บทที่ 58 รับทราบค่ะบอส

สายลมฤดูร้อนพัดโชยมาปะทะกาย ชวนให้รู้สึกเย็นสบายเป็นพิเศษ

รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าจอดสนิทที่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ต เส้าหยางถอดหมวกกันน็อกออก พอเห็นว่าเซวียเจียเจียยังนั่งอยู่บนรถ เขาก็เอื้อมมือไปเคาะหมวกกันน็อกบนหัวเธอแล้วพูดว่า "เหม่ออะไรอยู่ล่ะ ลงมาสิ"

เซวียเจียเจียที่หลับตาอยู่ลืมตาขึ้นมาค้อนใส่เส้าหยางวงใหญ่ ก่อนจะกระโดดลงจากรถจักรยานยนต์ไฟฟ้า

เมื่อเห็นเซวียเจียเจียงุ่มง่ามอยู่นานก็ยังถอดหมวกกันน็อกไม่ออก เส้าหยางจึงยื่นมือไปใต้คางเธอแล้วกดปลดล็อกเบาๆ จากนั้นก็ถอดหมวกกันน็อกออกจากหัวให้เธอ

เส้าหยางกำลังจะพาเซวียเจียเจียเดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต

"เดี๋ยวก่อน"

"อะไรอีกล่ะ"

เซวียเจียเจียหยิบหน้ากากอนามัยสีดำออกจากกระเป๋าสะพายข้างแล้วยื่นให้เส้าหยาง "อ่ะ ใส่ซะ"

เส้าหยางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วบอกว่า "ไม่เลวนี่ คุณทำหน้าที่ผู้ช่วยได้มืออาชีพมากเลยนะ"

"แน่นอนสิ ฉันทำการบ้านมาเยอะนะจะบอกให้" เซวียเจียเจียเอามือไพล่หลังพลางทำหน้าเชิดอย่างภาคภูมิใจ

เส้าหยางสวมหน้ากากอนามัย แล้วเดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตไปพร้อมกับเซวียเจียเจีย ในวันที่อากาศร้อนจัดแบบนี้ ภายในซูเปอร์มาร์เก็ตเต็มไปด้วยผู้สูงอายุที่มาเดินตากแอร์หนีร้อน เส้าหยางกำลังจะมุ่งหน้าตรงไปยังโซนขายผักสด แต่กลับถูกเซวียเจียเจียกระตุกเสื้อไว้ก่อน

"ขนมที่บ้านหมดแล้ว คุณไปเป็นเพื่อนฉันซื้อขนมหน่อยสิ"

"ไม่กลัวอ้วนหรือไง"

เซวียเจียเจียแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างแง่งอน เชิดใบหน้าเล็กๆ อันงดงามขึ้นแล้วพูดว่า "คุณหนูอย่างฉันกินยังไงก็ไม่อ้วนหรอก จะบอกให้นะ อวี่หานกับซูหัวอิจฉาฉันจะตายไป"

พูดจบ เซวียเจียเจียก็ลากเส้าหยางไปที่โซนขนมขบเคี้ยวทันที

เส้าหยางกลายเป็นลูกไล่ของเธอไปในพริบตา เขาเข็นรถเข็นเดินตามเธอไปต้อยๆ

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ในรถเข็นก็เต็มไปด้วยถุงขนมเล็กใหญ่กินพื้นที่ไปกว่าครึ่ง

เส้าหยางเห็นเซวียเจียเจียทำท่าเหมือนยังไม่อยากหยุดซื้อ เขาก็รีบเข้าไปห้ามทันที "นี่คุณหนูเซวีย พวกเราขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามานะ คุณซื้อเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวตอนกลับคุณต้องหิ้วกลับเองนะ คิดให้ดีๆ ล่ะ"

"อ๊ะ จริงด้วยสิ" เซวียเจียเจียเพิ่งจะนึกขึ้นได้ เธอใช้เวลาคิดอยู่ไม่กี่วินาที ก็หยิบถุงมันฝรั่งทอดที่กินพื้นที่ในรถเข็นออกไปวางคืนบนชั้นวางของ

"งั้นซื้อแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน"

เส้าหยางเข็นรถเข็นพาเซวียเจียเจียเดินไปที่โซนของสด ใช้เวลาประมาณสิบห้านาที ชั่งน้ำหนักผักและเนื้อสัตว์สดๆ เสร็จเรียบร้อย ทั้งสองคนถึงได้เข็นรถไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์

พนักงานเก็บเงินสาวเห็นว่าสุดท้ายเป็นเซวียเจียเจียที่สแกนจ่ายเงิน เธอก็แอบมองเส้าหยางด้วยสายตาที่มีความหมายแฝง เส้าหยางเองก็สังเกตเห็นสายตาแปลกๆ ของเธอเช่นกัน แต่เขาก็ชินเสียแล้ว

ถุงของสดใบใหญ่ถูกวางไว้ด้านหน้ามอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ส่วนถุงขนมอีกสองใบเซวียเจียเจียเป็นคนหิ้วไว้ เซวียเจียเจียใช้สองมือหิ้วของ แถมวันนี้ยังใส่กระโปรงเลยต้องนั่งซ้อนท้ายแบบหันข้าง เพื่อไม่ให้ตกรถ เธอจึงทำได้เพียงซุกหน้าลงกับแผ่นหลังของเส้าหยางเท่านั้น

ทั้งสองคนเดินทางกลับบ้านด้วยเส้นทางเดิมด้วยประการฉะนี้

เส้าหยางเอาของสดส่วนใหญ่ไปแช่ตู้เย็น หิ้วปลายปีกไก่หนึ่งแพ็ก ผักกาดกวางตุ้งหนึ่งกำเล็ก ข้าวโพดหนึ่งฝัก และซี่โครงหมูครึ่งชั่งเดินเข้าครัวไป เพื่อเตรียมโชว์ฝีมือทำอาหาร

เซวียเจียเจียแกะถุงมันฝรั่งทอด นั่งกินไปดูทีวีไปอยู่บนโซฟา แต่พอดูไปได้สักพัก เซวียเจียเจียก็ปิดทีวี เธอเดินไปที่หน้าประตูห้องครัว แล้วถามด้วยความรู้สึกผิดว่า "มีอะไรให้ฉันช่วยไหม"

"แล้วคุณคิดว่าตัวเองช่วยทำอะไรได้บ้างล่ะ"

"ฉันล้างผักได้นะ"

เส้าหยางตอบอย่างจนใจ "ถ้าคุณบอกเร็วกว่านี้สักห้านาที ผมก็คงเหลือผักพวกนี้ไว้ให้คุณล้างแล้วล่ะ แต่ตอนนี้ผมล้างเสร็จหมดแล้ว"

"งั้นฉัน... ฉันยัง... ยังสามารถ..." คิดอยู่นาน เซวียเจียเจียก็ยังคิดไม่ออกว่าจะช่วยเส้าหยางทำอะไรได้บ้าง เซวียเจียเจียก็เหมือนแม่ของเธอนั่นแหละ เป็นตัวทำลายล้างห้องครัว เรื่องทำกับข้าวทำปลาพวกนี้เธอไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

เส้าหยางถือตะหลิวชี้ไปที่ผ้ากันเปื้อนที่แขวนอยู่บนผนังแล้วบอกว่า "มือผมเปื้อนน้ำมันน่ะ คุณช่วยใส่ผ้ากันเปื้อนให้ผมหน่อยสิ เสร็จแล้วคุณก็ออกไปดูทีวีต่อได้เลย ขอเวลาผมสักครึ่งชั่วโมง เดี๋ยวเราก็ได้กินมื้อเย็นกันแล้ว"

"อืม" เซวียเจียเจียเดินเข้าไปหยิบผ้ากันเปื้อน เดินไปตรงหน้าเส้าหยาง สวมสายคล้องคอให้เขา แต่พอรู้สึกว่าตัวเองอยู่ใกล้เส้าหยางมากเกินไป เซวียเจียเจียก็ก้มหน้าเดินอ้อมไปด้านหลังของเขา ผูกเชือกเป็นรูปโบเสร็จ ก็รีบวิ่งออกไปทันที

นำซี่โครงหมูไปลวกน้ำร้อน แล้วใส่ลงในหม้อซุปพร้อมกับข้าวโพดเพื่อต้ม

เทน้ำมันลงกระทะ ใส่ปีกไก่ลงไป ในระหว่างที่รอซุปเดือด เส้าหยางก็เริ่มทำเมนูปีกไก่ตุ๋นโคล่า

เสียงเครื่องดูดควันดังหึ่งๆ สอดประสานกับเสียงโฆษณาจากโทรทัศน์ ทำให้ภายในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการใช้ชีวิต ดูอบอุ่นเป็นอย่างมาก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เส้าหยางก็ยกซุปกระดูกหมูข้าวโพดที่ต้มเสร็จแล้วมาวางบนโต๊ะอาหาร แล้วตะโกนไปทางโซฟาว่า "เซวียเจียเจีย กินข้าวได้แล้ว"

"มาแล้ว"

เส้าหยางล้างมือ ถอดผ้ากันเปื้อนออก หยิบชามและตะเกียบสองคู่ออกมาจากตู้อบฆ่าเชื้อ แล้วส่งให้เซวียเจียเจียชุดหนึ่ง

เซวียเจียเจียรับชามและตะเกียบมา มองดูเมนูเนื้อสัตว์หนึ่งอย่าง ผักหนึ่งอย่าง และซุปหนึ่งอย่างบนโต๊ะ ถึงแม้จะเคยประจักษ์ในฝีมือทำอาหารของเส้าหยางมาแล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม "ไม่เลวเลยนะ ดูน่ากินมากเลย"

"ตักข้าวเองนะ"

"ได้เลย"

ตักข้าวมาค่อนชาม เซวียเจียเจียก็คีบปลายปีกไก่ขึ้นมาอย่างนุ่มนวล บนนั้นเคลือบไปด้วยน้ำซอสโคล่าสีแดงไหม้เกรียมที่เคี่ยวจนงวด และยังมีต้นหอมซอยโรยหน้า เซวียเจียเจียส่งปีกไก่เข้าปากอย่างระมัดระวัง ใช้ฟันขบกัดสองสามที รสชาติหอมหวานกลมกล่อมก็กระจายไปทั่วปาก เธออดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งให้ แล้วเอ่ยชม "อร่อยจัง"

สำหรับคนทำอาหารแล้ว สิ่งที่น่าดีใจที่สุดก็คงหนีไม่พ้นการที่อุตส่าห์ทำกับข้าวมาเต็มโต๊ะ แล้วมีคนเอ่ยปากชมว่ากับข้าวอร่อยนี่แหละ

เส้าหยางยิ้ม "อร่อยก็กินเยอะๆ สิ ยังไงคุณก็กินไม่อ้วนอยู่แล้วนี่"

"อืม" เซวียเจียเจียคีบข้าวเข้าปากด้วยท่าทางพึงพอใจ

หลังจากจัดการข้าวไปค่อนชาม เธอก็ไว้หน้าเขายิ่งนักด้วยการไปตักข้าวเพิ่มอีกทัพพี พอกินเสร็จ เธอก็เช็ดปากอย่างอารมณ์ดี

เส้าหยางลุกขึ้นเก็บโต๊ะ เขาพูดว่า "เดี๋ยวผมล้างจานเสร็จ จะไปส่งคุณที่บ้านนะ เอาไหม"

"ไม่ต้องหรอก ฉันขับรถกลับเองได้ แค่สิบกว่านาทีเอง"

"ก็ดีเหมือนกัน" เส้าหยางตอบ "งั้นถ้าคุณถึงบ้านแล้วก็ส่งข้อความมาบอกผมด้วยนะ อีกอย่าง... พรุ่งนี้คุณจะมาอีกไหม"

"มาสิ แน่นอนว่าต้องมาอยู่แล้ว"

เซวียเจียเจียเพิ่งพูดจบ ก็ตระหนักได้ว่าตัวเองดูจะกระตือรือร้นมากเกินไปหน่อย เธอจึงฝืนยิ้มแล้วแก้ตัวว่า "ตอนนี้ฉันเป็นผู้ช่วยคุณแล้วนี่นา ตามหลักก็ต้องคอยตามติดคุณ เป็นลูกไล่ของคุณสิ"

ปกติผู้ช่วยศิลปินจะตามติดศิลปินก็ต่อเมื่อมีงานเท่านั้น แต่เส้าหยางก็ไม่ได้แฉความจริงข้อนี้ เขาแกล้งทำเป็นเออออห่อหมกไปว่า "งั้นพรุ่งนี้คุณก็มาเช้าๆ หน่อยนะ จะได้สร้างนิสัยตื่นเช้านอนเร็วให้ชินไงล่ะ"

"รู้แล้วน่า บ่นจังเลย"

นั่งเล่นอยู่ที่บ้านสไตล์ตะวันตกจนถึงสองทุ่มครึ่ง เซวียเจียเจียถึงได้ขับรถกลับ ขับรถอยู่บนถนนไม่ถึงยี่สิบนาที ก็ถึงหมู่บ้าน

โยนกระเป๋าไว้บนโซฟา เซวียเจียเจียก็พุ่งตรงเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำใส่อ่างจนเต็ม

พอน้ำเต็มอ่าง เซวียเจียเจียก็ถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปนอนแช่ในอ่างอย่างสบายใจ

ฟู่

สบายจัง

เซวียเจียเจียหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ส่งข้อความเสียงหาเส้าหยาง "เส้าหยาง ฉันถึงบ้านแล้วนะ"

เส้าหยางส่งข้อความเสียงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "ทำไมวันนี้คุณไม่เอาขนมที่ซื้อกลับบ้านล่ะ"

"ยังไงอีกหลายวันหลังจากนี้ฉันก็ต้องไปที่บ้านคุณอยู่แล้วนี่ เอาไว้ที่คุณนั่นแหละดีแล้ว"

"เอาเถอะ คุณรีบอาบน้ำเข้านอนนะ ผมจะไปทำดนตรีประกอบต่อแล้ว"

"รับทราบค่ะ บอส"

บอส

อะไรของเขาเนี่ย

เส้าหยางส่งข้อความราตรีสวัสดิ์กลับไป วางโทรศัพท์ลง แล้วลงมือทำเพลงต่อ

เวลาหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

พริบตาเดียวก็มาถึงคืนวันศุกร์

บนโซฟาในบ้านสไตล์ตะวันตก

เส้าหยางกับเซวียเจียเจียนั่งเรียงกันอยู่บนนั้น บนหน้าจอโทรทัศน์กำลังฉายเทปรายการฮวาเซี่ยมีฮิปฮอปรอบรองชนะเลิศ

ในเวลานี้

มีคนอย่างน้อยหลายแสนคนกำลังรับชมรายการนี้อยู่พร้อมกัน

คอมเมนต์บนหน้าจอลอยผ่านไปอย่างไม่ขาดสาย

เส้าหยางกอดอก นั่งดูรายการด้วยสีหน้าเรียบเฉย

...