยั่วยุรอบตัวไม่ไหว จนหลงลืมตัวตนและสูญเสียเส้นความถูกต้องของตัวเองไป เจียเจีย เธอคิดว่าเส้าหยางจะเป็นเหมือนคนพวกนั้นไหม"

"เขาก็ลองดูสิ!" เซวียเจียเจียทำท่าเอามือปาดคอ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยจิตสังหารว่า "ถ้าเขาทำตัวแบบนั้น ฉันจะตอนเขาทิ้งซะเลย"

หยางหลานกลั้นขำ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

จนกระทั่งทีมงานเข้ามาเตือนว่าอีกห้านาทีจะเริ่มบันทึกเทป หยางหลานถึงได้พูดขึ้น "พวกเราออกไปกันเถอะ"

"ไปไหนล่ะคะ"

"เดี๋ยวพอเริ่มอัดรายการ กล้องน่าจะแพนเข้ามาถึงข้างหลังเวที พวกเราโผล่เข้าไปในกล้องไม่ได้หรอกนะ"

เมื่อเห็นว่าผู้ช่วยของแขกรับเชิญคนอื่นๆ ต่างก็ทยอยออกไปกันหมดแล้ว เซวียเจียเจียถึงได้เดินตามหยางหลานออกจากห้องพักรับรองไป

ห้านาทีต่อมา แขกรับเชิญทั้งสิบเอ็ดคนก็เดินไปรอที่ประตูทางขึ้นเวที

ลวี่เผิง ผู้กำกับใหญ่ควบตำแหน่งพิธีกร หลังจากกล่าวเปิดรายการและอธิบายกติกาในรอบนี้จบ ก็เริ่มเชิญแขกรับเชิญที่มารับหน้าที่เป็นกรรมการในรอบนี้ออกมา

รูปประวัติของแต่ละคนปรากฏขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่ ความจริงแล้วนักแต่งเพลงเหล่านี้ส่วนใหญ่ไม่ใช่คนในวงการบันเทิงเบื้องหน้า พวกเขาแค่แต่งเพลงให้นักร้องชื่อดังเท่านั้น แต่ผลงานชิ้นเอกของพวกเขาล้วนเป็นเพลงที่คุ้นหูกันเป็นอย่างดี

ผู้ชมให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ทุกครั้งที่มีกรรมการเดินขึ้นเวที ด้านล่างก็จะมีเสียงปรบมือโห่ร้องต้อนรับอย่างกึกก้อง

ไม่เหมือนกับรายการอื่นๆ รายการแร็ปไม่มีที่นั่งสำหรับผู้ชม ทุกคนต้องยืนดู อาจจะเป็นเพราะต้องการเลียนแบบวัฒนธรรมอันเดอร์กราวด์ของวงการแร็ป แต่ในรอบนี้ทางทีมงานได้จัดเตรียมเก้าอี้สิบเอ็ดตัวไว้ด้านหลังกลุ่มผู้ชม ตำแหน่งถูกจัดไว้ค่อนข้างสูงและเรียงหน้ากระดาน ดูมีสง่าราศีมากทีเดียว

แขกรับเชิญทยอยขึ้นเวทีไปทีละคน จนกระทั่งเหลือแค่เฉินเมิ่งและเส้าหยางอยู่ที่ประตูทางขึ้นเวทีเป็นสองคนสุดท้าย

"ลำดับต่อไป ขอเชิญอาจารย์เฉินเมิ่ง นักแต่งเพลงชื่อดัง ผลงานชิ้นเอกของเธอได้แก่เพลง วันฝนพรำ, สายลมฤดูใบไม้ผลิแสนหลี่..."

ลวี่เผิงตะโกนเสียงดัง เฉินเมิ่งก็เดินขึ้นเวทีไปตามการนำทางของทีมงาน แต่ก่อนไปเธอจงใจหันมามองเส้าหยางด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"และสุดท้าย ขอเชิญเส้าหยาง นักร้องนักแต่งเพลงหน้าใหม่ผู้มีพรสวรรค์จากรายการประกายดาวเจิดจรัสครับ!"

การปรากฏตัวเป็นคนสุดท้ายของเส้าหยาง ไม่เพียงแต่ทำให้แขกรับเชิญคนก่อนหน้าประหลาดใจ แม้แต่ผู้ชมก็ยังประหลาดใจเช่นกัน เพราะโดยส่วนใหญ่แล้ว คนที่ออกโรงเป็นคนสุดท้าย มักจะเป็นคนที่มีประสบการณ์สูงหรือมีชื่อเสียงโด่งดัง

เส้าหยางในฐานะเด็กใหม่ที่เพิ่งเดบิวต์จากรายการประกายดาวเจิดจรัส ตามหลักแล้ว เขาไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นคนสุดท้ายที่เดินขึ้นเวทีเลย

สายตาหลายคู่ที่เต็มไปด้วยความกังขาจับจ้องไปที่เส้าหยาง ทำให้หยางหลานที่มองดูสถานการณ์สดผ่านหน้าจอขนาดใหญ่อยู่หลังเวที ถึงกับลุ้นจนเหงื่อตกแทน

เพลงป๊อปกับเพลงแร็ปเดิมทีก็ไม่ใช่แวดวงเดียวกันอยู่แล้ว การมาอยู่ที่นี่ เส้าหยางก็แทบจะไม่ได้รับการยอมรับจากคนส่วนใหญ่เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการให้เขาออกโรงเป็นคนสุดท้ายด้วย

เส้าหยางย่อมสังเกตเห็นเสียงกังขาจากด้านล่างเวที แต่สิ่งนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อเขาเลย เขายังคงมีรอยยิ้มบางๆ ประดับบนใบหน้า และเดินไปนั่งที่โต๊ะกรรมการอย่างสง่าผ่าเผย

ในขณะที่ลวี่เผิงกำลังอธิบายขั้นตอนของรายการในรอบนี้อย่างละเอียด เฉินเมิ่งก็กระซิบถามอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า "ทำไมพวกเขาถึงให้นายขึ้นเวทีเป็นคนสุดท้ายล่ะ"

ตอนที่ยังไม่เริ่มอัดรายการ ทีมงานได้บอกกับแขกรับเชิญทั้งสิบเอ็ดคนไว้แล้วว่า ลำดับการขึ้นเวทีก็คือลำดับการโหวตคะแนน เฉินเมิ่งไม่ได้โง่ เธอย่อมรู้ดีว่ากรรมการที่นั่งอยู่ตำแหน่งสุดท้าย คือตำแหน่งที่ต้องเป็นที่เกลียดชัง ต่อให้ให้คนอื่นเลือก ก็ไม่มีใครเลือกที่จะเป็นคนสุดท้ายแน่นอน

เส้าหยางยิ้มขื่นแล้วตอบ "พวกเขาจัดมาแบบนี้ ผมจะทำอะไรได้ล่ะครับ กินข้าวหม้อเขา ก็ต้องฟังคำสั่งเขา รับเงินเขามา ก็ต้องดูสีหน้าเขา ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเงินมันไม่ได้หากันง่ายๆ อยู่แล้ว ช่างมันเถอะครับ"

เมื่อเห็นเส้าหยางมีสีหน้าจนใจ เฉินเมิ่งก็พูดต่อ "เดี๋ยวฉันจะพยายามไม่ให้คะแนนออกมาเสมอกันก็แล้วกัน นายจะได้ไม่ต้องกลืนไม่เข้าคายไม่ออก"

"ขอบคุณครับ"

หลังจากพิธีกรลงจากเวที รายการในรอบนี้ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันหกคนที่เหลืออยู่ในรอบรองชนะเลิศ มีอยู่สองกลุ่มที่มาจากค่ายเพลงแร็ปเดียวกัน

ค่ายหนึ่งชื่อ ซีเอสซี

ส่วนอีกค่ายชื่อ พรรคเทียนซาน

ชื่อแรกทำให้เส้าหยางนึกถึงเกมที่ชื่อ ซีเอสจีโอ ส่วนชื่อหลังก็ทำให้เส้าหยางนึกถึงชื่อพรรคในนิยายกำลังภายใน

แต่โก่วเกอจากค่ายซีเอสซีและโจวฮั่นเซิงจากพรรคเทียนซาน ก็ถือเป็นตัวเต็งที่จะคว้าแชมป์ในรายการฮวาเซี่ยมีฮิปฮอปเช่นกัน

แต่น่าเสียดาย

ที่พวกเขาไม่ได้มาเจอกันในรอบรองชนะเลิศ

นี่อาจจะเป็นความจงใจของทางรายการที่จัดสายออกมาแบบนี้

ทว่าสวีหัวและเจียงปิงที่อยู่ค่ายเดียวกับพวกเขา กลับต้องมาเป็นคู่แข่งกันเองในรอบรองชนะเลิศ

แม้จะบอกว่าหลังจากแข่งแบบตัวต่อตัวในรอบแรกจบแล้วจะยังมีการแข่งรอบแก้ตัวอีกหนึ่งรอบ แต่การจะตีฝ่าวงล้อมจากสามคนนั้นเป็นเรื่องยากมาก ดังนั้นการแข่งแบบตัวต่อตัวในรอบแรกจึงสำคัญกับพวกเขามาก

การแสดงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

คู่แรกที่ขึ้นเวทีคือโก่วเกอจากค่ายซีเอสซีและผู้เข้าแข่งขันอีกคนหนึ่ง

ผ่านไปสองโชว์ ความแตกต่างก็เห็นได้ชัด โก่วเกอที่เป็นตัวเต็งแชมป์ทำผลงานได้ดีกว่าผู้เข้าแข่งขันอีกคนอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นในช่วงลงคะแนนโหวต คะแนนจึงเทไปฝั่งเดียวแทบจะทั้งหมด

เมื่อถึงคิวเส้าหยางวิจารณ์และลงคะแนนโหวต คะแนนก็ทิ้งห่างเป็นแปดต่อหนึ่งแล้ว ดังนั้นเส้าหยางจึงยึดมั่นในคำเตือนของเฉินเมิ่งเมื่อครู่ โดยการคอมเมนต์แบบขอไปทีสั้นๆ สองประโยค แล้วก็เทคะแนนโหวตให้โก่วเกอ

หลังจากทั้งสองคนลงจากเวที คู่ที่สองซึ่งมีโจวฮั่นเซิงที่เป็นตัวเต็งแชมป์อีกคนก็ก้าวขึ้นเวทีพร้อมกับคู่แข่งของเขา

สไตล์ของเขาแตกต่างจากโก่วเกออย่างสิ้นเชิง

โก่วเกอจะมีกลิ่นอายสไตล์ฮวาเซี่ยแร็ปที่เข้มข้นกว่า ส่วนโจวฮั่นเซิงจะเน้นไปที่การโชว์เทคนิคการร้องแบบเพียวๆ สไตล์ของทั้งสองคนล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

การแสดงของโจวฮั่นเซิงแทบจะไม่มีข้อผิดพลาดเลย แม้คู่แข่งของเขาจะไม่มีข้อผิดพลาดเช่นกัน แต่ดูจากการตอบรับของผู้ชมในสตูดิโอแล้ว คู่แข่งของเขากลับดูด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ขั้นตอนการลงคะแนนโหวตก็ผ่านไปอย่างราบรื่น เมื่อถึงคิวเส้าหยาง คะแนนโหวตก็ปาไปเจ็ดต่อสี่แล้ว

หลังจากคู่ที่สองจบลง เฉินเมิ่งก็ยิ้มแล้วพูดว่า "เหลืออีกแค่คู่เดียวแล้ว ดูเหมือนนายจะโชคดีนะเนี่ย"

เส้าหยางยักไหล่แล้วตอบว่า "ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ เดี๋ยวพอคู่ที่สามแข่งเสร็จ ผมก็ต้องขึ้นเวทีแล้วล่ะ"

"นายต้องขึ้นแสดงคั่นเวลาด้วยเหรอ"

"ครับ"

"ฉันล่ะตั้งตารอดูเลยนะ"