บทที่ 54 หมอนั่นรู้เรื่องเพลงแร็ปซะที่ไหนล่ะ

เนื่องจากโก่วเกอและโจวฮั่นเซิงต่างก็เป็นตัวเต็งแชมป์ ผู้ชมด้านล่างจึงรู้ดีว่าพวกเขาต้องเข้ารอบชิงชนะเลิศแน่นอน ดังนั้นการแข่งสองรอบแรกจึงไม่ค่อยมีความลุ้นระทึกอะไรมากนัก

กลับเป็นรอบที่สามต่างหากที่ทำให้ผู้ชมตั้งตารอ

คนหนึ่งคือสวีหัว หรือฉายาว่าหัวจื่อ จากค่ายซีเอสซี ซึ่งเป็นลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ของโก่วเกอ

หมอนี่เคยพูดจาอวดดีไว้ในรายการตอนแรกว่า "โก่วเกอได้แชมป์ ฉันได้รองแชมป์"

ถ้าเป็นรายการวาไรตี้ทั่วไป การพูดจาแบบนี้คงโดนนักเลงคีย์บอร์ดรุมด่าไปแล้ว

แต่ในรายการแร็ป การพูดจาแบบนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ทำให้คนดูรู้สึกรำคาญ แต่ยังดึงดูดความสนใจได้อีกต่างหาก

ส่วนอีกคนคือเจียงปิง จากค่ายเทียนซาน ฝีมือสูสีกับสวีหัว ชอบคิดค้นเทคนิคการร้องแร็ปที่ค่อนข้างล้ำสมัย

รอบนี้ใครแพ้ ก็จะพิสูจน์ว่าค่ายของตัวเองอ่อนแอกว่า

ทั้งสองคนจึงเตรียมตัวสำหรับวันนี้มาเป็นอย่างดีตั้งแต่เนิ่นๆ

โก่วเกอกับโจวฮั่นเซิงที่เพิ่งลงจากเวทีไปก็จ้องมองหน้าจอใหญ่ไม่วางตา ในฐานะพี่ใหญ่ของแต่ละค่าย พวกเขาย่อมไม่อยากเห็นลูกทีมตัวเองพ่ายแพ้ให้กับคนของอีกค่ายอย่างแน่นอน

"ต่อไปขอเชิญ... สวีหัว... หัวจื่อ จากค่ายซีเอสซี ขึ้นเวทีครับ"

สปอตไลต์สาดส่องลงมาที่สวีหัว ทำให้เขากลายเป็นจุดเด่นบนเวทีในพริบตา

ดนตรีจังหวะหนักหน่วงดังก้องไปทั่วสตูดิโอ ทำให้เส้าหยางรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในผับ

สวีหัวจับไมโครโฟนด้วยสองมือ แล้วเริ่มแร็ปอย่างรวดเร็ว

เส้าหยางเหลือบมองเนื้อเพลง ยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า เนื้อเพลงครึ่งจีนครึ่งอังกฤษ แถมยังตรรกะวิบัติอีกหลายจุด

บางคำท้ายประโยคเหมือนจับมาต่อๆ กันให้สัมผัสกันเฉยๆ โดยไม่มีความหมายอะไรเลย

ฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป

คำว่า 'ฮวาเซี่ย' สะท้อนออกมาตรงไหนบ้างล่ะเนี่ย

เพลงจบ ผู้ชมต่างปรบมือโห่ร้องชื่นชม จนเส้าหยางเริ่มสงสัยว่ารสนิยมของตัวเองมีปัญหาหรือเปล่า

สวีหัวเดินไปที่มุมเวที เจียงปิงเดินขึ้นมาแทน

เส้าหยางเปิดเนื้อเพลงแผ่นถัดไป แม้ในเนื้อเพลงจะมีภาษาอังกฤษปะปนอยู่บ้าง แต่สัดส่วนก็น้อยกว่ามาก

อย่างน้อยเนื้อเพลงก็ดูเป็นเหตุเป็นผลมากกว่า

เส้าหยางเพิ่งจะรู้สึกตั้งตารอขึ้นมานิดหน่อย แต่พอเจียงปิงอ้าปากร้อง เขาก็ต้องผิดหวังอีกครั้ง

ออโต้จูน

หมอนี่ถึงกับใส่ออโต้จูนด้วย!

แกเป็นปิกาจูหรือไงฮะ ถึงต้องใช้ไฟฟ้าช่วยเนี่ย

นี่แสดงว่าไม่มั่นใจในเสียงตัวเองขนาดไหนกัน

เส้าหยางถึงกับพูดไม่ออก

ดูเหมือนว่าวงการแร็ปในประเทศของโลกนี้จะไม่มีคนเก่งๆ เลยจริงๆ หกอันดับแรกของประเทศยังมีฝีมือแค่นี้

รายการแบบนี้ ให้ผมขึ้นไปร้องยังได้เลย

ในที่สุดดนตรีออโต้จูนสุดหลอนก็จบลง พิธีกรเดินขึ้นเวที เรียกสวีหัวและเจียงปิงมายืนข้างๆ

เริ่มการโหวต

กรรมการห้าคนแรกคอมเมนต์สั้นๆ สองสามประโยค แล้วก็รีบโหวตให้คะแนนทันที

ตอนแรกทุกอย่างดูปกติ

จนกระทั่งกรรมการคนที่หกโหวตเสร็จ สถานการณ์ก็เริ่มเปลี่ยนไป

เสมอ 3:3

หลังจากกรรมการคนที่แปดโหวต ก็กลายเป็นเสมอ 4:4

พอกรรมการคนที่เก้าโหวตเสร็จ คะแนนก็กลายเป็น 5:4

สองโหวตสุดท้ายมีความสำคัญมาก

เฉินเมิ่งเหลือบมองเส้าหยาง แอบถอนหายใจในใจ 'ช่างเถอะ เขาเป็นแค่เด็กใหม่ ยังต้องหากินในวงการนี้อีกนาน เดี๋ยวฉันรับบทคนเลวให้เองก็แล้วกัน'

ในขณะที่เฉินเมิ่งกำลังจะโหวต จู่ๆ ก็มีเสียงของผู้ช่วยผู้กำกับหลี่ต๋าดังขึ้นในหูฟังของเธอ

"อาจารย์เฉินเมิ่งครับ รบกวนโหวตให้เจียงปิงด้วยนะครับ"

เฉินเมิ่งชะงักไป อึ้งจนพูดไม่ออก

เสียงจากผู้ช่วยผู้กำกับหลี่ต๋าในหูฟัง กรรมการทั้งสิบเอ็ดคนได้ยินกันหมด ซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงเส้าหยางด้วย

เฉินเมิ่งแอบมองเส้าหยาง เมื่อเห็นเส้าหยางพยักหน้าให้ ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น "โหวตนี้ฉันให้เจียงปิงค่ะ"

ฟึ่บ

คะแนนบนหน้าจอใหญ่รีเฟรช

เสมอ 5:5!

โหวตสุดท้าย เส้าหยางโหวตให้ใคร คนนั้นก็จะได้เข้ารอบชิงชนะเลิศทันที

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เส้าหยาง

ในที่สุด สิ่งที่ไม่อยากให้เกิดที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้

เส้าหยางแค่นหัวเราะในใจ แล้วโพล่งออกไปตรงๆ "ผมโหวตให้เจียงปิง"

เกิดเสียงฮือฮาขึ้นด้านล่างเวที

โหวตให้ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ

เมื่อเห็นดังนั้น ลวี่เผิงก็จงใจถามจี้ต่อ "เส้าหยาง ทำไมคุณถึงโหวตให้เจียงปิงล่ะ ช่วยบอกเหตุผลพวกเราหน่อยสิครับ"

สายตาหลายคู่จับจ้องไปที่เส้าหยางอีกครั้ง

เมื่อกี้ตอนกรรมการคนอื่นโหวต ไม่เห็นพิธีกรจะถามคำถามนี้เลย

เมื่อรู้สึกได้ว่าผู้กำกับจงใจพุ่งเป้ามาที่ตัวเอง เส้าหยางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ตัดสินใจพูดความจริงออกไปตรงๆ "ความจริงแล้ว ผมคิดว่าการแสดงของผู้เข้าแข่งขันทั้งสองคนก็ธรรมดานะครับ ทั้งเนื้อเพลงและทำนอง ผมให้ไม่ผ่านทั้งคู่ ที่ผมโหวตให้เจียงปิง ก็เพราะเพลงเขาภาษาอังกฤษไม่เยอะเท่าไหร่ รายการนี้ชื่อ 'ฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป' แต่เพลงกลับมีแต่ภาษาอังกฤษ ผมว่ามันไม่ค่อยเหมาะที่จะเอามาร้องบนเวทีนี้สักเท่าไหร่นะครับ"

เดือดแล้ว!

คำพูดนี้ทำเอาทั้งสตูดิโอเดือดพล่าน!

เฉินเมิ่งเบิกตากว้าง มองเส้าหยางด้วยความตกใจ

เมื่อกี้ฉันเพิ่งเตือนนายไปไม่ใช่เหรอว่าให้พูดน้อยๆ นี่นายกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย

ล่วงเกินฝ่ายเดียวไม่พอ นี่กะจะล่วงเกินมันทั้งสองฝ่ายเลยใช่ไหม

นายเพิ่งจะเดบิวต์มาหยกๆ กะจะทำลายอนาคตตัวเองเลยหรือไงเนี่ย!!!

ไม่ใช่แค่เฉินเมิ่ง กรรมการอีกเก้าคนก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน

ด้านล่างเวทีที่ผู้ชมยืนอยู่ยิ่งส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายหนักเข้าไปอีก

ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ

ตอนที่เส้าหยางพูดประโยคนั้นจบ บนหน้าจอใหญ่ดันมีภาพจากหลังเวทีปรากฏขึ้นมาด้วย

โก่วเกอปาสร้อยคอสัญลักษณ์ของการผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศลงพื้นด้วยความโมโห ก่อนจะพูดด้วยความเกรี้ยวกราดว่า "หมอนั่นรู้เรื่องเพลงแร็ปซะที่ไหนล่ะ"

ทางด้านโจวฮั่นเซิงก็แค่นเสียงเย้ยหยัน "คนในวงการบันเทิง ก็กลับไปหากินในวงการบันเทิงเงียบๆ เถอะ วงการแร็ปก็มีกำแพงของมันนะ ไม่ใช่ว่าใครหน้าไหนก็เข้ามาได้"

สถานการณ์ในตอนนี้

คือสิ่งที่ผู้กำกับลวี่เผิงต้องการเห็นพอดิบพอดี

พรุ่งนี้ตัดเอาฉากนี้ไปทำเป็นทีเซอร์โปรโมต ยอดวิวของรายการตอนนี้ต้องพุ่งกระฉูดแน่นอน

หยางหลานที่มองดูสถานการณ์ในสตูดิโอถึงกับหน้าถอดสี

เซวียเจียเจียรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ จึงกระซิบถาม "พี่หลาน เส้าหยางไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนเข้าแล้วใช่ไหมคะ"

หยางหลานตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "สงสัยเขาจะไม่อยากอยู่ในวงการนี้แล้วมั้ง"

พอได้ยินแบบนั้น เซวียเจียเจียก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

เธออุตส่าห์หวังให้เส้าหยางดังขึ้นเรื่อยๆ แท้ๆ...

สถานการณ์ดำเนินมาถึงจุดนี้แล้ว

สุดท้ายลวี่เผิงก็ประกาศว่าเจียงปิงจากค่ายเทียนซานเป็นผู้ชนะในรอบนี้

ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองคนเดินลงจากเวทีไปด้วยความโกรธจัด

ผู้ชมยังคงวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด เสียงอื้ออึงยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

ลวี่เผิงถือไมค์พูดเสียงดัง "ให้ผู้เข้าแข่งขันของเราไปพักผ่อนกันก่อนนะครับ ลำดับต่อไป ขอเสียงปรบมือต้อนรับเส้าหยาง ที่จะมามอบบทเพลงที่เขาแต่งเองให้กับพวกเราครับ"

ท่ามกลางความวุ่นวาย

เส้าหยางลุกขึ้นเดินไปที่เวที ก่อนขึ้นเวที เขายื่นแฟลชไดรฟ์ที่เตรียมไว้ให้กับทีมงาน

ข้างในมีดนตรีและเนื้อเพลงของทั้งสองเพลง เส้าหยางกำชับทีมงานเป็นพิเศษให้เปิดดนตรีเพลงที่สอง

การแสดงคั่นเวลา จะว่าสำคัญก็สำคัญ จะว่าไม่สำคัญก็ไม่สำคัญ ขึ้นอยู่กับระดับของดาราที่เชิญมา

ถ้าเชิญดาราระดับแนวหน้ามา บรรยากาศในงานไม่มีทางกร่อยแบบนี้แน่นอน

แต่เส้าหยางก็ไม่ได้หวั่นไหวไปกับคนพวกนี้

คนพวกนี้รู้เรื่องเพลงแร็ปซะที่ไหน

รู้จักแต่ตะโกนโหวกเหวกโวยวายไปวันๆ

"ชู่ว!"

ท่าไม้ตายอันเป็นเอกลักษณ์ของเส้าหยางมาอีกแล้ว บรรยากาศในสตูดิโอเงียบลงก็จริง แต่ทุกคนกลับทำหน้าตาไม่แยแส เพราะที่นี่คือเวทีแร็ป นักร้องเพลงป๊อปอย่างเส้าหยาง แถมยังเป็นแค่เด็กใหม่ ย่อมไม่เป็นที่ต้อนรับอยู่แล้ว

ส่วนบรรดาแร็ปเปอร์ที่อยู่หลังเวทียิ่งไม่ต้องพูดถึง ต่างก็ทำสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม

แม้แต่ผู้กำกับลวี่เผิงในเวลานี้ยังหาโอกาสแวบไปนั่งพักคุยกับผู้ช่วยผู้กำกับคนอื่นๆ เลย

เส้าหยางส่งสัญญาณมือ เสียงดนตรีบรรเลงก็ดังขึ้น

พร้อมกันนั้น บนหน้าจอใหญ่ก็ปรากฏภาพขึ้นมา มีเพียงตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่สองคำ —— กิเลน

...