บทที่ 56 ก็ดูหล่อขึ้นมานิดนึงนะ

"เราไปกันเถอะ"

เมื่อเส้าหยางหาหยางหลานและเซวียเจียเจียจนพบที่หลังเวที เขาก็เดินก้าวยาวๆออกไปข้างนอกทันที

หยางหลานและเซวียเจียเจียมองหน้ากัน แล้วรีบเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อก้าวพ้นจากสถานที่บันทึกเทปรายการ ปราศจากเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ อากาศร้อนอบอ้าวในเดือนกรกฎาคมก็เข้ามาแทนที่ แม้จะเป็นช่วงกลางคืนแต่การใส่เสื้อแจ็กเก็ตหนังก็ยังทำให้รู้สึกร้อนจนทนไม่ไหว เส้าหยางเดินไปพลางถอดเสื้อแจ็กเก็ตยื่นให้เซวียเจียเจียที่เดินตามหลังมา

เขาเหลือเพียงเสื้อกล้ามสีดำตัวใน ปกติเวลาใส่เสื้อผ้าดูเป็นคนผอมบาง แต่พอถอดเสื้อตัวนอกออก กลับเผยให้เห็นรูปร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นปั๋ง

เซวียเจียเจียรับเสื้อที่เส้าหยางยื่นให้อย่างว่าง่าย พร้อมกับยื่นขวดน้ำแร่ให้เขา และอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา "เส้าหยาง ไม่เบาเลยนะ เมื่อกี้ตอนอยู่บนเวทีนายดูหล่อขึ้นมานิดนึงเลยนะ"

"คุณแน่ใจนะว่าแค่นิดนึง"

"ชิ ชมหน่อยทำเป็นได้ใจ" เซวียเจียเจียทำปากยื่น รับขวดน้ำแร่ที่เส้าหยางดื่มไปครึ่งหนึ่งกลับมา แล้วหันไปถาม "พี่หลาน ตอนนี้น่าจะไม่มีเรื่องอะไรแล้วใช่ไหมคะ"

หยางหลานยิ้มแล้วส่ายหน้า "ไม่มีอะไรแล้วล่ะ บางทีพอรายการนี้ออกอากาศไป เส้าหยางอาจจะได้แฟนคลับเพิ่มขึ้นมาอีกก็ได้นะ การแสดงเมื่อกี้สะกดคนดูทั้งบนเวทีและล่างเวทีจนอยู่หมัดเลย ฉันคิดว่าตอนออกอากาศ คนดูรายการก็คงจะชอบเพลงนี้เหมือนกัน"

เซวียเจียเจียเพิ่งนึกถึงคำพูดของเส้าหยางเมื่อตอนเย็นได้ เธอเดินขึ้นมาสองก้าวเพื่อเดินขนาบข้างเขา แล้วถามขึ้น "นี่นายคิดไว้ตั้งแต่ตอนบ่ายแล้วใช่ไหม ว่าคืนนี้สถานการณ์จะออกมาเป็นแบบนี้ ก็เลยเตรียมเพลงไว้สองเพลง แถมเพลงหนึ่งยังเป็นเพลงแร็ปอีกต่างหาก"

"อืม"

"โชคดีนะที่การแสดงของนายทำเอาเวทีลุกเป็นไฟ ตอนที่นายโหวตให้คู่ที่สาม ฉันกับพี่หลานตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลย"

เส้าหยางยิ้ม หันหน้าเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นรอย 'จุดแดง' หลายจุดบนแขนขาวเนียนของเซวียเจียเจีย เขาคว้าข้อมือเธอมาดูทันที "นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

เซวียเจียเจียดึงมือตัวเองกลับ หันหน้าหนีแล้วตอบ "จะอะไรซะอีกล่ะ ก็ยุงกัดน่ะสิ"

เส้าหยางมองดูรอยยุงกัดบนแขนของเซวียเจียเจีย ที่ถูกเธอเอาเล็บจิกจนเป็นรอยกากบาทและรอยดอกจัน

พอเดินออกมาจากตึกบันทึกเทปรายการ เส้าหยางก็เห็นร้านขายยาอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน เขาจึงเดินข้ามถนนเข้าไปซื้อยาหม่องน้ำขวดเล็กในร้านขายยา

ทันทีที่เขาเดินออกมา

รถที่หยางหลานเรียกไว้ก็มาถึงพอดี

ทั้งสามคนขึ้นรถ หยางหลานนั่งที่นั่งข้างคนขับ ส่วนเส้าหยางและเซวียเจียเจียนั่งเบาะหลัง

ระหว่างทางที่รถมุ่งหน้าไปโรงแรม

"ส่งมือมาสิ" เส้าหยางออกคำสั่ง

เซวียเจียเจียยื่นแขนขาวผ่องไปตรงหน้าเส้าหยางอย่างว่าง่าย เส้าหยางเปิดฝาขวดยาหม่องน้ำ ค่อยๆ ทาลงบนรอยยุงกัดอย่างระมัดระวัง พลางพูดว่า "ที่บ้านผม ยาหม่องน้ำถือเป็นของใช้จำเป็นเลยนะ ไม่ว่าจะยุงกัด แมลงสัตว์กัดต่อย หรือหน้ามืดตาลาย ทาปุ๊บก็เห็นผลปั๊บ"

เซวียเจียเจียรู้สึกว่าอาการคันลดลงไปมากจริงๆ พอเส้าหยางทายาที่แขนเสร็จ เธอก็บิดตัวยื่นขาเรียวยาวขาวผ่องไปตรงหน้าเส้าหยางอีก

"ทำอะไรน่ะ"

เซวียเจียเจียทำหน้ามุ่ย "ที่ขาก็มี"

เส้าหยางเหลือบมองขาของเซวียเจียเจีย ท่องพุทโธ ธัมโม สังโฆ ในใจ มือข้างหนึ่งประคองน่องของเซวียเจียเจียไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ทายาให้เธออย่างเบามือ

หยางหลานที่นั่งอยู่เบาะหน้า มองตรงไปข้างหน้าไม่วอกแวก พลางคิดในใจ "คราวหน้าให้บริษัทจัดรถให้ดีกว่า..."

...

ณ สถานที่บันทึกเทปรายการ

ผู้ชม แขกรับเชิญ และผู้เข้าแข่งขันต่างทยอยกันกลับ

หลังจากเสร็จสิ้นหน้าที่พิธีกร ลวี่เผิงก็รีบเรียกตัวผู้ช่วยผู้กำกับและโปรดิวเซอร์หลายคนเข้าห้องประชุมทันที

เมื่อมากันครบแล้ว

ลวี่เผิงก็ยิงคำถามทันที "พวกคุณมีความเห็นยังไงบ้าง"

"ถ้าตอนใหม่ออกอากาศไป เพลงของเส้าหยางจะต้องดังระเบิดแน่ๆ"

"เขาเดบิวต์มาจากรายการประกายดาวเจิดจรัสไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงร้องแร็ปได้ล่ะ"

"อัดรายการเสร็จปุ๊บ เขาก็กลับปุ๊บ เขาคงจะโกรธที่พวกเราจัดให้เขานั่งในตำแหน่งที่ต้องตกเป็นเป้าสายตาแน่ๆ เลย"

ในห้องประชุม ทุกคนต่างแสดงความคิดเห็นกันไปต่างๆ นานา

ลวี่เผิงยกมือขึ้น เป็นสัญญาณให้หยุดการถกเถียง แล้วถามต่อ "พวกคุณคิดว่ารอบชิงชนะเลิศเราควรเชิญเส้าหยางมาเป็นแขกรับเชิญแสดงเปิดรายการอีกไหม"

"ผู้กำกับลวี่ครับ ถ้าเกิดเขาร้องเพลงที่มันส์หยดเหมือนวันนี้อีก โก่วเกอกับโจวฮั่นเซิงจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะครับ"

"นั่นก็จริง มันเป็นปัญหาเหมือนกัน"

ผู้ช่วยผู้กำกับหลี่ต๋าเสนอความคิด "เรื่องนี้แก้ง่ายนิดเดียว เราก็แค่ห้ามเขาร้องแร็ปในรายการตอนสุดท้ายก็สิ้นเรื่อง"

ตาของลวี่เผิงเป็นประกาย

จริงด้วย

การเชิญเส้าหยางมาแสดงเปิดรายการในรอบชิงชนะเลิศ ก็เพื่ออาศัยกระแสความโด่งดังของเขาหลังจากที่รอบรองชนะเลิศออกอากาศไป ยังไงซะก็เพื่อเรียกเรตติ้ง ในเมื่อเขาเป็นแค่แขกรับเชิญ จะยอมให้เขามาแย่งซีนผู้เข้าแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศไม่ได้เด็ดขาด

ถ้าเส้าหยางมาร้องเพลงป๊อป นอกจากจะดึงกระแสจากเพลง 'กิเลน' ของเขามาได้แล้ว ก็ยังไม่ส่งผลกระทบต่อผู้เข้าแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศอีกด้วย

ลวี่เผิงรีบสั่งผู้ช่วยทันที "เสี่ยวหลิว เธอโทรไปหาผู้จัดการของเส้าหยางเดี๋ยวนี้เลย บอกให้เขามาร่วมรายการเป็นแขกรับเชิญในรอบชิงชนะเลิศต่อ"

"ครับ"

...

เพิ่งลงจากรถ

โทรศัพท์มือถือของหยางหลานก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ดูเบอร์ที่โทรเข้ามา แล้วหันไปพูดกับเส้าหยาง "ทีมงานรายการฮวาเซี่ยมีฮิปฮอปโทรมาน่ะ"

เส้าหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะเดาจุดประสงค์ของการโทรมาในเวลานี้ได้ เขาตอบทันที "ถ้าพวกเขาอยากให้ผมไปเป็นแขกรับเชิญในรอบชิงชนะเลิศต่อ พี่อย่าเพิ่งตอบตกลงนะ บอกไปว่าผมมีคิวงานอื่นแล้ว ลองดูว่าพวกเขาจะว่ายังไง สรุปคืออย่าเพิ่งตอบรับง่ายๆ เด็ดขาด"

หยางหลานพยักหน้า แล้วกดรับสาย

"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ"

"..."

"อ๋อ แบบนี้นี่เอง แต่เส้าหยางมีคิวงานวันเสาร์หน้าแล้วล่ะค่ะ"

"..."

"ถ้าเป็นอย่างนั้น เดี๋ยวทางเราขอดูคิวงานอีกทีนะคะ พรุ่งนี้จะให้คำตอบค่ะ... อะไรนะคะ รอบชิงชนะเลิศให้ร้องได้แค่เพลงป๊อปเหรอคะ ได้ค่ะ เข้าใจแล้ว งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ"

หลังจากคุยกันสั้นๆ สองสามประโยค หยางหลานก็วางสายไป

เส้าหยางวิเคราะห์ "พวกเขาคงคิดว่าพอรอบรองชนะเลิศออกอากาศไป เพลงผมจะต้องดังแน่ๆ การเชิญผมไปรอบชิงชนะเลิศก็แค่หวังเกาะกระแส แถมยังเจาะจงให้ผมร้องแต่เพลงป๊อป ก็เพื่อไม่ให้การแสดงของผมไปกลบรัศมีผู้เข้าแข่งขันสี่คนสุดท้ายในรอบชิงชนะเลิศ ทีมงานรายการนี้ช่างคำนวณเก่งซะจริงๆ"

"แล้วนายคิดจะเอายังไงล่ะ"

"ขอขึ้นค่าตัวเป็นสองล้าน ถ้าพวกเขาตกลงก็รับ ถ้าไม่ตกลงก็ไม่ต้องไป"

หยางหลานทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้

เด็กใหม่ที่เพิ่งออกรายการแรกก็ขอขึ้นค่าตัวเป็นสองล้านแล้ว แบบนี้มันผิดธรรมเนียมปฏิบัติในวงการ

เธออยากจะเตือนเส้าหยางว่ายังไงซะก็ยังเป็นเด็กใหม่ มีโอกาสแบบนี้ก็ไม่ควรทิ้งไป น่าจะถือโอกาสนี้ออกกล้องให้คนเห็นหน้าบ่อยๆ มากกว่า

แต่เซวียเจียเจียกลับพูดแทรกขึ้นมาว่า "พี่หลาน โอกาสนี้เส้าหยางก็เป็นคนไขว่คว้ามาด้วยตัวเองนะ ถ้าวันนี้เขาแสดงไม่ดี ทีมงานก็คงไม่ติดต่อมาอีกหรอก พี่เชื่อเขาเถอะ"

เอาเถอะ ผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสามของบริษัทเอ่ยปากขนาดนี้แล้ว หยางหลานจะพูดอะไรได้อีก

เธอยิ้มอย่างปลงๆ "เอาเถอะ ตามใจพวกเธอแล้วกัน"

เช้าวันต่อมา หยางหลานโทรไปแจ้งเรื่องการขอเพิ่มค่าตัว ทันทีที่ผู้กำกับลวี่เผิงได้ยินเรื่องนี้ ก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ "เป็นแค่เด็กใหม่ เพิ่งเดบิวต์ก็มาโก่งราคาค่าตัวแล้ว คิดว่าตัวเองเป็นใครฮะ เธอไปบอกผู้จัดการเขาเลยนะ ว่าถ้าเขาไม่มาก็ช่างเขา เราไปเชิญคนอื่นแทน"

เมื่อได้ยินคำปฏิเสธ หยางหลานก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะเรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายของเธออยู่แล้ว

ช่วงบ่ายวันนั้น ทั้งสามคนก็นั่งเครื่องบินกลับโม๋ตู

เดิมทีคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงแค่นี้

แต่พอกลับถึงบ้านสไตล์ตะวันตกของเส้าหยาง หยางหลานก็พบว่าผู้กำกับลวี่เผิงแห่งรายการฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป ได้โพสต์ข้อความลงในเวยป๋อ

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที เธอรีบยื่นโทรศัพท์ให้เส้าหยางดู

[เดี๋ยวนี้เด็กใหม่ในวงการช่างไม่มีมารยาทกันซะจริงๆ เพิ่งเดบิวต์ก็มาโก่งราคาค่าตัวซะแล้ว ทำเอาฉันขยะแขยงชะมัด]

เส้าหยางคืนโทรศัพท์ให้หยางหลานด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วบอกเธอว่า "พี่หลาน สัปดาห์หน้าผมจะเก็บตัวอัดเพลงอยู่บ้านนะ ถ้าไม่มีอะไรสำคัญอย่าให้ใครมากวนล่ะ"

"อืม"

เส้าหยางเดินขึ้นชั้นบนไปทันที

หยางหลานรู้สึกเหมือนสัมผัสได้ถึง 'รังสีอำมหิต' สายหนึ่งเจือปนอยู่ในแววตาอันเย็นชาของเขา

...