บทที่ 57 กอดเอวผมไว้

เรื่องการแสดงของเส้าหยางในรายการฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป หยางหลานกลับมาถึงในวันนั้นก็เล่าให้ลวี่เหมยฟังทันที หลังจากลวี่เหมยฟังจบ ก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร เพียงแค่บอกว่า "ในเมื่อเส้าหยางจะแต่งเพลง สองสามวันนี้ก็อย่าให้ใครไปกวนเขาแล้วกัน" เดิมทีหยางหลานตั้งใจว่าพอกลับถึงโม๋ตู จะให้คนไปถ่ายรูปทำโปสเตอร์ให้เส้าหยางก่อน เพราะถึงแม้การแสดงในรายการฮวาเซี่ยมีฮิปฮอปจะจบลงไม่ค่อยสวยนัก แต่อย่างน้อยก็ถือว่าก้าวเท้าออกไปแล้วก้าวหนึ่ง ต่อไปคงได้ไปออกรายการอื่นอีกเยอะ จะให้ขึ้นจอใหญ่ด้วยรูปเดิมๆ จากรายการประกายดาวเจิดจรัสทุกครั้งก็คงไม่ได้ เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากกลับมา หยางหลานก็โทรหาเซวียเจียเจีย ใจความก็คือให้เซวียเจียเจียไปเฝ้าเส้าหยางที่บ้านสไตล์ตะวันตกทุกวันในช่วงนี้ คอยสั่งอาหารให้หรืออะไรทำนองนั้น เพื่อไม่ให้มีใครไปกวนเวลาเขาแต่งเพลง เซวียเจียเจียก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะนี่ก็เป็นหน้าที่ของผู้ช่วยอยู่แล้ว ได้ใช้ข้ออ้างนี้ไปอยู่กับเส้าหยาง ก็ยังดีกว่าอยู่บ้านคนเดียวว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ดังนั้นวันนี้ เซวียเจียเจียจึงตื่นแต่เช้า ซื้ออาหารเช้าสองชุดระหว่างทาง แล้วขับรถตรงดิ่งไปที่หน้าบ้านของเส้าหยางทันที เส้าหยางประหลาดใจจริงๆ ที่เห็นเซวียเจียเจียมาแต่เช้าขนาดนี้ ต้องรู้ไว้ก่อนว่าก่อนหน้าที่เซวียเจียเจียจะตัดสินใจมาเป็นผู้ช่วยให้เขา เธอต้องนอนตื่นเก้าโมงหรือสิบโมงทุกวันเป็นอย่างต่ำ "อ่ะ ไม่รู้ว่าคุณชอบกินอะไร ก็เลยซื้อมาอย่างละนิดอย่างละหน่อย”

“ทำไมวันนี้คุณมาแต่เช้าจัง" เซวียเจียเจียแกล้งทำหน้ามุ่ยแล้วอธิบาย "พี่หลานบอกให้ฉันมาน่ะสิ บอกให้ฉันมาคอยสั่งอาหารให้คุณ จะได้ไม่มีใครมากวน สรุปก็คือให้ฉันมาเป็น 'พี่เลี้ยง' ให้คุณนั่นแหละ" เส้าหยางรับอาหารเช้าจากมือเซวียเจียเจีย หัวเราะร่วน "คุณทำแบบนี้ ผมชักจะเกรงใจขึ้นมาแล้วสิเนี่ย" เซวียเจียเจียเดินตามเส้าหยางเข้าไปในบ้าน บ่นอุบอิบ "ฉันไม่เห็นว่าคุณจะเกรงใจตรงไหนเลย”

“ฮ่าๆ คุณกินมาหรือยังล่ะ”

“ถามได้ ก็ต้องยังไม่กินอยู่แล้วสิ”

“งั้นก็มากินด้วยกันเลย" เส้าหยางเดินเข้าครัวไปหยิบจานมาสองสามใบ จัดแจงเอาซาลาเปา ขนมจีบ และเกี๊ยวซ่าใส่จาน แล้วก็หยิบแก้วมาอุ่นนมสองแก้ว ยื่นให้เซวียเจียเจียแก้วหนึ่ง ทั้งสองคนนั่งตรงข้ามกัน เซวียเจียเจียกินไปพลางถามไป "ที่คุณแต่งเพลงนี่กะจะออกอัลบั้มเหรอ”

“อัลบั้ม?" เส้าหยางส่ายหน้า "ตอนแรกถ้าไม่ได้ไปออกรายการฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป ก็คิดไว้อย่างนั้นแหละ แต่ตอนนี้เรื่องอัลบั้มคงต้องเอาไว้ก่อน ขอทำเพลงแร็ปซิงเกิลออกมาก่อนสักสองสามเพลง" พอได้ยินแบบนี้ เซวียเจียเจียก็เข้าใจทันที ที่เส้าหยางแต่งเพลงไม่ใช่เพื่อออกอัลบั้ม แต่เป็นเพราะข้อความที่ผู้กำกับลวี่เผิงโพสต์ในเวยป๋อเมื่อคืนนี้ต่างหาก ถึงจะไม่ได้เอ่ยชื่อตรงๆ แต่ขอแค่รายการออกอากาศในคืนวันศุกร์หน้า คนดูก็จะเดาได้ทันทีว่าเด็กใหม่ที่ลวี่เผิงหมายถึงคือเส้าหยาง เซวียเจียเจียไม่ได้ถามอะไรต่อ เธอนั่งกินอาหารเช้าเงียบๆ สำหรับเซวียเจียเจียที่มักจะรวบมื้อเช้ากับมื้อเที่ยงไว้ด้วยกันตอนสิบโมง การมากินอาหารเช้าตอนแปดโมงถือเป็นเรื่องแปลกใหม่มาก ทั้งที่ตอนตื่นนอนยังงัวเงียอยู่เลย แต่พอนั่งโต๊ะอาหารกลับสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาซะอย่างนั้น "ติ๊งดิ๊ง~" เสียงแจ้งเตือนวีแชทจากโทรศัพท์ของเซวียเจียเจียดังขึ้นบนโต๊ะ เซวียเจียเจียกดดู พอเห็นว่าเป็นข้อความจากแม่ เธอก็กดเข้าไปดูทันที "เจียเจีย ตื่นหรือยังลูก วันนี้แม่จะไปเล่นบ้านน้าเล็ก ลูกจะไปไหม" เมื่อได้ยินเสียงแม่ของเซวียเจียเจีย เส้าหยางก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอ เซวียเจียเจียก็เงยหน้ามองเขาเช่นกัน สบตากันอย่างเก้อเขินอยู่สองสามวินาที เซวียเจียเจียก็พูดขึ้น "ให้ความร่วมมือหน่อยสิ ฉันจะถ่ายรูปส่งให้แม่”

“ให้ความร่วมมือยังไงล่ะ" เซวียเจียเจียบิดตัว หันหน้าจอโทรศัพท์มาทางเขา ชูสองนิ้ว "เร็วเข้า ยิ้มหน่อย" เส้าหยางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ยิ้มบางๆ หน้ากล้อง เซวียเจียเจียกดชัตเตอร์ ส่งรูปไปให้แม่ แล้วก็ส่งข้อความเสียงตอบกลับไป "แม่คะ หนูไม่ไปหรอก หนูสกินข้าวเช้ากับเส้าหยางอยู่ค่ะ" หลังจากส่งข้อความเสร็จ ทั้งสองคนก็ก้มหน้าก้มตากินต่อ ภายในบ้านพักตากอากาศ แม่เซวียที่กำลังกินอาหารเช้าอยู่เช่นกัน พอเห็นลูกสาวส่งข้อความตอบกลับมา ก็พูดด้วยความประหลาดใจ "เจียเจียตอบข้อความฉันด้วยล่ะ ปกติเวลานี้ยังไม่ตื่นเลยนะเนี่ย" เซวียฉีถาม "เจียเจียส่งอะไรมาเหรอ" ในระหว่างที่พูด แม่เซวียก็กดเข้าไปดูวีแชทแล้ว พอเห็นรูปที่เซวียเจียเจียส่งมา บนใบหน้าของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มดีใจทันที "คุณดูสิ! เจียเจียกำลังกินอาหารเช้ากับเส้าหยางอยู่ด้วยล่ะ" แม่เซวียยื่นโทรศัพท์ให้สามีดู เซวียฉีดูรูปเสร็จ ก็กดฟังข้อความเสียงด้านล่าง "แม่คะ หนูไม่ไปหรอก หนูกินข้าวเช้ากับเส้าหยางอยู่ค่ะ" หลังจากฟังข้อความเสียงจบ แม่เซวียก็รีบคว้าโทรศัพท์คืนมา ส่งข้อความเสียงกลับไปอย่างอารมณ์ดี "จ้ะๆๆ กินกันให้อร่อยนะลูก แม่ไม่กวนแล้ว" วางโทรศัพท์ลง แม่เซวียก็พูดด้วยความตื่นเต้น "คุณดูเจียเจียบ้านเราสิ พอมีความรักปุ๊บก็เปลี่ยนเป็นคนละคนเลย เมื่อก่อนเคยตื่นเช้าขนาดนี้ที่ไหนล่ะ”

“ใช่ๆๆ คุณพูดถูกหมดแหละ รีบกินเถอะ" แม่เซวียส่งค้อนให้เซวียฉีวงใหญ่ เซฟรูปที่เซวียเจียเจียส่งมาอย่างอารมณ์ดี เธอแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะเอาไปอวดน้องสาวแล้ว ... เครื่องปรับอากาศเป่าลมเย็นออกมาเป็นจังหวะ บนโซฟา เซวียเจียเจียกอดหมอนอิงไถโต่วอินแก้เบื่อ ส่วนเส้าหยางนั่งอยู่บนพื้นข้างๆ ตรงหน้ามีโน้ตบุ๊กวางอยู่ ข้างๆ ยังมีกระดาษกับปากกา คิดออกก็เขียน สลับกับฮัมเพลงออกมาเป็นจังหวะบ้างเป็นบางครั้ง นอกจากตอนลุกไปเข้าห้องน้ำและคั้นน้ำแอปเปิลให้เซวียเจียเจียแล้ว ตลอดทั้งบ่ายเขาก็รักษาสภาพแบบนี้ไว้ตลอด เซวียเจียเจียรู้สึกจากใจจริงว่าเส้าหยางเป็นยอดมนุษย์ชัดๆ ถ้าให้เธอมานั่งแบบนี้ทั้งบ่าย เธอคงบ้าตายแน่ๆ เวลาหกโมงครึ่งตอนเย็น ถ้าเป็นฤดูหนาว ป่านนี้ฟ้าคงมืดแล้ว แต่ตอนนี้ข้างนอกยังคงมีแสงแดดอยู่ ถึงแม้จะใกล้ตกดินเต็มที เส้าหยางบันทึกเนื้อเพลงที่นึกขึ้นได้ลงในไฟล์เวิร์ด แล้วก็ปิดโน้ตบุ๊กในที่สุด "เสร็จแล้วเหรอ" เซวียเจียเจียรีบวางโทรศัพท์แล้วถามทันที "เขียนเนื้อเพลงกับทำบีตเสร็จแล้วล่ะ”

“แล้วตอนนี้ล่ะ ตอนนี้จะทำอะไรต่อ" เส้าหยางเหลือบมองเวลา เดินไปเปิดตู้เย็นในครัว พอเห็นว่าข้างในว่างเปล่า เขาก็ตะโกนบอกคนที่อยู่ข้างนอก "เราไปซูเปอร์มาร์เก็ตกันเถอะ”

“ไปซูเปอร์มาร์เก็ตทำไมล่ะ”

“ก็ไปซื้อกับข้าวไง”

“คุณจะทำกับข้าวเหรอ" เส้าหยางหัวเราะ "ไม่งั้นล่ะ จะให้ผมกินอาหารเดลิเวอรีเป็นเพื่อนคุณจริงๆ เหรอ" เซวียเจียเจียชักจะรู้สึกเขินขึ้นมานิดๆ แล้ว หยางหลานอุตส่าห์ให้เธอมาดูแลเส้าหยางแท้ๆ แต่นอกจากซื้ออาหารเช้าให้เขาตอนเช้าแล้ว เธอก็ไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลยจริงๆ ที่เส้าหยางชวนเธอไปซูเปอร์มาร์เก็ตด้วย ก็เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะรั้งเธอไว้กินมื้อเย็นด้วยกันนั่นแหละ เพื่อไม่ให้โดนตราหน้าว่ามากินฟรีอยู่ฟรี เซวียเจียเจียจึงลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า "โอเค งั้นเดี๋ยวฉันขับรถพาคุณไปเอง ฉันจ่ายเงินให้ด้วย" เส้าหยางไม่ได้แย่งจ่ายกับเซวียเจียเจีย เขาพูดขึ้นว่า "ไม่ต้องขับรถหรอก ตอนนี้เป็นช่วงคนเลิกงานพอดี เดินไปยังไม่ถึงยี่สิบนาทีเลย ขับรถไปเผลอๆ จะนานกว่านี้ซะอีก เดี๋ยวผมขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าพาคุณไปแล้วกัน”

“รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าเหรอ”

“อืม เพิ่งย้ายมาก็ซื้อเลย เพราะแถวนี้ไม่มีซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วผมก็ไม่มีเงินซื้อรถยนต์ด้วย" เส้าหยางหาหมวกกันน็อกสีขาวมายื่นให้เซวียเจียเจีย ส่วนตัวเองก็สวมหมวกกันน็อกสีดำ เซวียเจียเจียสวมหมวกกันน็อกเลียนแบบเส้าหยาง แต่เพราะหัวเธอเล็กเกินไป หมวกก็เลยดูหลวมโพรก เส้าหยางเดินเข้าไปหา เอื้อมมือไปดึงสายรัดใต้คางให้แน่นขึ้น ทั้งสองคนเดินออกไปที่ลานบ้าน เส้าหยางขึ้นคร่อมรถ "ขึ้นมาสิ" เซวียเจียเจียจับแขนเส้าหยาง นั่งเบี่ยงข้างที่เบาะหลัง สองมือเล็กๆ กำชายเสื้อของเส้าหยางไว้แน่น เส้าหยางสตาร์ตรถ บิดคันเร่งขับออกจากลานบ้าน ตอนลงเนิน ศีรษะของเซวียเจียเจียก็โขกเข้าที่แผ่นหลังของเส้าหยาง เส้าหยางบ่นอย่างจนปัญญา "จับเสื้อผมไว้มันจะได้ประโยชน์อะไรล่ะ คุณจับตรงอื่นไม่ได้เหรอ”

“ก็ใครใช้ให้คุณขี่เร็วขนาดนี้ล่ะ”

“คุณหนูครับ นี่มันรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าตามมาตรฐานแห่งชาตินะ ขี่เร็วสุดก็แค่ 25 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเท่านั้นแหละ" เซวียเจียเจียพึมพำ "แล้วจะให้ฉันจับตรงไหนล่ะ”

“กอดเอวผมไว้สิ”

“อ้อ" มือเล็กๆ ของเซวียเจียเจียสวมกอดเข้าที่หน้าท้องของเส้าหยาง ผ่านเสื้อผ้าบางๆ ไปเพียงชั้นเดียว เซวียเจียเจียสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเส้าหยางเกร็งตัวขึ้นมา หน้าท้องของเขาแข็งปั๋งราวกับเหล็กกล้า...