บทที่ 61 บิลิบิลิ ชนแก้ว

ข้อดีที่สุดของรายการวาไรตี้ที่แพลตฟอร์มสร้างขึ้นมาเอง ก็คือสามารถกำหนดเวลาออกอากาศได้ตามใจชอบ

การที่ แร็ปเปอร์ยุคใหม่ เลือกออกอากาศในวันศุกร์ช่วงเวลาเดียวกับ ฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป คงหนีไม่พ้นความตั้งใจที่จะแย่งชิงยอดวิวกับรายการ มีฮิปฮอป อย่างแน่นอน

และนี่ก็เป็นสิ่งที่เส้าหยางต้องการพอดี

เขากำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะปล่อยเพลงด้วยวิธีไหนดี ถ้า แร็ปเปอร์ยุคใหม่ ไม่ติดต่อมา เขาก็คงต้องอัปโหลดเพลงพวกนี้ด้วยตัวเอง ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น ยอดวิวก็คงจะลดลงไปมาก

บ่ายสามโมงวันจันทร์

หยางหลานขับรถพาเส้าหยางและเซวียเจียเจียมุ่งหน้าไปยังสถานที่บันทึกเทปรายการ

เมื่อถึงใต้ตึกบริษัท หยางหลานก็โทรศัพท์หาผู้ช่วยของผู้กำกับกงเหย่ รอเพียงไม่นาน ก็มีทีมงานลงมาต้อนรับ

ทั้งสามคนเดินตามทีมงานขึ้นลิฟต์มา และมาถึงชั้นที่ใช้บันทึกเทปรายการอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้มีคนเดินเข้าออกเยอะเป็นพิเศษ ทีมงานพาทั้งสามคนไปที่ห้องพักรับรอง ทิ้งเอกสารไว้ให้เส้าหยางหนึ่งชุดแล้วก็เดินจากไป

เส้าหยางเหลือบมองเอกสาร ด้านบนนั้นคือขั้นตอนทั้งหมดของรายการในตอนนี้

รายการนี้น่าสนใจมาก กติกาการแข่งขันแตกต่างจากรายการวาไรตี้ประกวดร้องเพลงทั่วไปอย่างสิ้นเชิง รายการอื่นมักจะบันทึกเทปกันตอนกลางคืน แต่รายการนี้เริ่มบันทึกเทปตั้งแต่ช่วงบ่าย

ยิ่งไปกว่านั้น รายการตอนแรกยังแบ่งการบันทึกเทปออกเป็นสองสถานที่อีกด้วย

ทีมงานรายการตั้งใจสร้างฐานทัพแร็ปเปอร์ขึ้นมาที่ชานเมืองโม๋ตูโดยเฉพาะ โดยมีหวงจื่อซิงเป็นผู้ดูแลรับผิดชอบการบันทึกเทปที่นั่น ส่วนที่นี่เหลือเพียงพิธีกรและแขกรับเชิญเปิดรายการเท่านั้น

พูดง่ายๆ ก็คือ ทางนี้แค่บันทึกเทปช่วงเปิดรายการก็พอแล้ว

อัดเสร็จก็กลับบ้านได้เลย เส้าหยางแทบจะไม่ต้องทำอะไรเพิ่มอีก การที่ทีมงานรายการเชิญเส้าหยางมาเป็นแขกรับเชิญเปิดรายการกะทันหันแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าแค่อยากจะเกาะกระแสความโด่งดังของเส้าหยางในช่วงนี้เท่านั้น

แต่ขอแค่ทีมงานรายการไม่ผลักเขาไปเป็นเป้าสายตาให้โดนด่าเหมือนรายการ ฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป และไม่เล่นตุกติกล็อกผล

เส้าหยางก็อยากให้มีงานแบบนี้เข้ามาทุกวันเสียด้วยซ้ำ

ค่าตัวสองล้านหยวน สำหรับคนธรรมดาอาจจะดูสูงมาก แต่สำหรับศิลปินในวงการแล้ว ถือว่าไม่สูงเลย

เงินสองล้านหยวนหักภาษีแล้วก็เหลือแค่ล้านกว่าหยวน เงินหนึ่งล้านหยวนที่เหลือนี้ยังต้องแบ่งกับบริษัทอีก ถ้าแบ่งกันในอัตราส่วนหกต่อสี่ หักค่าใช้จ่ายจิปาถะต่างๆ แล้ว เงินที่ถึงมือจริงๆ ก็น่าจะประมาณห้าแสนกว่าหยวนเท่านั้น

แถมเงินจำนวนนี้ยังต้องเอาไปจ่ายเงินเดือนผู้ช่วย ศิลปินบางคนยังต้องจ้างบอดี้การ์ด คนขับรถ ช่างแต่งหน้า นักโภชนาการ และอื่นๆ อีกมากมาย เรียกได้ว่าหาเงินคนเดียวแต่ต้องเลี้ยงดูคนอีกเป็นโขยง

แต่เส้าหยางก็พอใจมากแล้ว อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ เส้นทางที่เขาเดินมาก็ยังถือว่าราบรื่นดี

หนึ่งทุ่มยี่สิบเจ็ดนาที

เส้าหยางถูกพาไปที่หลังเวที หลังจากทีมงานจัดแสงและตากล้องปรับอุปกรณ์และมุมกล้องเสร็จสรรพ ทีมงานก็ให้เส้าหยางขึ้นเวทีทันที

เส้าหยางยืนอยู่หน้าขาตั้งไมโครโฟน แสงไฟสาดส่องลงมาที่ตัวเขา

รอเพียงไม่นาน

เสียงดนตรีประกอบก็ดังกังวานขึ้น

เส้าหยางเริ่มเปล่งเสียงร้อง เพลงแร็ปโดยทั่วไปจะมีความยาวประมาณสามนาที และเพลงที่เส้าหยางร้องในวันนี้ก็เช่นเดียวกัน

ในห้องควบคุม เมื่อผู้ช่วยผู้กำกับได้ยินเพลงนี้ของเส้าหยาง บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ตอนที่เส้าหยางร้องไปได้ครึ่งเพลง เขาก็โทรศัพท์หาผู้กำกับใหญ่กงเหย่ที่อยู่อีกสถานที่บันทึกเทปหนึ่งทันที

"ฮัลโหล เหล่ากง ครั้งนี้คุณเชิญเส้าหยางมาไม่ผิดหวังจริงๆ เพลงที่เขาร้องวันนี้ไม่ด้อยไปกว่าเพลง กิเลน เลยนะ"

"จริงเหรอ ทางคุณเสร็จแล้ว ส่งเทปตัวอย่างมาให้ผมดูหน่อยสิ"

"ได้เลย ทางผมใช้เวลาอีกไม่นานหรอก"

"..."

เพลงจบลง แม้ในสตูดิโอจะไม่มีผู้ชม มีเพียงกล้องวิดีโอหลายตัว แต่เส้าหยางก็ยังโค้งคำนับเพื่อแสดงความขอบคุณ

เมื่อเสียงท่อนสุดท้ายจบลง พิธีกรหลี่อวี้ชิวก็เดินขึ้นมาบนเวที ยืนอยู่ข้างเส้าหยางแล้วพูดว่า "สวัสดีครับทุกคน ผมหลี่อวี้ชิว ขอต้อนรับเข้าสู่บิลิบิลิ นี่คือเวทีของรายการ แร็ปเปอร์ยุคใหม่ รายการดนตรีวาไรตี้ฟอร์มยักษ์รายการแรกที่บิลิบิลิผลิตขึ้น..."

"วันนี้ผมได้รับเชิญจากบิลิบิลิให้มาที่นี่ในฐานะแขกรับเชิญพิเศษ เพื่อร่วมเป็นสักขีพยานแห่งยุคสมัยใหม่ไปพร้อมกับเพื่อนๆ ทุกคนที่รักในวัฒนธรรมของบิลิบิลิ..."

"รายการกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว มาร่วมต้อนรับความสนุกสนานที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ไปพร้อมกันเถอะครับ"

สโลแกนประโยคสุดท้าย ในเอกสารขั้นตอนของรายการระบุไว้ชัดเจนว่าต้องให้เส้าหยางและหลี่อวี้ชิวพูดพร้อมกัน

ดังนั้นเมื่อเส้าหยางเห็นว่าหลี่อวี้ชิวกำลังจะพูดจบ เขาก็เหลือบมองหน้าจอเครื่องบอกบท สบตากับหลี่อวี้ชิว แล้วยกไมโครโฟนในมือขึ้นมาพร้อมกัน "บิลิบิลิ ชนแก้ว!"

ผู้กำกับเห็นแบบนั้น ก็ตะโกนสั่งคัตทันที

ใช้เวลาทั้งหมดไม่ถึงสิบนาที การบันทึกเทปก็เสร็จสิ้นลง

ตอนนั่งรถกลับ แม้แต่เซวียเจียเจียก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและบ่นออกมา "เป็นดารานี่หาเงินง่ายจังเลยนะ พวกเราไปแค่ครึ่งชั่วโมงเอง"

หยางหลานหัวเราะ "นี่นับเป็นอะไรได้ ฉันเคยเห็นดาราระดับแนวหน้าหลายคน ตอนถ่ายทำซีรีส์ ฉากเกินครึ่งก็ใช้สแตนด์อิน พอถึงคิวตัวเองเล่นก็พูดแค่ 12345 ถ่ายซีรีส์จบเรื่องนึง ได้ค่าตัวอย่างน้อยก็แปดหลักแล้ว"

"จึ๊ๆ นี่มันปล้นกันชัดๆ"

หยางหลานพูดต่อ "ตลาดด้านนี้ในประเทศเรามันใหญ่มาก ช่วงหลายปีมานี้ถึงได้มีคนยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อจะเบียดเสียดเข้ามาในวงการบันเทิงกันไงล่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ของหยางหลาน เส้าหยางก็นึกถึงแฟนเก่าของตัวเองขึ้นมา รายการ สาวน้อยลูกอมหวาน ของเธอก็น่าจะใกล้บันทึกเทปเสร็จแล้วเหมือนกันใช่ไหมนะ

บ้าเอ๊ย!

ทำไมฉันต้องไปนึกถึงยัยนั่นด้วยเนี่ย ซวยชะมัด!

"เส้าหยาง นายกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ"

"ผมกำลังคิดว่า หลังจากรายการออกอากาศไป เพลงที่ผมร้องเมื่อกี้มันจะดังหรือเปล่า"

เซวียเจียเจียที่นั่งอยู่เบาะหน้าหันขวับกลับมา แล้วพูดกับเส้าหยางว่า "ฉันว่าก็น่าจะพอๆ กับเพลงคราวที่แล้วนั่นแหละ ไม่มีปัญหาแน่นอน"

หยางหลานมองความคิดในใจของเส้าหยางทะลุปรุโปร่ง เธอหัวเราะแล้วพูดว่า "เส้าหยาง รายการ ฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป ออนแอร์มาแปดตอนแล้ว ยอดวิวตอนแรกของ แร็ปเปอร์ยุคใหม่ เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะแซงหน้า มีฮิปฮอป ได้"

"ผมรู้ครับ"

เส้าหยางหัวเราะแล้วถามกลับ "แต่พวกพี่คิดว่า ถ้าหลังจากรอบชิงชนะเลิศของ ฮวาเซี่ยมีฮิปฮอป จบลง แล้วชาร์ตเพลงแร็ปห้าอันดับแรกในแอปคิวคิวมิวสิกเป็นเพลงของผมทั้งหมดล่ะ มันจะเป็นยังไง"

"ห้าอันดับแรกเป็นเพลงของนายทั้งหมดเลยเหรอ"

หยางหลานเลิกคิ้วถาม "ถ้ารวมเพลง กิเลน คราวที่แล้ว นายเพิ่งจะร้องไปแค่สองเพลงเองไม่ใช่เหรอ"

"พี่หลาน พี่คงไม่ได้คิดว่าในหนึ่งสัปดาห์ ผมแต่งเพลงได้แค่เพลงเดียวหรอกนะครับ"

หยางหลานรีบถามทันที "นายแต่งไปสี่เพลงเลยเหรอ"

"ผมกะว่าจะปล่อยออกมาพร้อมกันในวันศุกร์นี้เลย ในเมื่อพวกเขาจับกลุ่มรวมหัวกันด่าผมในเวยป๋อ ผมก็ไม่รังเกียจที่จะใช้เพลงทั้งห้าเพลงนี้ตบหน้าพวกเขาหรอก"

หยางหลานชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเธอทันที

สำหรับคนเป็นผู้จัดการส่วนตัวแล้ว การที่ศิลปินในความดูแลของตัวเองมีพรสวรรค์ จะช่วยให้แบ่งเบาภาระไปได้กว่าครึ่งเลยทีเดียว

ถ้าศิลปินเป็นแค่แจกันดอกไม้ ผู้จัดการยังต้องหาวิธีต่างๆ นานามาปั้นแต่งเขา

แต่ขอแค่ตัวเขามีพรสวรรค์ ผู้จัดการก็แทบจะไม่ต้องทำอะไรมาก ต่อให้วงการบันเทิงจะเน่าเฟะแค่ไหน คนมีพรสวรรค์ก็ย่อมมีวันผงาดขึ้นมาได้อยู่ดี

เซวียเจียเจียเพิ่งจะได้สติกลับมา เธอพูดว่า "พวกนั้นเล่นแร็ปมาตั้งนาน ถ้าถูกนายคนเดียวเหยียบจนมิด พวกเขาจะมีหน้ามาเห่าหอนอะไรได้อีกล่ะเนี่ย"

"ที่ผมต้องการก็คือผลลัพธ์แบบนี้แหละ"

บ้าเอ๊ย

กว่าจะทะลุมิติมาได้ทั้งที

ฉันจะยอมให้พวกหมาหมู่มาตังแกได้ยังไงกัน!