บทที่ 55 เขาระเบิดความมันส์ทะลุเวที

ดนตรีนี้...

ชื่อเพลงนี้...

ไม่เหมือนเพลงป๊อปเลยนะ

ผู้ชมด้านล่างเวทีต่างอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เส้าหยาง

ในตอนที่ความสนใจของทุกคนกลับมาจดจ่อที่เส้าหยาง

เส้าหยางก็เริ่มเปล่งเสียงร้อง

"ฉันเสียงดังเพราะฉันทำตัวถูกต้อง

ไปที่ไหนก็มีแต่เส้นทางสายหลัก

ก้าวเดินอย่างสง่าผ่าเผยไม่กลัวเงาเอียง

พวกที่ทำให้ใจฉันว้าวุ่น ฉันก็ไม่สนใจ

ในเนื้อเพลงย่อมมีจักรวาลซ่อนอยู่

ท่องคาถาความระมัดระวังอยู่กลางถนนใหญ่..."

เพียงแค่เส้าหยางร้องท่อนแรกจบ ผู้ชมทั้งสตูดิโอก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

แร็ป!

เป็นเพลงแร็ปจริงๆ ด้วย!

เขา...

นี่... จะเป็นไปได้ยังไง

เขาไม่ได้เป็นนักร้องเพลงป๊อปหรอกเหรอ

จะเป็นไปได้ยังไง... บ้าเอ๊ย... เนื้อเพลงนี้... จังหวะนี้... ความเร็วในการร้อง... โฟลว์นี้... โคตรเจ๋งเลย!

"พรวด!" ผู้กำกับลวี่เผิงที่ได้ยินเสียงร้องของเส้าหยาง ถึงกับพ่นน้ำโซดาที่กำลังดื่มอยู่ออกมา

เขารีบวิ่งไปที่หน้าจอใหญ่ด้วยความรวดเร็ว มองดูเส้าหยางหน้ากล้องด้วยสีหน้างุนงง

หมอนี่

กำลังแกล้งทำตัวอ่อนแอเพื่อหลอกกินเหยื่อชัดๆ!

"ยุทธภพของใคร

แค่รัศมีกระบี่สามส่วน ฉันก็ดับธูปพวกแกได้แล้ว

ถือว่าการเสียเปรียบเป็นความโชคดีก็แล้วกัน

ถือซะว่าฉันมาสอนบทเรียนให้

เลิกเรียนตอนเที่ยงวันพอดี

ให้แสงแดดแผดเผาความชั่วร้ายของพวกแกไปซะ

พวกแกจะไปกลัวอะไรกับการเดินตามรอยคนอื่น

ฉันมีความมุ่งมั่นเป็นของตัวเอง

กระบี่เดียวเปิดประตูสวรรค์..."

เหตุผลที่เส้าหยางเลือกเพลง 'กิเลน' เพลงนี้ ก็เพราะมันสามารถระเบิดความมันส์บนเวทีได้

ความจริงเขาคิดไว้ตั้งแต่ตอนบ่ายแล้ว

ถ้าคืนนี้เจอสถานการณ์ที่รายการจงใจทำให้เขาอับอาย เขาก็จะร้องเพลงนี้เป็นการแสดงคั่นเวลา

หนึ่ง เพื่อให้คนในวงการนี้รู้ว่า ฉันมีคุณสมบัติพอที่จะมาเป็นกรรมการพวกแก

สอง เพื่อให้แฟนคลับในวงการนี้รู้ว่า ฉันมีคุณสมบัติพอที่จะวิจารณ์ไอดอลของพวกแก

สาม เพื่อให้ทีมงานรายการรู้ว่า ถึงฉันจะเพิ่งเดบิวต์ แต่ก็อย่าหวังว่าจะมาเหยียบย่ำฉันได้

"อย่าปลุกฉัน

ฉันทนหลบซ่อนไม่ไหว

ขึ้นเขาลงห้วย

ไฟป่าลามทุ่ง

ปล่อยให้ลมพัดผ่านไปก็ไม่เลว

อย่าปลุกฉัน

ฉันทนหลบซ่อนไม่ไหว

ขึ้นเขาลงห้วย

ไฟป่าลามทุ่ง

ปล่อยให้ลมพัดผ่านไปก็ไม่เลว..."

พอขึ้นท่อนฮุก ผู้ชมที่ตอนแรกไม่ได้คาดหวังในตัวเส้าหยาง จู่ๆ ก็ถูกบรรยากาศในงานสะกดเข้าอย่างจัง

แต่ละคนอดไม่ได้ที่จะชูมือขึ้นโบกสะบัด

แท่งไฟเรืองแสงสีแดงบนข้อมือรวมตัวกันเป็นทะเลดอกไม้สีแดง ทำให้บรรยากาศในงานร้อนระอุขึ้นมาทันที

เฉินเมิ่งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกรรมการอึ้งไปพักใหญ่ กว่าจะได้สติกลับมา

พอนึกถึงคำพูดของเส้าหยางเมื่อครู่ และเห็นการแสดงของเขาบนเวทีในตอนนี้ เฉินเมิ่งก็ตระหนักได้ว่าตัวเองประเมินเส้าหยางต่ำไป

ด้วยพรสวรรค์ขนาดนี้

ด้วยรูปร่างหน้าตาแบบนี้

ในอนาคตเขาจะต้องประสบความสำเร็จในวงการบันเทิงอย่างแน่นอน

ภายในห้องควบคุม ลวี่เผิงถือวิทยุสื่อสารตะโกนสั่งการหลังจากตั้งสติได้ "เร็วเข้า แพนกล้องไปที่เขา ซูมเข้าไปใกล้ๆ ซูมเข้าไป"

"ทีมจัดแสง ทีมจัดแสง เปลี่ยนไฟในงานให้เป็นสีแดงเดี๋ยวนี้"

"บ้าเอ๊ย ใครเป็นคนเชิญหมอนี่มา เขาร้องแร็ปได้ ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะ"

หลี่ต๋าตอบอย่างจนปัญญา "เขาเพิ่งเดบิวต์ ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยร้องแร็ป ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาร้องได้"

"คนเดียว กระบี่เล่มเดียว เหล้าจอกเดียว

ก้าวเดินทีละก้าว อีกก้าวเดียวก็ถึงสวรรค์

ฮึดสู้พ่นลมหายใจ จุดไฟขึ้นมา

เผาผลาญขุมนรกที่มืดมิดให้มอดไหม้

ให้จดจำฉันไว้ในเวลานี้

คำพูดที่สลักไว้บนแผ่นเหล็ก

ถ้าอย่างนั้นก็ขอเชิญทุกท่านมาเป็นพยานให้ฉัน

ดูฉันจุดไฟป่าให้ลุกลาม..."

ถึงแม้จังหวะเพลงจะเร็วมาก แต่การออกเสียงของเส้าหยางกลับชัดเจนมาก ดีกว่าโก่วเกอกับโจวฮั่นเซิงตั้งเยอะ

เขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำที่เซวียเจียเจียซื้อให้ บนหัวสวมหมวกแก๊ปสีดำ

ก่อนขึ้นเวที หยางหลานยังเอาสร้อยคอเงินมาสวมคอเส้าหยางให้อีกด้วย

ถ้าไม่บอกว่าคนที่อยู่บนเวทีคือใคร

คงไม่มีใครสงสัยว่าเส้าหยางไม่ใช่นักร้องแร็ป

สไตล์การแสดงแบบนี้

ทักษะการร้องแบบนี้

สำหรับสวีหัวและเจียงปิงที่เพิ่งแสดงจบไปเมื่อครู่ ถือว่าเหนือชั้นกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ในตอนนี้ที่หลังเวที โก่วเกอ โจวเหวินเซิง และผู้เข้าแข่งขันทั้งหกคนต่างก็จ้องมองหน้าจอใหญ่ด้วยความตกตะลึง ราวกับถูกฟ้าผ่า

นี่มันมาเป็นกรรมการที่ไหนกัน

นี่มันมาพังรายการชัดๆ

แต่เพลงนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

เมื่อร้องท่อน [ดูฉันจุดไฟป่าให้ลุกลาม] จบ เสียงปี่ซัวน่าที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัวก็ดังกังวานขึ้น

ปี่ซัวน่า

ราชาแห่งเครื่องดนตรี

ดั่งคำโบราณที่ว่า 'เครื่องดนตรีมีเป็นร้อย ปี่ซัวน่าเป็นราชา ไม่ส่งขึ้นสวรรค์ ก็ส่งเข้าหอ'

เสียงอันเป็นเอกลักษณ์นี้ สามารถดึงดูดผู้คนได้ทุกเพศทุกวัย

เส้าหยางถือไมโครโฟนตะโกนเสียงดัง...

"ใต้หล้ายุทธภพก่อเกิดวีรบุรุษอย่างพวกเรา

เข้าสู่ยุทธจักรวันเวลาก็เร่งเร้า

เรื่องอำนาจราชศักดิ์คุยกันอย่างสนุกสนาน

สู้การเมามายสักครั้งในชีวิตไม่ได้เลย..."

บทบรรยายสี่ประโยค บวกกับเสียงปี่ซัวน่า การผสมผสานระหว่างการแร็ปและปี่ซัวน่า ดึงบรรยากาศในงานให้พุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ

บ้าไปแล้ว

บ้าไปแล้วจริงๆ

เซวียเจียเจียเบิกตากลมโตจ้องมองเส้าหยางในหน้าจอ ถึงแม้เธอจะไม่ได้อยู่ด้านล่างเวที แต่ต่อให้อยู่ในห้องพักรับรองหลังเวที เธอก็ยังได้ยินเสียงของเส้าหยางบนเวทีอย่างชัดเจน

ในวินาทีนี้ เธอกลายเป็นแฟนคลับตัวน้อยของเส้าหยางไปโดยปริยาย เธออดไม่ได้ที่จะดึงมือหยางหลานที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมาชูสูงๆ และโยกไปตามจังหวะเพลง

หยางหลานเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน วินาทีก่อนยังเหมือนตกนรก แต่วินาทีต่อมากลับเหมือนได้ขึ้นสวรรค์

เส้าหยางต้องดังระเบิดแน่!

สำหรับผู้จัดการส่วนตัวแล้ว ไม่มีอะไรจะน่าดีใจไปกว่าการที่ศิลปินในความดูแลของตัวเองโด่งดัง

ท่อนฮุกจบไปอีกรอบ

เส้าหยางก้าวเดินมาที่ด้านหน้าสุดของเวที เขากวาดสายตามองผู้ชมทั้งหมด กดหมวกแก๊ปลง แล้วตะโกนเสียงดัง "Are you ready?"

เสียงกรี๊ดดังตอบรับ

ท่อนไคลแมกซ์ที่สุดของเพลงเริ่มขึ้นแล้ว

เส้าหยางโค้งตัวลงเล็กน้อย เหยียบเท้าข้างหนึ่งบนลำโพงหน้าเวที แล้วร้องแร็ปรัวเร็ว...

"ฉันจะพกธงและเหรียญรางวัลของฉันไป

พาพี่น้องของฉันไปด้วย

ไปโพสท่าอยู่บนยอดเขา

ฉันจะต้องเจ๋งกว่าที่คุณเคยเห็นเคยได้ยิน

ไอ้พวกเรื่องไร้สาระพวกนั้น

เอามารวมกันก็ยังสู้ฉันไม่ได้

ฉันจะทำให้ระหว่างฟ้าดินนี้

ถูกย้อมไปด้วยสีแดงทั้งหมด

ฉันจะแปลงกายเป็น

เมฆเพลิงยาวหกพันลี้

จากบู๊ตึ๊งลามไปถึงเส้าหลินใต้

จากบู๊ตึ๊งลามไปถึงเส้าหลินใต้..."

จบรอบแรก

บรรยากาศก็พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างที่รายการนี้ไม่เคยมีมาก่อน

ในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าเพลงน่าจะจบแล้ว เส้าหยางกลับร้องท่อนนี้ซ้ำอีกรอบติดต่อกัน

20 วินาที

140 คำ

ต่อให้ไม่อ่านเนื้อเพลงบนหน้าจอใหญ่ก็ยังฟังออกทุกประโยค

บรรยากาศในงานถูกเส้าหยางระเบิดความมันส์จนทะลุพิกัด

เมื่อท่อนสุดท้าย [เหมือนกับกิเลน] จบลง เส้าหยางถือไมโครโฟนตะโกนว่า "ขอบคุณครับ" แล้วโยนไมค์ทิ้งไว้บนเวที ก้าวเดินลงจากเวทีไปอย่างสง่าผ่าเผย

ผู้ชมที่เคยดูถูกเส้าหยางในตอนแรก พอเห็นเส้าหยางโยนไมค์ทิ้งแล้วเดินลงจากเวที กลับพากันกรูเข้าไปห้อมล้อมเขาอย่างบ้าคลั่ง

ท่ามกลางฝูงชนมากมาย

เส้าหยางต้องฝ่าวงล้อมอย่างยากลำบาก กลับมาที่นั่งของตัวเอง แล้วนั่งลง

บนหน้าจอใหญ่ปรากฏภาพผู้เข้าแข่งขันทั้งหกคนอีกครั้ง

และในเวลานี้

ไม่ว่าจะเป็นผู้เข้าแข่งขันจากค่ายไหน สีหน้าของพวกเขาตอนนี้กลับเหมือนกันอย่างน่าประหลาดใจ นั่นก็คือ: ( ｀ Д ´)!!

หลังจากปรับลมหายใจให้เป็นปกติ เส้าหยางก็เปิดขวดน้ำแร่ ดื่มอึกใหญ่โดยไม่สนใจสายตาใคร

ผู้กำกับควบตำแหน่งพิธีกรอย่างลวี่เผิงรีบวิ่งขึ้นไปบนเวทีเพื่อควบคุมสถานการณ์

ใครจะไปคิดว่าเส้าหยางจะระเบิดเวทีได้ขนาดนี้

ผู้เข้าแข่งขันสามคนที่ต้องแข่งรอบแก้ตัว อารมณ์ดิ่งลงเหวสุดๆ เวทีมันส์ขนาดนี้ บ้าเอ๊ย ใครมันจะไปรับช่วงต่อไหว

แต่เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับเส้าหยางแล้วล่ะ

เขานั่งเงียบๆ อยู่ครึ่งชั่วโมง รอจนผู้เข้าแข่งขันทั้งสามคนแสดงจบแบบ 'จืดชืด' ก็เดินออกจากสถานที่บันทึกเทปรายการไปทันที

ความรู้สึกดีๆ ที่เส้าหยางมีต่อรายการนี้ลดลงเหลือศูนย์ ต่อให้จ้างมาด้วยเงิน เขาก็ไม่ยอมมาเหยียบรายการนี้อีกแล้ว

...